środa, 17 lutego 2021

Lot w powietrzu.

 Gdy byłam już w średnim wieku przeszłam leczenie w Ośrodku Leczenia Nerwic w Rasztowie.  Później jeździłam na różne zajęcia terapeutyczne. I dziś do wspomnień związanych z tym leczeniem często wracam. To była dla mnie prawdziwa szkoła życia. Bez tej szkoły nie byłabym dziś tym, kim jestem. Na sam początek moich wspomnień wysuwa się zakończenie terapii w Ośrodku. Miałam już wyjeżdżać do domu i w przeddzień odbyło się pożegnanie z grupą. Wyszliśmy z budynku i na powietrzu mężczyźni, którzy w Ośrodku też leczyli swoje problemy, wzięli mnie na ręce i podrzucali do góry. Taki był rytuał przed powrotem do domu. Kobiety podrzucały do góry mężczyzn, a mężczyźni kobiety. Ten lot do góry - to była taka radość i takie uczucie, którego nie poznałam nigdy wcześniej. Mogłabym być tak podrzucana przez dłuższy czas, ale sama zepsułam tę swoją radość. Zaniepokoiłam się, że panowie mogli się już zmęczyć i sama powiedziałam, że już dosyć. Do dziś tych swoich słów żałuję. Nigdy wcześniej nie myślałam, że takie podrzucanie do góry może być aż tak przyjemne. Lot w powietrzu, pewność, że się nie spadnie na ziemię, bo łapią silne ręce i ogromna radość z tego lotu.

Mocno  wierzę w to, że wszelkie zajęcia terapeutyczne które były w Ośrodku, były po coś. Ten lot do góry - też. Co dawał taki lot w powietrzu? Może było to oderwanie od ziemi i od problemów związanych z życiem? Może wtedy rodziła się pewność, że nie muszę bać się upadku, (każdego), bo są tacy ludzie, którzy na upadek nie pozwolą. O tym myślę dopiero dziś. Chyba swoich dzieci sama nie podrzucałam do góry, a szkoda. Może pomogłoby im to w różnych trudnościach życiowych. Ale kiedy wróciłam z Ośrodka do domu, to moje dzieci były już duże.

Z Ośrodka wróciłam zmieniona, co natychmiast zauważył mój ojciec i powiedział, że wolał mnie taką sprzed leczenia. Mój mąż dużo lepiej zniósł moją zmianę, bo do tej zmiany był przygotowywany na specjalnych zajęciach.

 

Życie i starzenie się.

Autor cytatu - Beniamin Franklin - schował się i dlatego podaję go pod grafiką.

Starość. Czy to jest tylko wiek? Gdy byłam jeszcze młodą osobą patrzyłam na moją babcię i zadawałam sobie pytanie, co razem ze starością przychodzi do człowieka? Widziałam wtedy osobę jeszcze sprawną fizycznie i psychicznie. Zagubienie w realnym świecie przyszło do mojej babci gdzieś w okolicach 86-87 roku życia, a ja właśnie w 86 rok życia już wkroczyłam. Wiem, że takich porównań nie warto robić, ale myślę o tym, co mnie jeszcze czeka. Myślę także o tym co zrobić, aby we względnym zdrowiu przeżyć jeszcze ileś lat. Wiem, że zarówno zdrowie fizyczne jak i psychiczne nie jest dane raz i na zawsze. Trzeba o nie dbać i i starać się żyć aktywnie.

A mnie właśnie boli prawy bark, część szyi i ucho. Trwa to już kilka dni i nie pomagają żadne leki, ani smarowania. I nagła myśl. - Gdy byłam młodsza rzadko coś mnie bolało. - Dziś muszę przyzwyczaić się do tego, że jest inaczej, trudniej. I być może będzie jeszcze trudniej.

Bardzo lubię opowieści medytacyjne Anthonego de Mello.(Modlitwa żaby).

Oto jedna z nich. 

 Lekarz:  Ten ból jest spowodowany starością.                                                                                                                         Pacjent:                                                                                                                            Nie jestem taki głupi. Druga noga jest równie stara jak ta.

