środa, 6 listopada 2019

Wracamy do codzienności.

I dużo się dzieje i trudno się zdecydować o czym pisać.

W rodzinie przybyła maleńka kruszynka i radość jest ogromna. Dziś idziemy ją odwiedzić.

Jest maleńka i dużo śpi. Cieszymy się, że już jest w domu . Na razie cały jej świat to mama, tata i cyc do ssania. Pewno nie zdaje sobie sprawy z tego, że ma dwóch braci, którzy zaglądają do niej i się cieszą.
A co u nas?
Po operacji zaćmy w jednym oku chwilami lepiej widzę. Gdy dotyczy to czytania, to się cieszę. Ale dziś nieopatrznie stanęłam przed lustrem i co zobaczyłam? Twarz pomarszczoną jak wyschnięte jabłuszko. A jeszcze tak niedawno (bo przed operacją) żadnych zmarszczek nie miałam. Nie smarowałam się żadnymi kremami, bo nie widziałam konieczności ich stosowania i ich nie cierpię.
Ale dziś przyszła mi zdrowa myśl do głowy, że skoro kremy są sprzedawane i to w dużych ilościach, to pewno wygładzają zmarszczki i może wobec tego dobrze byłoby zacząć je stosować.
Całe szczęście, że mam duże poczucie humoru i spory dystans do samej siebie, więc jest nadzieja, że w depresję nie wpadnę z powodu oznak starości, które nagle zobaczyłam.

Zresztą, jeśli spojrzeć na starość z innej perspektywy, to można zobaczyć w tych zmarszczkach nie tylko przeżyte lata, ale także całe doświadczenie życiowe - wszystkie trudne chwile, przez które przeszłam i które sprawiły, że  zaczęłam szukać rozwiązań zmieniających moje wyobrażenie o sobie samej i o całym świecie.

Piosenkę Wesoła dumka o starości w wykonaniu pana Poniedzielskiego wstawiałam już wcześniej do bloga, ale dziś, gdy piszę o swojej starości chcę jeszcze raz do niej wrócić.



                                                                   

niedziela, 3 listopada 2019

Po Zaduszkach




Listopadowe Święto już za nami. Jeszcze wczoraj moja córka i zięć zabrali swoich wnuków, a naszych prawnuków wieczorem na cmentarz, żeby chłopcy zobaczyli w ciemności morze świateł. Pojechałam także i ja, bo wieczorem nigdy na cmentarzu nie byłam.
Cmentarz był odświętny. Co prawda kwiatów w wiązankach, w donicach i w innych kompozycjach widać nie było z powodu ciemności, ale cały cmentarz zalany był światłem z palących się zniczy. I chociaż widok był piękny, to pomyślałam, że wolę te same groby odwiedzać w dzień. I nie chodziło o jakiś strach. Raczej byłam bardzo skoncentrowana na tym, żeby uważać, gdzie stawiam nogi. Chodniki były pełne nierówności, a ja po operacji oka mam zalecenie, żeby nie szarpać głową. Toteż bardzo uważałam.





Następnego dnia, czyli dziś wyszłam przed dom, popatrzyłam na rabatę z badylami po kwiatach, podeszłam do niej i spokojnie wyrwałam wszystkie badyle  z korzeniami. Gdy po skończonej pracy wchodziłam już do domu przypomniało mi się, że nie wolno mi jeszcze takich prac wykonywać. No i wystraszyłam się trochę, ale chyba, na szczęście, nic złego się nie stało. (18 listopada mam drugą konsultację oka w szpitalu, to się dowiem, gdyby coś było nie tak).
Z operacji jestem bardzo zadowolona. Chociaż mam wstawioną zwykłą soczewkę, a nie z korekcją, to obraz mi się bardzo rozjaśnił i jestem w stanie przeczytać bez okularów (po odpowiednim ustawieniu oczu) nawet drobny druk. Jeśli chodzi o soczewki z korekcją, to lekarz badający mnie przed zabiegiem powiedział, że mam tak dużą wadę wzroku, że nikt nie byłby w stanie tej wady zmniejszyć nawet do połowy.

Tak mi się dobrze siedzi w domu. Dziś sprzątnęłam swoje zagracone biurko. Nie widać już rupieci i stosów dawno już przeczytanych czasopism. Zrobiłam kilka pudełeczek z tektury i posegregowałam wszystkie czyste kartki, różne zapiski, leki, itd., a czasopisma wyniosłam do kotłowni.  Pudełeczek jest prawie dziesięć i teraz pewno będę szukała wszystkiego w pudełeczkach, bo różne potrzebne notatki  stoją w nich na ścisk.





Jesień.

Lubię, gdy opadłe liście szeleszczą pod stopami i gdy czerwienią się owoce jarzębiny. Oczami wyobraźni widzę mgły nad łąkami i czuję zapach palonych ognisk i pieczonych ziemniaków.

I przychodzi myśl: - Jesień w przyrodzie  już późna zamglona, ale wciąż piękna i jesień życia też lekko zamglona.

