niedziela, 28 lutego 2021

Zamyślenie....

Dziś próbuję wstawić samą grafikę bez umieszczania jej w kwadracie lub w kole.  Zobaczę, jak to wyjdzie na blogu. 

💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚

Za oknem robi się wiosennie. Świergot ptaków słychać nawet w mieszkaniu. Cieszą się łobuzy, gdyż rano, tak jak zwykle, dostały spory kubek ziarna, w tym słonecznik łuskany. Jeszcze wkoło jest biało, ale śnieg i lód już się topią.

A jak to było, gdy wiosna zbliżała się wtedy, gdy ja byłam młodą dziewczyną? Czy było inaczej? 

Tak było inaczej. Inaczej było we mnie. Czułam tę wiosnę w sobie. We mnie był wiosenny zapach, był przypływ energii, życia, była ciekawość i pytanie - co może przynieść przyszłość. A wszystko to, co miało przyjść, było z niecierpliwością  oczekiwane, wszystko było piękne, tajemnicze i zmysłowe. Żołnierz z czynnej służby jakiż to był w moich oczach dorosły mężczyzna. Był wprost uosobieniem dorosłości i męskości. Co jakiś czas spotykałam takich  żołnierzy na drodze. Nic dziwnego dwa przystanki autobusowe dalej była jednostka wojskowa. Każdy chłopak powyżej lat osiemnastu był w moich oczach dorosłym mężczyzną. O trzydziestolatkach, czy czterdziestolatkach myślałam jak o starcach. Dziwiło mnie, że Wokulski - pan po czterdziestce - jeszcze przeżywał miłosne zapały. 

A dziś? Wyszłam z domu i na ulicy przeszłam obok czterech żołnierzy. Usłyszałam: - I on, kurwa, przyszedł, kurwa, wziął pistolet, kurwa  -  Przeszli. Ucichły ich głosy. 

- Jakież to dzieci! - pomyślałam, mając wciąż w oczach twarze młodych ludzi i ich sylwetki. Gdzie ich dorosłość, dojrzałość. To jeszcze żółtodzioby. Czy teraz do wojska przyjmują młodszych ludzi? Nie. To ja patrzę na nich z wysokości swoich 86-ciu lat. Przez te lata wiele już widziałam, wiele przeżyłam, wiele zrozumiałam, wiele moich wcześniejszych przekonań zweryfikowałam. Dziś zamiast oczekiwać, staram się być całą sobą w tym, co jest. Staram się widzieć, słyszeć, rozumieć i żyć zgodnie z moimi potrzebami tak fizycznymi, jak i psychicznymi.


 

piątek, 26 lutego 2021

Próba

Dziś bardzo źle mi się pisze na stronie. Już jeden wpis zlikwidowałam.  Nie wiem, dzieje, bo nic nie kombinowałam. Mam nadzieję, że to tylko chwilowe kłopoty.

 

wtorek, 23 lutego 2021

Dziekuję za pomoc.

 

Uffff!. Nie wiem, czy było słychać, ale spadł mi ogromny ciężar z serca.  Znowu mam aktywną stronę i mogę pisać.  

Skarlet! Jesteś wielka. 

Gdyby nie Twoja pomoc, to nici byłyby z mojego pisania. Gdy już dowiedziałam się, gdzie popełniłam błąd i jaki, to na wszelki wypadek poprosiłam mojego zięcia, żeby mi pomógł go naprawić. Dwa kliknięcia i było po problemie. Nie obiecuję, że  już nigdy nie zajrzę na drugą stronę, ale będę  nadzwyczaj ostrożna. I nie będę szukała zmian kolorów, czcionek itd, tylko skoncentruję się na pisaniu. Mam nadzieję, że przynajmniej tu nie narobię bałaganu.

👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳👳

I to, co tu i teraz. My oboje z mężem i teściowa mojej córki jesteśmy już zaszczepieni przeciwko koronawirusowi. Dziś otrzymaliśmy drugą szczepionkę. Cieszę się, bo wreszcie będę mogła pójść sama do sklepów. Do tej pory dzieci nam na taką samodzielność nie pozwalały. 

A przede wszystkim odwiedzę fryzjera i pedicure. Dla mnie te odwiedziny są bardzo ważne. Nogi po wcześniejszej  rehabilitacji mam już sprawne, ale poosiadały kości w stopach i robią się różne odgnioty i twarde narośla. których sama nie usunę. Po zabiegu dużo lepiej mi się chodzi. O włosach na głowie nie będę wspominała, bo chociaż sama podcięłam sobie grzywkę, to  reszta włosów także aż prosi także o podcięcie. 

