Pamięć.

 Dziś zastanowiłam się, jak to jest z tą pamięcią. Co pamiętamy dobrze, jakie treści zapamiętujemy najdokładniej łącznie z różnymi odczuciami. 

Ja z przeszłości pamiętam wiele, ale najczęściej jest to pamięć dotycząca silnych przeżyć. Pamiętam wojnę, ucieczkę przed frontem, noce spędzane w wykopanym w lesie bunkrze, strach przed Niemcami. Pamiętam już po wojnie gwałtowną burzę. Całą rodziną zeszliśmy dla większego bezpieczeństwa z piętra, gdzie było nasze mieszkanie na parter budynku, do samych drzwi wejściowych, aby można było uciekać gdyby piorun strzelił w dom.  Pamiętam rów porośnięty trawą, zalany wodą po deszczu. Do dziś tę chłodną wodę stojącą w rowie czuję na swoich stopach.                           Pamiętam babcię, która przędzie wełnę z hodowanych przez rodziców owiec. Babcia śpiewa patriotyczne pieśni. Do dziś słyszę słowa: "Wtem wystrzał się rozległ i odbił się echem, a na murawę padł trup".                                                                          Pamiętam także jak uczyłam się gramatyki historycznej. Spacerowałam leśną ścieżką z książką w ręku i wkuwałam treść, a za mną chodziła nasza znaleziona na ulicy suka - bokserka.

 Dlaczego o tym piszę? Bo zastanawiam się nad tym, ile w tych zapisanych wspomnieniach jest różnych nieścisłości, a być może także nieświadomie przekazanych zafałszowań. Przecież nawet mimo najlepszych  chęci pamięć może nas zawodzić. 

Mimo moich wewnętrznych rozterek i pytań nie żałuję tego, że zapisałam wspomnienia mojej teściowej. Żałuję, że nie wpadłam na to, aby zapisać wspomnienia moich rodziców, cioci i wujka. Dziś już nie żyją i swoją wiedzę zabrali z sobą.