Cisza w pokoju. Światło stojącej na biurku lampki, zachęca do czytania, do pisania i do zajmowania  się tym, na co nie było czasu wcześniej.

  Teraz mam ochotę otworzyć  pierwszy tom Chłopów Reymonta - Jesień i znaleźć się wśród bohaterów powieści we wsi Lipce. Nic mi tak dobrze nie robi, jak towarzystwo tych ludzi pełnych życia.

Już zaczął się listopad - najbardziej szary miesiąc w roku, chociaż w poezji tej szarości nie widać.

 "Listopad"

Złote, żółte i czerwone
opadają liście z drzew,
zwiędłe liście w obcą stronę
pozanosił wiatru wiew.
Nasza chata niebogata,
wiatr przewiewa ją na wskroś,
i przelata i kołata,
jakby do drzwi pukał ktoś.
W mokrych cieniach listopada
może ktoś zabłąkał się?
Nie, to tylko pies ujada.
Pomyśl także i o psie.
Strach na wróble wiatru słucha
Sam się boi biedny strach,
dmucha plucha-zawierucha,
całe szyby stoją w łzach.                                    
Jakiś wątły wóz na szosie
ugrzązł w błocie aż po oś,
skrzypią, jęczą w deszczu osie,
jakby właśnie płakał ktoś.
Mgły na polach, ciemność w lesie,
drga jesieni smutny ton,
przyjdzie wieczór i przyniesie
sny i mgły, i stada wron.
Wyjść się nie chce spod kożucha,
blady promyk światła zgasł,
dmucha plucha-zawierucha,
zimno, ciemno, spać już czas.

Jan Brzechwa

Na koniec piękna muzyka i taniec.
Jesienne marzenie. Barkarole - Andre Rieu.



piątek, 1 listopada 2019

Dzień Wszystkich Świętych, to czas wspominania naszych bliskich Zmarłych.To myślenie o tym, jak krótkie jest życie ludzkie i jak ważna jest każda chwila.Ten dzień jest pełen zadumy i powracającej tęsknoty, za tymi, którzy już odeszli.
Ale jest to także dzień zastanawiania się nad własnym życiem, jego ulotnością, a także nad tym, jak to nasze życie przebiegało. Z czego jesteśmy zadowoleni, a nawet dumni, a co byśmy dziś zmienili, gdyby była taka możliwość.

 Wiersze Krzysztofa Cezarego Buszmana

WIEM, ŻE CZASEM ...

Wszechobecnym zwariowaniem Ciebie witam
Życie moje - czarnosinych barw miraże
W plotkach o nas, jakaś prawda jest ukryta -
Niech plotkują, ważne że jesteśmy razem.

Życie moje, no bo czyje, jak nie moje?
Nie ulotnij się przedwcześnie z mego tchnienia
Niechaj widzą jak najdłużej nas we dwoje
Daj mi skończyć, co mam jeszcze do skończenia.

Daj mi zacząć co mam jaszcze do zaczęcia
Ja nie proszę Cię o jakieś wielkie cuda
I zegarów tak starannie nie nakręcaj
Może jakoś czas oszukać nam się uda?.

Wiem, że czasem jesteś życie nie do życia
Po swojemu życie mi nie dajesz żyć
Ale przecież znamy siebie nie od dzisiaj
Wiem Ty ze mną, a ja z Tobą pragnę być.

Ja przyrzekam, że Cię będę życie chronić
Każdy dzień jest przecież dla nas wspólnym świętem
A gdy przyjdzie z końcem końców na nas koniec
Daj zaśpiewać życie - śmierci tę piosenkę.

Niech zazdrosna się poczuje, nie proszona
Niech zapłacze, że tak durną ma robotę
A Ty życie jeszcze raz mnie weź w ramiona
I zapomnieć na śmierć daj, co będzie potem.

Wszechobecnym zwariowaniem Ciebie witam
Życie moje - czarnosinych barw miraże
W plotkach o nas, jakaś prawda jest ukryta -
Niech plotkują, ważne że jesteśmy razem.

Wiem, że czasem jesteś życie nie do życia
Po swojemu życie mi nie dajesz żyć
Ale przecież znamy siebie nie od dzisiaj
Wiem Ty ze mną, a ja z Tobą pragnę być.


Krzysztof Kolberger Przewodnik po chmurach - Krzysztof Cezary Buszman.

Krzysztof Cezary Buszman. 
NIC ZE SOBĄ ...

Nic ze sobą - oprócz siebie nie zabiorę
Może tylko ptasie pióro - trzepot losu
Bo nam zawsze stąd odchodzić jest nie w porę
Choć na życie przecież to jedyny sposób.

Nic ze sobą oprócz siebie nie zabiorę
Nawet nędzarz tu zostawi w spadku biedę
Do wieczności dobierając aureolę
Tak starannie jak to czynił już niejeden.

Bo jak latarnie - zgasną oczy
Co wypatrują sobą - wzroku
Tych, których pejzaż już się stoczył
W ten nienagannie święty spokój.

Nic ze sobą oprócz siebie tam nie wezmę
Może tylko jakąś karę, jakąś winę
I melodię którą nucił smutny klezmer
Rozstrojonym rozkoszując się pianinem.