Dziś wysłuchałam w internecie wykładu prof. Jerzego Bralczyka - Jak mówić, żeby nas słuchano? Prof Bralczyk -  członek Polskiego Towarzystwa Językoznawczego mówił pięknie i rzeczowo. Słuchałam jego wypowiedzi z ogromnym zainteresowaniem. 

 Prof. Jerzy Bralczyk - Jak mówić, żeby nas słuchano?

 



niedziela, 14 lutego 2021

Dzień za dniem.

Dzień za dniem upływa na siedzeniu w domu. Jedyna rozrywka to poranne karmienie piesków, kotów i ptaków. Później oglądanie programu w telewizji, czasami dla odmiany jakiś film w Netflixie i czas jakoś się wypełnia. Nawet obiadów nie gotuję, bo gotuje córka. My z mężem przychodzimy na gotowe i siadamy do michy obowiązkowo przed włączonym telewizorem w którym leci jakiś program. 

Z jednej strony świetnie, bo nawet przy kuchni nie stoję, z drugiej gnuśnieję. Na szczęście jest ogródek, co prawda jeszcze pod śniegiem, ale już można planować (na razie w domu) gdzie, co będzie rosło. W tym roku nastawiam się na większą niż dotychczas ilość ogórków.  Już zaplanowałam dla nich miejsce. Część nasion już mam, część dokupię. Mam zamiar zrobić sporo ogórków kwaszonych, dużo konserwowych i będę próbowała zrobić chociaż kilka słoików takich ogórków, jakie jadłam wiele lat temu. 

Studiowałam wtedy zaocznie, a w miesiącach letnich były zajęcia stacjonarne przygotowujące do pracy domowej. Wtedy my studenci mieszkaliśmy w Warszawie na Jelonkach. Pewnego razu koleżanka poczęstowała nas ogórkami zakiszonymi przez siebie a później zagotowanymi. Tak dobrych ogórków nigdy wcześniej, ani później nie jadłam. Koleżanka powiedziała, że lekko podkiszone ogórki pasteryzowała i stąd taki efekt. Żadne moje dotychczasowe próby pasteryzowania nie powiodły się. Każdego roku na nowo próbuję i ..... nie jest to, co chciałabym ze słoików wyjąć do obiadu. W tym roku też będę próbowała, bo łatwo się nie poddaję.

 Jeśli ktoś z Was ma doświadczenie w kiszeniu ogórków z pasteryzacją, to będę wdzięczna za wszelkie informacje na ten temat. Jak mają być ogórki zakiszone przed pasteryzowaniem, ile czasu trzeba je pasteryzować i w jakiej temperaturze. itd. Jestem bardzo ciekawa Waszych doświadczeń.

Serdecznie pozdrawiam. Marysia.

 


 

 

 

czwartek, 11 lutego 2021

Wiosna tuż.

Wiosna jest już za progiem, dlatego przejrzałam dziś nasiona warzyw. Trochę nasion trzeba będzie dokupić, ale na pierwszy siew starczy tych, które mam. Kiedyś byłam przekonana, że zupełnie obojętne jest kiedy i co należy wysiewać. Wystarczy, że będą to dni ciepłe i słoneczne.

Dziś korzystam z Poradnika biodynamiczno-ekologicznego Marii Thun Najlepsze dni siewu 2021 rok. Poradnik ten zawsze przygotowywany jest na bieżący rok. Autorka podaje, kiedy siać rośliny, korzeniowe np. buraki, marchew, pietruszkę korzeniową, kiedy warzywa liściaste - np. sałata, kiedy rośliny, które sadzimy za względu na owoce np. pomidory, a kiedy kwiaty. W Poradniku tym podane są także ciekawe informacje na tematy związane z pielęgnacją pszczół. Ten Poradnik - kalendarz wydawany jest nie tylko u nas, ale także w 27 tłumaczeniach językowych na całym świecie.  

Wysiew nasion pomidorów (owoc) rozpocznę w m-cu marcu w dniach: 16 marca od godz 12 (owoc) do 18 marca do godz. 11. Oczywiście nasiona pomidorów wysieję do skrzynek z ziemią i ustawię je w ciepłym pomieszczeniu tuż przy południowym oknie. Wyrośnięte roślinki będę przesadzała także w wybranym z kalendarza czasie. Wysieję także parę nasion ogórków na wcześniejszy zbiór, których zahartowane sadzonki wysadzę do ogródka w drugiej połowie maja. Resztę nasion ogórków wysieję pod koniec maja prosto do ziemi.

