sobota, 6 listopada 2021

Pomarzyć można.

 –

 "Miłe Panie i Panowie bardzo mili, 

utworzycie wielbicieli spory chórek,

gdy będziecie obcowali
z książką, którą napisali
świetni dwaj Panowie – Bralczyk i Ogórek.

Rozmawiają jasno, mądrze i z humorem
i przykładów odnajdziecie tu bez liku,
jak przemiany obyczaju,
losy ludzi, losy kraju
przeglądają się w myśleniu i języku.

Lecz ten wątek to dopiero jest początek,
mnóstwo innych wątków w tej książeczce czeka,
moc anegdot, moc impresji,
czar aluzji, wdzięk dygresji,
przecudownie rozrzucona kartoteka.

Doceń też, jak ważną rzeczą jest rozmowa,
dialog erudycją oraz żartem tchnący,
potwierdź, że wśród ścian zacisza ciągle się znajduje nisza,
skromna nisza przeznaczona dla myślących…"

Wojciech Młynarski
 
   

środa, 3 listopada 2021

Dziś....

Dziś jest mi jakoś smutno.  Siedzę w fotelu owinięta kocem i wcale nie jest mi zbyt ciepło. Telewizja włączona, redaktorzy zastanawiają się, czy pan prezes przysypiał, czy nie przysypiał, tylko przymknął oczy, a ja zastanawiam się, kiedy u nas zacznie być normalnie. No i natknęłam się w internecie na Demotywator, w  którym pan Grochowski pomyślał o tym, jak pomóc uchodźcom koczującym w lesie na naszej granicy i zrobiło mi się ciepło koło serca. Znalazł się ktoś, kto chce zorganizować pomoc dla całej grupy tych biednych ludzi. 

Wcześniej nasi rodacy - ludzie dobrej woli - organizowali się u nas, gotowali kotły zupy i przewozili ją na granicę dla, głodnych, zziębniętych ludzi w lesie. Ale pomoc, jaką zaproponował pan Grochowski miałaby objąć 100 rodzin uchodźców. Myślę, że to byłaby spora pomoc, do której mogłoby dołączyć nie tylko społeczeństwo, ale także nasz KK, który miłość bliźniego ma zapisaną w Ewangelii.

                          Prezes spółki Arche budującej mieszkania i hotele w Polsce, Władysław Grochowski, poprosił rząd Polski o umożliwienie mu przyjęcie pod swój dach 100 rodzin uchodźców z granicy z Białorusią. – Apel prezesa spółki Arche ukazał się w „Rzeczpospolitej”. Grochowski wykupił w niej całostronicowe ogłoszenie, w którym zamieścił list otwarty do władz państwa. Apeluje on w tym liście, by rząd udzielił zgodę jego spółce i Fundacji jego żony, Leny Grochowskiej, przyjąć 100 rodzin uchodźców. Zapewnił, że zapewni im dach nad głową i da im pracę. 

I następny temat: - sprawa aborcji.  

Jeśli myślicie, że ws. aborcji to już koniec, to właśnie do pierwszego czytania został przekazany projekt obywatelski, który zakłada zaostrzenie kar za aborcję. Kobiecie, która ją popełni grozi 25 lat więzienia a nawet... dożywocie – Takie kary mogą spotkać ofiary gwałtu, które dokonały aborcji. Więc sam gwałt - do 12 lat więzienia, w praktyce dużo krócej, aborcja w wyniku gwałtu - dożywocie.

Na jakim świecie my żyjemy? Kto decyduje o życiu lub śmierci kobiet, które chcą, lub nie chcą urodzić dziecka? Kto ma prawo narażać życie kobiet z trudnymi do prowadzenia ciążami? Czytam, że lekarze boją się usunąć ciążę dopóki nie obumrze płód w łonie matki, co nie tylko może odbić się na zdrowiu matki, ale może ją zabić. Co tu do gadania ma pani Godek, czy panie i panowie posłowie?  Niech każdy zajmie się swoimi ciążami. Kobieta i tak zrobi ze swoją ciążą, co zechce. Może wyjechać na zabieg za granicę. Będą też pokątne zabiegi - bardzo niebezpieczne dla kobiet. Do jakiej granicy my dziś dochodzimy

 Tekst z 2016 roku. Czyżby prorok? –  Prof. Dębski: prawo, którego chce Ordo luris, doprowadzi do tego, że lekarze będą się bali ratować kobiety

                                             

piątek, 29 października 2021

Kłopoty z komputerem

Myślę o uchodźcach. Jest już zimno i deszczowo, a oni są bez dachu nad głową Dziś wypowiadał się Jurek Owsiak na temat uchodźców. Mam nadzieję, że jak on będzie starał się tym biednym ludziom pomóc, to nie będzie to pomoc na papierze, tylko realna. 

