niedziela, 1 sierpnia 2021

Marazm.

 

                    

Pomidory w ogródku zniszczyła zaraza. Liście z czarnymi plamami i porażone chorobą owoce zrywam i wynoszę do kosza na śmieci. Chciałam mieć pomidory bez oprysków chemicznych, no to mam. Owoce zielone i jeszcze nie uszkodzone zebrałam i przyniosłam do domu. Liczę na to, że przynajmniej część z nich dojrzeje na parapecie. Nie jest jednak wykluczone, że z parapetu powędrują także do kosza. Ogórki się kończą. W malinach jest bardzo dużo zielska, które trzeba możliwie szybko wyrwać i wyrzucić na kompost. Dom czeka na gruntowne sprzątanie z myciem okien włącznie, bo wiosna minęła, a praca do wykonania została. Czyli na nudzenie się nie mam czasu. A tu lato w pełni. A ja zamiast wziąć się solidnie za robotę, to rozmyślam. 

Na tarasie jest bardzo przyjemnie. Stoją tu trzy duże donice z kwitnącymi kwiatami, stoją także dwa spore drzewka dające cień. Ten taras to bardzo miłe miejsce do odpoczynku. Można wstawić tu leżak i opalić choćby nogi, czy poczytać książki. A ja zaglądam tu przede wszystkim wieczorem, gdy trzeba podlać drzewka i kwiaty.

Gdzieś mnie  niesie. Ciałem jestem w domu lub na działce, a myślami pędzę przed siebie. Najczęściej idę rozgrzanymi ulicami Warszawy. Nawet zbytnio się nie rozglądam. Idę w moich wyobrażeniach tak, jak chodziłam kiedyś, ileś lat wstecz. 

Nie zachowuję się jak starsza pani, tylko w zależności od pory dnia, nastroju i chęci raz jestem młodą dziewczyną, raz dojrzałą kobietą, która nie jest wolna od różnych głupich zachowań, a kiedy indziej jestem stateczną starszą panią z całym szeregiem pytań zwykle dotyczących przyszłości.  Towarzyszy mi wtedy pytanie - i co dalej?  I na to pytanie staram się nie odpowiadać. Odpowiedź znam, ale  staram się nie ubierać jej w słowa.

 

 

 

środa, 14 lipca 2021

Upał.

 Godzina 12 w południe.  Właśnie wyszłam z wanny, w której stoi letnia woda do ochłody.  W pokoju kręci się wiatrak mieląc powietrze. Na sobie prawie nic nie mam, poza bardzo lekką,  przewiewną,  bawełnianą sukienką. Myśli jakieś ciężkie, ledwo je zbieram do kupy.                                                             Upał.

I pytanie - Jak ten upał przetrwać w możliwie bezpieczny sposób? Oczywiście, w dzień nie wychodzę z domu. O żadnych sklepach,  zbieraniu ogórków na działce, czy pieleniu zielska,  nie ma nawet mowy.

Jedyny sposób na przetrwanie, to chłodna woda w wannie i moczenie się w niej, co jakiś czas, łóżko, żeby odpocząć i różne myśli, najczęściej niewesołe. 

Jak nazwać najdokładniej to, co teraz przeżywam? Jedyna odpowiedź, jaka mi się nasuwa to -  starość.

I od razu widzę postać mojej babci. Burzy chyba się nie bała, za to bała się odchodzenia z tego świata. Była kochana, rozumiała życie i jego różne zawirowania. Żałuję, że nie doceniłam jej wielkiego serca dla nas wnuków wtedy, gdy jeszcze była z nami. Razem z babcią odeszła dla mnie cała epoka, w której żyła.

Krzysztof Cezary Buszman

Przewodnik po chmurach. Recytacja Krzysztof Kolberger.



 


wtorek, 13 lipca 2021

Burza.

Burze zawsze kojarzyły mi się z bardzo trudnymi chwilami. Szczególnie te nocą były dla mnie ciężkim wyzwaniem. 