Zanim Córka dała mi kalendarz wysiałam dziś do kiełkownicy trochę nasion na kiełki. Będą dodatkiem do kanapek.

Może to są czary - mary, ale co tam. Mam niezłą zabawę. Nie używam żadnych chemicznych oprysków, do rosnących w ogródku warzyw i owoców, bo uważam, że pryskane mogę kupić ze stoisk sklepowych. Jeśli mam siać, to mają być naturalne i zdrowe bez chemii. 

Serdecznie pozdrawiam wszystkich, którzy czytają mojego bloga. Przesyłam Wam moc uśmiechów i serdeczności. Mocno starsza pani - czyli Wasza Marysia.

sobota, 6 lutego 2021

Gdzie jesteś dziewczyno?


Miałam zamiar napisać coś o rozwoju człowieka, ale doszłam do wniosku, że temat mnie przerasta. Czasami Zadaję sobie pytania: - Kim dziś jestem? Jak sama na siebie patrzę i jak się oceniam? -  Na te pytania trudno mi znaleźć odpowiedzi nawet teraz, gdy mam już ponad osiemdziesiąt lat na karku. A może lepiej nie pytać, tylko starać się żyć aktywnie.

 - Gdzie podziała się ta dawna naiwna i niedoświadczona jeszcze życiowo Marysia. Odpłynęła gdzieś w siną dal. Na jej miejscu pojawiła się mocno starsza pani, osłaniająca głowę kapeluszem z szerokim rondem przed promieniami słonecznymi.

Stanisława Celińska - Gdzie jesteś dziewczyno.

Tekst
Wspomnienia czasem są bolesne
Na twarzy znaki rzeźbi czas
Szczęśliwa bywam tylko we śnie
Na jawie ciągle jestem zła
I chociaż młode lata trudne
Tak często było szczęścia brak
To miałam siłę miałam zdrowie
Żeby zdobywać świat
Gdzie jesteś dziewczyno z tamtych lat
Wciąż wisi na ścianie twoje zdjęcie
Ten uśmiech naiwność i świeżość
To młodości smak
Co się stało z tym dziś
Co uczynił z tym czas
Czy można zachować na zawsze urodę i wdzięk
Czy to tylko w mych snach pojawia się
Czasami widzę starszych ludzi
I tyle życia w każdym z nich
Wtedy się we mnie zazdrość budzi
Bo tak jak oni chciałabym
Zachować w sercu tę pogodę
A w oczach taki cudny blask
I ten nieustający zachwyt
Że piękny jest ten świat
Gdzie jesteś dziewczyno z tamtych lat
Wciąż wisi na ścianie twoje zdjęcie
Ten uśmiech naiwność i świeżość
To młodości smak
Co się stało z tym dziś
Co uczynił z tym czas
Czy można zachować na zawsze urodę i wdzięk
Czy to tylko w mych snach pojawia się
Gdzie jesteś dziewczyno z tamtych lat
Wciąż wisi na ścianie twoje zdjęcie
A może spróbować na nowo
Żyć każdego dnia
Szczerze cieszyć się i
I nie czekać na sen
Smakować to życie dostrzegać jak wiele ma barw
Trzeba zacząć od dziś tworzyć swój świat
Smakować to życie dostrzegać jak wiele ma barw
Trzeba zacząć od dziś tworzyć swój świat



piątek, 5 lutego 2021

Ćwiczenie pamięci.

 Z pamięcią nie jest u mnie najgorzej, ale nie jest też dobrze. Toteż w ramach ćwiczeń postanowiłam uczyć się na pamięć wierszy. Sięgnęłam do regału wyciągnęłam książkę i otworzyłam ją w przypadkowym miejscu. Znalazłam wiersz Jana Lechonia - Rozmowa z aniołem.Wiersz piękny, rytmiczny, pełen tęsknoty, łatwy do nauczenia się na pamięć.