Nie wiem, co się dzieje z moim komputerem. Ja klikam, a on moje klikanie olewa.  Czyli każdy sobie rzepkę skrobie. Zanosi się na to, że chyba będę musiała zaprosić do mojego komputera jakiegoś komputerowca, a na razie siadam przed ekranem z niepokojem i zamiast myśleć o tym, co mam ochotę napisać, to myślę, w którym momencie ten skurczybyk odmówi ze mną współpracy. Jutro ma przyjść mój syn i ma popatrzeć czego mój komputer potrzebuje. Nie wykluczam, że może to być zwykłe czyszczenie z różnych śmieci, ale ja tego nie potrafię zrobić. Wybiera się także do nas nasz wnuk znad morza, więc komputer raczej nie będzie miał szans na dalsze grymaszenie.

Na dworze już zrobiło się zimno. Na szczęście zdążyłam wszystkie moje kwiaty z tarasu z drzewkami włącznie wstawić do mieszkania. Oczywiście nie wstawiałam ich sama. Nie dałabym rady. Pomógł mi sympatyczny, młody pan. W ogrodzie została jeszcze tylko papryka, ale robi się coraz chłodniej i chyba jutro zbiorę już wszystkie strąki, które jeszcze wiszą na krzakach. Jest także jeszcze trochę malin, które tez trzeba będzie zerwać. No i zostało mycie okien przed zimą, a ponieważ teraz w okresie różnych zachorowań, w tym także cowidowych, strach kogokolwiek zaprosić do tej pracy, to będę musiała sama się tym zająć, niestety.

Patrzę na zegarek, widzę, że już jest za dwadzieścia minut godzina 20. Czas do łóżeczka. Jeszcze tylko przygotuję cieplutki termofor i pakuję się do łóżka. A jak ja będę w łóżku, to nasza kotka - cwaniara - też pakuje się do mojego łóżka i układa się na cieplutkim od termofora miejscu na kołdrze.

Dobranoc. Wszystkim życzę pięknych kolorowych snów.


wtorek, 26 października 2021

Kasztany

Kasztanów w tym roku jeszcze nie zbierałam, ale muszę poszukać drzewa, pod którym leżą. Podobno bardzo dobrze jest, gdy kasztany leżą w tapczanie, na którym się śpi.. Z kasztanami kiedyś miałam przykrą przygodę. To było dawno. Była jesień i trafiłam na kasztany pod drzewem, więc schyliłam się i zaczęłam je zbierać. Po ich zebraniu poczułam, że coś dziwnego dzieje się z moimi oczami. Natychmiast pojechaliśmy do lekarza okulisty i okazało się, że podniosło mi się ciśnienie w oczach. Padła diagnoza - jaskra. No i od tej pory jestem pod kontrolą lekarzy okulistów. Dziś to już kilkadziesiąt lat od tamtego wydarzenia.

Do dziś nie wiem, czy wtedy już miałam wysokie ciśnienie w oczach, czy podniosło mi się po tym schylaniu się przy zbieraniu.. Od tamtej pory wszelkie prace w ogródku wykonuję siedząc na stołeczku, aby się zbytnio nie schylać.

- Puściłem jesiennego bąka.- A jaki to jest jesienny?- Taki z kasztanami –

poniedziałek, 25 października 2021

Noc.

Dziś grymasi mi coś pilot do komputera. Ja sobie, a on sobie. Każdy sobie rzepkę skrobie.

💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤

Obudziłam się w nocy z uczuciem, że coś jest nie tak z moim ciśnieniem. Wystraszona wstałam i szybko wyjęłam ciśnieniomierz. Ciśnienie było lekko podniesione, ale nie było jeszcze dramatu. No to teraz, jak zawsze, gdy ciśnienie mi się podnosi, nie kładę się jeszcze do łóżka, choć godzina jest jeszcze wczesna (5 rano), tylko chodzę po mieszkaniu, albo wychodzę przed dom na świeże powietrze, no i biorę małą dawkę captoprilu, aby doprowadzić ciśnienie do normy. 

