Dzisiejszy dzień mija. Jesteśmy już po kolacji wigilijnej. Do tej kolacji zasiedliśmy my oboje, czyli ja i mój mąż, oraz nasza córka, która przyjechała do nas z Bieszczad. A reszta rodziny? Każdy pozostał u siebie, bo jest zaraza i nie można jej przenosić. Jesteśmy w grupie podwyższonego ryzyka i młodzi dbają o nas.
A mnie jest smutno. Dopóki kręciłam się przy kuchni, to uwagę miałam skierowaną na to, co robię, ale przy łamaniu się opłatkiem nagle zobaczyłam, że jest nas tylko troje i ogarnął mnie smutek.
Przy wigilijnym stole córka zrobiła nam zdjęcie i przesłała je do swojego męża, który ze swoją matką pozostał w Bieszczadach, przesłała je także do naszego syna i jego rodziny. Jesteśmy w kontakcie telefonicznym z wnukami i prawnukami. Czyli jesteśmy razem, choć każdy jest gdzie indziej.
Nowy Rok puka już do naszych drzwi. Jeszcze kilka godzin i będziemy go witać. Co nam przyniesie dobrego? Mam nadzieję, że uwolni nas od zagrożeń. Mam także nadzieję, że ludzie zaczną bardziej myśleć o swoim zdrowiu, a co za tym idzie zwrócą większą uwagę na własną aktywność fizyczną, psychiczną i umysłową, że nawet najwięksi samotnicy i malkontenci zrozumieją, że ciepły, życzliwy kontakt z drugim człowiekiem jest na wagę złota i że bez tego kontaktu nie damy rady zbudować nic dobrego także dla samych siebie. Czas na łączenie, dosyć dzielenia.
Krzysztof Cezary Buszman
Patrzę - stroik się zajął od świeczki
Od stroiku zaś obrus się zajął
Nie ma dla nas przed sobą ucieczki
Durni Ci, którzy wciąż uciekają.
Ludzie ognia się boją, jak ognia
Patrzę - płonie już moja koszula
Płomień tańczyć zaczyna po spodniach
Delikatnie mnie blaskiem otula.
Zamyślony po zamyśleń kraniec
Myślą błądzę po przeszłości błędach
Za tę miłość - dziękuję Ci Panie
Niech to będzie miłości kolęda.
W moją skórę śmierć wgryza się dymem
Jestem Boże już kulą ognistą
Teraz wiem, że dla Ciebie bym zrobił
Dużo więcej, niż prawie wszystko.
Nie udaję, nie kręcę, nie gmatwam
Jak skazaniec przyznaję się do niej
Do miłości - lecz coraz mniej światła
Gdy z miłości prawdziwej się płonie.
Zamyślony po zamyśleń kraniec
Myślą błądzę po przeszłości błędach
Za tę miłość dziękuję Ci Panie
Niech to będzie miłości kolęda.






