Życzenia. A dalej wrażenia z obejrzanego filmu.

 

Wszystkim Barbarom, Basiom, Basieńkom moc najserdeczniejszych życzeń przesyła Marysia.

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Wczoraj wieczorem obejrzałam w internecie film "Wszystko albo nic". 

Poniżej zamieszczam z internetu fragment recenzji filmu .

"Jest to historia Jaime Escalante, pedagoga z powołania, który w 1982 roku porzucił dobrze płatną posadę w biznesie elektronicznym i został nauczycielem matematyki w Garfield High School, w zaniedbanej i niebezpiecznej dzielnicy Los Angeles. Uczył w klasach z przewagą młodzieży latynoskiej, gdzie uczniowie byli narkomanami, złodziejami należącymi do ulicznych gangów. Nauczyciele byli powszechnie lekceważeni, ośmieszani i wykpiwani. Escalante zastosował szereg nowatorskich metod dotarcia do uczniów, tak by zdobyć ich zaufanie, obudzić w nich ambicje." 

💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗

Film obejrzałam z dużym zainteresowaniem. Uważam, że jest bardzo dobry. Świetna gra aktorów i tych dorosłych i młodocianych.  

Sama jestem nauczycielką - byłą już,  ale sprawa pracy z dziećmi i młodzieżą jest mi bardzo bliska także dziś. Starałam się rozumieć swoich uczniów, ale czy mi się to udało, nie wiem. Oni mogliby coś na ten temat powiedzieć, a nie ja. Miałam koleżankę, też nauczycielkę, która swoich uczniów bardzo lubiła  i umiała znaleźć z nimi wspólny język. Powiedziała mi kiedyś.    - Ja swoim uczniom na początku roku zawsze mówię. - Jeśli coś przeskrobiecie, pierwszą osobą, która ma się o tym dowiedzieć mam być ja. Muszę przecież wiedzieć jak mam was bronić.-

 Ta koleżanka od kilku lat już nie żyje, a ja wciąż pamiętam jej słowa.

Pamiętam też, że ja kiedyś na lekcji popłakałam się. Zostałam wysłana wtedy przez panią dyrektor na lekcję zastępczą języka polskiego. Ponieważ pracowałam w bibliotece, wzięłam książkę Chata wuja Toma Harriet Beecher Stowe i zaczęłam uczniom czytać fragment, w którym była mowa o tym, jak bohaterka ze swoim małym synkiem ucieka po krach na drugi brzeg szerokiej rzeki przed pościgiem handlarza niewolnikami i ...... popłakałam się przy całej klasie. Sytuacja była dla mnie mocno żenująca. Łzy poleciały mi mimo próby opanowania  wzruszenia. Po lekcji dostałam reprymendę. Od pani dyrektor usłyszałam, że lekcja języka polskiego jest przeznaczona na realizację programu, a nie na czytanie książek. 

Po wielu latach, spotkałam uczennicę z tej klasy, dorosłą już osobę, która powiedziała, że tę lekcję pamięta do dziś i że w czasie przerwy wszyscy uczniowie z klasy pobiegli do biblioteki szkolnej po tę właśnie książkę.