Cieszę się, że idzie wiosna. Szykuję się już do wysiewu nasion - na razie do doniczek w domu.

 

Dochodzi 16-ta godzina. Na ulicach i koło domu lód                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

poniedziałek, 22 lutego 2021

Znowu działa.

Znowu blog działa. Po pierwsze  -  jak zwykle Droga Skarlet okazała się niezawodna. Powiedziała na czym polega problem, jak zmienić to, co popsułam. Przyszedł zięć i z jego pomocą blog znowu działa. Przynajmniej takie mam wrażenie. Za chwilkę opublikuję to, co przed chwilą napisałam, ale chyba problem jest rozwiązany. 

A ty droga Marysiu usiądź na dupie i przestań psuć to, co jest dobrze ustawione..


Mam kłopot.

 Mogę pisać. Ale czy będę mogła także opublikować? 

Ratunku!!!. Proszę o pomoc. Na początek samokrytyka.  Nie wiem, co za diabeł mnie podkusił, aby wejść na drugą stronę i próbować coś tam zmieniać. Chciałam najpierw zmienić kolor strony, a później dodałam do tego jeszcze zmianę tekstu na jakiś tam.... No i ta zmiana tak mi się udała, że nic mi się nie publikuje. Ale to, że nie publikują mi się nowe teksty, to jeszcze nic. Zginęły mi wszystkie moje teksty napisane wcześniej. Zostały same grafiki. Siedzę przy komputerze, wysilam swój mózg, który nie wie, czego od niego wymagam i szlag mnie trafia. W dodatku to, co dziś piszę zapisuję nie na stronie bloga lecz na jakimś wycinku strony, który się pojawił w lewym górnym rogu ekranu. Klęska całkowita. Bez pomocy fachowca nawet nie drgnę z pisaniem.

Jeśli ktokolwiek z Was wie, jak naprawić to, co przez swoją zbytnią ciekawość (a może lepiej głupotę) zepsułam, to bardzo proszę o pomoc. Najlepiej w punktach: Czyli wejdź (tu + klik, dalej itd. Czyli jak krowie na rowie, żebym pojęła, jak naprawić to, co wygląda na zepsute całkowicie. Będę wdzięczna za każdą pomoc. Nawet nie wiem, gdzie tę pomoc można umieścić, żebym ją znalazła. Katastrofa na całego. 

Serdecznie pozdrawiam Was Wszystkich. Marysia, która co jakiś czas strzela głupotę.


To jest pytanie?

 Mogę pisać. Ale czy będę mogła także opublikować?

niedziela, 21 lutego 2021

Dziś piękna poezja.


Bardzo lubię poezję, a moim ulubionym poetą jest Bolesław Leśmian.

Bolesław Leśmian

Dzień skrzydlaty

Rozwidniły się w słońcu dwie otchłanie — dwa światy, —
Myśmy byli — w obydwu… A dzień nastał skrzydlaty.
Nikt nie umarł w dniu owym, — nie zataił się w cieniu…
I pamiętam, żem myślał o najdalszym strumieniu.
Nie mówiłaś nic do mnie, lecz odgadłem twe słowa.
A on — zjawił się nagle… Zaszumiała dąbrowa.
Taki — drobny i nikły… I miał — ciernie na skroni.
I uklękliśmy razem — w pierwszej z brzegu ustroni.
W pierwszej z brzegu ustroni, — w pierwszej kwiatów powodzi.
I zdziwiło nas bardzo, że tak biednie przychodzi.
Ubożeliśmy chętnie — my i nasze zdziwienie…
A on — patrzał i patrzał… Cudaczniało istnienie…
Zrozumieliśmy wszystko! — I że właśnie tak trzeba!
I że można — bez szczęścia… I że można — bez nieba…
Tylko drobnieć i maleć od nadmiaru kochania.
A to była — odpowiedź, i nie było — pytania.
I już odtąd na zawsze przemilczeliśmy siebie,
A świat znów się stał — światem… I czas płynął po niebie.
I chwyciłaś źdźbło czasu, by potrzymać je — w dłoni,

A on — patrzał i patrzał… I miał — ciernie na skroni. 

 

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...