Gdy byłam już w średnim wieku przeszłam leczenie w Ośrodku Leczenia Nerwic w Rasztowie. Później jeździłam na różne zajęcia terapeutyczne. I dziś do wspomnień związanych z tym leczeniem często wracam. To była dla mnie prawdziwa szkoła życia. Bez tej szkoły nie byłabym dziś tym, kim jestem. Na sam początek moich wspomnień wysuwa się zakończenie terapii w Ośrodku. Miałam już wyjeżdżać do domu i w przeddzień odbyło się pożegnanie z grupą. Wyszliśmy z budynku i na powietrzu mężczyźni, którzy w Ośrodku też leczyli swoje problemy, wzięli mnie na ręce i podrzucali do góry. Taki był rytuał przed powrotem do domu. Kobiety podrzucały do góry mężczyzn, a mężczyźni kobiety. Ten lot do góry - to była taka radość i takie uczucie, którego nie poznałam nigdy wcześniej. Mogłabym być tak podrzucana przez dłuższy czas, ale sama zepsułam tę swoją radość. Zaniepokoiłam się, że panowie mogli się już zmęczyć i sama powiedziałam, że już dosyć. Do dziś tych swoich słów żałuję. Nigdy wcześniej nie myślałam, że takie podrzucanie do góry może być aż
tak przyjemne. Lot w powietrzu, pewność, że się nie spadnie na ziemię, bo łapią silne ręce i ogromna radość z tego lotu.
Mocno wierzę w to, że wszelkie zajęcia terapeutyczne które były w Ośrodku, były po coś. Ten lot do góry - też. Co dawał taki lot w powietrzu? Może było to oderwanie od ziemi i od problemów związanych z życiem? Może wtedy rodziła się pewność, że nie muszę bać się upadku, (każdego), bo są tacy ludzie, którzy na upadek nie pozwolą. O tym myślę dopiero dziś. Chyba swoich dzieci sama nie podrzucałam do góry, a szkoda. Może pomogłoby im to w różnych trudnościach życiowych. Ale kiedy wróciłam z Ośrodka do domu, to moje dzieci były już duże.
Z Ośrodka wróciłam zmieniona, co natychmiast zauważył mój ojciec i powiedział, że wolał mnie taką sprzed leczenia. Mój mąż dużo lepiej zniósł moją zmianę, bo do tej zmiany był przygotowywany na specjalnych zajęciach.