                   Prognoza pogody od 9 do 11 lipca. Burze z gradem, ulewy i upał. Alerty IMGW  pierwszego drugiego stopnia w całej Polsce. Najnowsze informacje od  rzecznika prasowego IMiGW. 

Był taki okres w moim życiu, że w czasie burzy nie wiedziałam, gdzie się ukryć przed piorunami.  Przychodziły mi nawet do głowy myśli, czy nie schować się pod łóżkiem. To nie był lęk, a panika. Na szczęście te lęki są już poza mną, ale samej burzy, grzmotów, błyskawic - nie lubię.  A tu ostatnio upały, a po upalnym dniu czasami są błyskawice i grzmoty. Właśnie kilka dni temu zaistniała taka sytuacja. Zaczął się już wieczór, gdy nagle za oknem błysnęło i po chwili rozległo się  dudnienie. jakby jechał  ciążki wóz z kamieniami. Burza była jeszcze daleko, ale widać było, że zmierza w naszym kierunku. Zrobiło mi się bardzo nieprzyjemnie, ale tym razem myślałam nie tyle o sobie i moim mężu, bo wiedziałam, że jesteśmy bezpieczni, co o suce Fionce siedzącej na sianku w piwniczce. Fionka została już sama. Nasz drugi piesek odszedł  do krainy wiecznej szczęśliwości, a Fionka szuka psiego towarzystwa wszędzie, gdzie się tylko da. Najczęściej biegnie do siatki dzielącej nas od sąsiadów i tam wywołuje malutkiego kundelka i go obwąchuje i zaprasza do wspólnej zabawy. Pomyślałam, że burzy bardzo się wystraszy, więc zeszłam do piwnicy pod mieszkaniem, otworzyłam drzwi do ogrodu i zaczęłam wołać Fionkę do środka, ale Fionka olała mnie i moje niepokoje, Siedziała spokojnie w swoim pomieszczeniu i ani myślała wyłazić na zewnątrz. No i dobrze. Zrozumiałam, że w swoim pomieszczeniu czuje się bezpiecznie.                                                                                            Usiadłam w pokoju i przeniosłam się myślami do domu, w którym,  jako mała dziewczynka, przeżyłam z całą rodziną burzę.  Dom był piętrowy, tak jak obecnie mój dom. My całą rodziną zeszliśmy na sam dół, aby móc uciec, gdyby piorun uderzył w niego. Pewno wtedy niepokój dorosłych czyli rodziców i babci, udzielił się także i mnie. Dziś wiem tyle, że bardzo trudno pozbyć się przeżytych lęków, nawet gdy ma się ponad osiemdziesiąt lat. 

Burza

Autorem wiersza jest Jan Lechoń

Skąd Szek­spir? Ot, po pro­stu z pa­mię­ci mej na­gle
Wpierw sło­wo, po­tem ob­raz i myśl się wy­nu­rza,
I oto won­na wy­spa, wiatr dmie, hu­cząc w ża­gle,
I my­ślę: jaki pięk­ny ty­tuł sztu­ki: Bu­rza.

Ach! to ja wy­pły­ną­łem na mor­ską głę­bi­nę
Szu­kać kra­ju, gdzie zo­rza fan­ta­stycz­na wscho­dzi,
To ja, w zda­nej na ła­skę hu­ra­ga­nów ło­dzi,
Wpo­śród świa­tła bły­ska­wic, w gra­niu gro­mów pły­nę.

Wy­ru­szaj ra­zem ze mną każ­dy, któ­ry ma­rzy
La­zu­ry mórz da­le­kich, ląd nie­od­gad­nio­ny!
I ty ze smut­kiem wiecz­nym na ka­mien­nej twa­rzy
Otwar­ty­mi tę bu­rzę po­wi­taj ra­mio­ny!