Rozmowa z aniołem

Autorem wiersza jest Jan Lechoń

Dziś we śnie mnie na­wie­dził anioł pol­skiej doli
I pła­kał, szu­miąc w mro­ku skrzy­dła­mi srebr­ne­mi,
Jak gdy­by chciał po­wie­dzieć: "Umie­rasz po­wo­li,
Sa­mot­ny, tak da­le­ko od ro­dzin­nej zie­mi".

- "Da­le­ko? Co ty mó­wisz? Mnie wszyst­kie za­pa­chy
Ogro­dów i pól na­szych co dzień nio­są wia­try,
We mnie, we mnie jest wszyst­ko: ma­zo­wiec­kie pia­chy,
I je­zio­ra li­tew­skie i Wi­sła i Ta­try"


 Nauka szła mi jak po grudzie. Po dłuższym czasie nauczyłam się jednej zwrotki na pamięć. Tylko jedna zwrotka? To dramat. 

Pamiętam, gdy jeszcze byłam nauczycielką języka polskiego w szkole podstawowej i dostawałam zadanie, aby przygotować program artystyczny na jakąś szkolną uroczystość, to zwykle do takiego programu brałam wszystkich uczniów z klasy. (Najczęściej miałam wychowawstwo w klasach V - VIII  szkoły podstawowej). Dlaczego wszyscy uczniowie występowali, a nie ci wybrani, uzdolnieni? Bo chciałam, aby wszyscy uczniowie mieli możliwość zaprezentowania swojej recytacji i przeżycia tej recytacji na scenie, a po drugie było to pokazanie, że każdy może, jeśli zrozumie o co chodzi w poezji i jak się do recytacji przygotować. Później z każdym uczniem pracowałam indywidualnie. Siadaliśmy we dwoje i wers po wersie dyskutowaliśmy co i jak trzeba powiedzieć.  I tak byłam skoncentrowana na poszczególnych recytacjach moich uczniów, że później, gdy szłam już do sklepu lub do domu, słyszałam tę ich  recytację, jak odtwarzaną z magnetofonu. Zastanawiałam się, w którym miejscu trzeba coś poprawić i dlaczego, a później po powrocie do szkoły rozmawiałam z każdym uczniem, które miejsce w recytacji należałoby poprawić i dlaczego.

 A dziś ja sama mam problem z zapamiętaniem tekstu wiersza. Nie mogę więcej się nauczyć na pamięć, jak jedną zwrotkę i to z zerkaniem do tekstu wiersza. 

I co gorsza - wiem, że nie jest to sprawa siedzenia w domu z powodu koronawirusa. Przyczyną jest mój wiek i możliwości mojego umysłu.

I co zaakceptować taki stan? Jeśli nie będzie innego wyjścia - to zaakceptuję, z trudem, ale jednak. Ale najpierw podejmę walkę. To nie pierwsza walka w moim życiu, więc wiele się nie zmieni. 

Starość to nie jest wiek. Śpiewa Irena Santor. Słowa wiersza Wojciech Młynarski . Nie znalazłam, kto utwór opracował muzycznie.



środa, 3 lutego 2021

Pierwsze szczepienie za nami.

 

Oboje z moim mężem jesteśmy po pierwszym zastrzyku przeciwko koronavirusowi. Szczepienie odbyło się w zaplanowanym przez nasz Ośrodek Zdrowia dniu lutego i o wyznaczonej godzinie. Był porządek, spokój i profesjonalizm. W poczekalni czekały na szczepienie tylko osoby zapisane na określoną godzinę, w gabinecie oprócz pielęgniarki był także lekarz. Teraz czekamy na drugi zastrzyk, po nim będzie jeszcze jakiś czas ostrożności, czyli siedzenia w domu i wreszcie będę mogła sama udać się do sklepów. Być może w końcu będę mogła także odwiedzić w Warszawie optometrystę, który zapisze mi nowe okulary.  Wolniutko wraca normalność. Nareszcie.

Dziś obie z mamą mojego zięcia poszłyśmy na krótki spacer do lasu. Było bardzo sympatycznie, ale ze spaceru wróciłyśmy zmęczone i spocone. To efekt dosyć długiego siedzenia w domu.


Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...