W takich sytuacjach zamiast myśleć o czymś sympatycznym, niepokój bierze górę. Trzeba oderwać się od niepokojących myśli. Szukam jakiejś nastrojowej muzyki w komputerze, no i trafiam jak kulą w płot.

Ta informacja z Demotywatora jest tak absurdalna, że pomyślałam, że to przyspieszony mocno Prima-Aprilis.

Radni Prawa i Sprawiedliwości z Lublina chcieli, aby poddano pod głosowanie obecność Ziemi w Układzie Słonecznym. – 

Zastanawiam się nad tym, co jeszcze nasi "mędrcy" wymyślą.

👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺👺

Jeszcze raz łóżko i wstaję dopiero rano, ale dziś jestem pełna jakiegoś nieokreślonego niepokoju.  Najpierw dzwonię do naszego miejscowego Ośrodka Zdrowia, aby lekarz przepisał mi captopril (lek na obniżenie ciśnienia) i xanax lek uspokajający. Te leki mi się kończą, a chcę je mieć w domu, aby móc sobie poradzić w sytuacji awaryjnej. 

Ot starość. Jeszcze nie jest najgorzej, ale chwilami jestem mocno zaniepokojona.

Oda do starości

Autorem wiersza jest Inny

Co to za ży­cie bywa w mło­do­ści?
Nie czu­jesz ser­ca, wą­tro­by, ko­ści,
Śpisz jak za­bi­ty, po­pi­jasz gład­ko
I na­wet gło­wa boli cię rzad­ko.

Do­pie­ro człe­ku twój wiek doj­rza­ły
Od­sła­nia ży­cia urok wspa­nia­ły,
Gdy łyk po­wie­trza z wy­sił­kiem ła­piesz,
Rwie cię w ko­la­nach, na scho­dach sa­piesz,

Ser­ce jak głu­pie szyb­ko ci bije,
Lecz w każ­dej chwi­li czu­jesz, że ŻYJESZ!

Więc nie na­rze­kaj z byle po­wo­du,
Masz te­raz wszyst­ko, cze­go za mło­du

Nie do­świad­czy­łeś… Ale DOŻYŁEŚ

 

 Parlicki.

Jesiennie

Parki we wszystkich barwach miodu,

w sadach sok śliwek złoci liście

jesień zagląda do ogrodu,

coraz wilgotniej, coraz mgliściej.

 Od deszczu puchną kartofliska,

błyszczą się grzybów parasole,

zmęczone słońce słabiej błyska

i znowu dźwięczą dzwonki w szkole.

 Jesień, seledyn wszedł w oliwkę,

żółcienie, brązy, stare złoto,

dni znowu krótsze, drogi śliskie

i pachnie chłodem, i tęsknotą.

 


niedziela, 24 października 2021

?.

Popatrzyłam na ten obrazek w Demotywatorach. Może idzie nowe - pomyślałam. 

–

Jest nadzieja.

Nadzieja wstąpiła w moje serce. Ludzie nie mogą bezczynnie patrzeć na cierpienie innych. Dziś była u nas nasza wnuczka. Młodzi ludzie organizują się i starają się włączyć do pomocy uchodźcom. Zbierają to, co może uchodźcom przydać się w tym trudnym dla nich czasie. Zbierane są nie tylko ciepłe ubrania, ale także przygotowywane są cieple posiłki do przewiezienia na granicę. Czyli nie jest jeszcze z nami tak źle.

Internauta, który mieszka w strefie objętej stanem wyjątkowym, zamieściłw sieci zdjęcia obrazujące to, jak mieszkańcy starają się pomóc migrantom błąkającym się po lasach – Na profilu Exena na Twitterze pojawiły się zdjęcia okolicznych krzyży, postawionych w otoczeniu przyrody. Tym, co je wyróżnia, są wiszące nieopodal białe reklamówki z dużymi krzyżami. Zawierają one rzeczy, które mogą pomóc uchodźcom przetrwać trudne warunki.''Nie wiem, kto to zrobił, ale jeszcze nie wszystko straconew tym kraju. (...) Normalnie aż się wzruszyłem'' 

James Last - Abide With Me.



Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...