Oto głąb gra­na­to­wa, gdzie się ona lęże,
Jako wro­ta ol­brzy­mie z hu­kiem się otwar­ła
I jak z gło­wy Me­du­zy ode­rwa­ne węże,
Spły­wa­ją bły­ska­wi­ce do mor­skie­go gar­dła.

Mo­rze wsta­ło i wiel­ką, srebr­ną grzy­wą wstrzaąsa,
Jak zwierz Apo­ka­lip­sy z pasz­czą, co się pie­ni,
I jak głod­ny lew wście­kły, gdy pu­sty­nię kąsa,
Opa­da w dzi­kim wy­ciem bez­mier­nej prze­strze­ni.

Czy czu­jesz, że i w to­bie, jak w ło­nie na­tu­ry,
Moc, co my­śli urą­ga, wije się i kłę­bi,
I w two­im tak­że ser­cu śpią ukry­te chmu­ry,
I wi­chry i pio­ru­ny drze­mią w two­jej głę­bi.

Więc nie­chaj cię nie łu­dzi spo­kój two­ich my­śli
I bło­gość, gdy w niej ser­ce znu­żo­ne się grą­ży,
Bo kie­dy mą­dry kom­pas ła­twą dro­gę kre­śli,
Nie wiesz ni­g­dy na pew­no, gdzie łódź two­ja dąży.

Żądze, któ­re na dar­mo chcesz w twym ser­cu stłu­mić,
na­wał­ni­ce, za nie­ba ukry­te po­go­dą
I gwiaz­dy, któ­rych mowy nie mo­żesz zro­zu­mieć,
Jed­ną mocą sprzę­gnię­te, ża­gle two­je wio­dą.

Po­daj więc pierś wi­chu­rze, co chmur kłę­by mie­cie,
Patrz w nie­bo nie­ulę­kły, choć nie wiesz, co wró­ży,
I płyń, płyń cią­gle na­przód! Ty też spo­czniesz prze­cie,
Wiel­ki, ci­chy, spo­koj­ny, jak mo­rze po bu­rzy.


 


Cieszę się....

 Na tematy polityczne, wypowiadam się sporadycznie, bo uważam, że na polityce się nie znam, ale na to, co się dzieje w polityce naszego kraju od pewnego czasu, patrzeć spokojnie nie mogę.

Bardzo się cieszę, że do naszej polityki wrócił pan Tusk. Mam nadzieję, że jest to pierwszy krok ku naprawie tego wszystkiego w naszym kraju i w polityce, co zepsuli obecni jeszcze (niestety) wciąż rządzący.

–

wtorek, 6 lipca 2021

Już wiem.

 

 


Martwiłam się, że tracę pamięć. No i już wiem dlaczego z pamięcią zaczęłam mieć problemy. Dla rezonansu głowy potrzebne były badania zrobione z krwi. Właśnie dziś otrzymałam wyniki. Są kiepskie. Te uważnie przestudiowane  wyniki - to będzie przewrót w moim sposobie odżywiania się. Nie będę udawała, że nie jestem przestraszona. Jestem przestraszona i to mocno. Mam zbyt wysoki cholesterol całkowity 266 mg/dl - cholesterolu LD -  172 mg/dl, a cholesterolu HDL tylko - 77 mg/dl. 

No więc to już jest koniec z jedzeniem mięciutkiego gotowanego boczku, który bardzo lubię. Muszę ograniczyć różne produkty żywnościowe, na korzyść owoców, warzyw, grubych kasz Itd. Itd.

Jestem mocno wystraszona. Nie chcę mieć udaru, ani zawału, a zachowywałam się tak, jakbym sama działała przeciwko sobie. Już od dzisiaj odstawiam wszystkie boczuszki, słodkości,  itd. i przechodzę na zdrowe żywienie się. 

Zastanawiam się tylko ile czasu trzeba będzie, aby odwrócić w organizmie to, co popsułam swoją bezmyślną dietą. 


Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...