Nic ze sobą oprócz siebie nie zabiorę
I odejdę jak nostalgia w kontur cienia
W dno pamięci, które przecież nie jest skore
By o życiu się wyprosić zapomnienia.

 



czwartek, 31 października 2019

Po operacji jednego oka.

Dziś będzie bez grafiki i wpis będzie maleńki.
Jestem po operacji lewego oka. Zabieg miałam wczoraj. Obraz mam jaśniejszy. Teraz gubię się w pięciu rodzajach kropli, które mają być podane w ciągu dnia,. Wszystkim odwiedzającym mnie dziękuję za kciuki. Więcej napiszę, jak trochę się pozbieram. Maria.

poniedziałek, 28 października 2019

Tak widzi mnie mj prawnujk.

Dziś mój prawnusio Leoś uczeń 6 klasy szkoły podstawowej
poćwiczył pisanie charakterystyki i  poświęcił swoją pracę mojej skromnej osobie.

Charakterystyka mojej babci.

Moja babcia ma ponad 80 lat i ma na imię Marysia.
Jest średniego wzrostu, ma krótkie ciemnobrązowe włosy, jasnozielone oczy oraz ubiera się ciepło.
Jest miła, troskliwa, pomocna, wesoła, i mądra.
Często, gdy mam problemy z nauką, proszę ją o pomoc, a kiedy coś się dzieje, wiem że mogę jej o tym powiedzieć.
.      
Taką laurkę wystawił mi mój prawnusio. Ta mądrość wyrażona w jego pracy zrobiła na mnie spore wrażenie, gdyż przechodzę właśnie  kryzys dotyczący oceny samej siebie  i tego wszystkiego, co mądrością życiową się nazywa.
Wczoraj trochę się wychłodziłam i dziś źle się czuję, pocę się i boję się, że w związku z tym mogę mieć znowu przesuniętą operację.
Dziś krótki wpis, bo jestem zmęczona, zaniepokojona i ciągnie mnie do łóżka.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        


niedziela, 27 października 2019

Leśmian - mój ulubiony poeta.

 
 Gonitwa myśli w głowie wycisza się. Czytam poezję Leśmiana i zastanawiam się dlaczego właśnie ta poezja tak do mnie trafia. Mam tomiki także innych poetów i bardzo lubię ich utwory. Ale ukochanym moim poetą jest Leśmian. Wiersze Leśmiana mogę czytać o każdej porze roku i o każdej porze dnia. Działają na mnie jak balsam na ciało. Gdybym chciała dokładnie określić, co mnie tak pociąga w tej poezji, to trudno byłoby mi to wyrazić. Widzę magię słowa i zachwycam się nią. Urzekają mnie zaskakujące skojarzenia, uroda życia i miłość do wszystkiego. Poezja Bolesława Leśmiana to dar pisania w piękny poetycki sposób  o ludziach kalekich, o źdźbłach trawy, o krzywej wierzbie. Poeta wielbi świat we wszelkich jego przejawach. 
Wiersz Urszula Kochanowska zrobił na mnie takie wrażenie, że nauczyłam się go na pamięć, a z uczniami, gdy jeszcze pracowałam w szkole nagrywałam (bo praca jakiś czas trwała) Tren VIII z podkładem muzycznym, którym była:  Aria na strunie g z III Suity orkiestrowej D-dur BWV 1068 | Jana Sebastiana Bacha. Z tego co uczniowie mówili wynikało, że bardzo im się taka praca podobała.



Dziś wybrałam trzy utwory poetyckie tego poety.

 Bolesław Leśmian - poezja

Zwiewność

Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce,
Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce.
Cień ręki - na murawie... A wszystko - niczyje,
Ledwo się zazieleni - już ufa, że żyje.

A jak dumnie się modrzy u ciszy podnóża!
Jak buńczucznie do boju z mgłą się napurpurza!
A jest go tak niewiele, że mniej, niż niebiesko...
Nic, prócz tła. Biały obłok z liliową przekreską.

Dal świata w ślepiach wróbla. Spotkanie traw z ciałem.
Szmery w studni. Ja - w lesie. Mgłą byłeś? - Bywałem!
Usta twoje - w alei. Świt pod groblą w młynie.
Niebo - w bramie na oścież... Zgon pszczół w koniczynie.

Wstążka zmarłej dziewczyny na znajomej darni,
Słońce, co chwiejnie skacząc, źdźbli się w łzach deszczarni.
Wiara fali w istnienie za drugim nawrotem
I wołanie o wieczność w jaśminach za płotem.

Chód po ziemi człowieka, co na widnokresie,
Malejąc, łatwo zwiewną gęstwę ciała niesie
I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila
I wyziera z tej gęstwy w świat i na motyla.


Dookoła klombu

Dookoła klombu wzbiera ciszą śmierci południa upalność, —
Dokoła mego klombu — zgiełk i niewidzialność!

Grzmią wozy, chrapią konie i dzwonią kopyta, —
Lśni kurzawa, ku słońcu bezrozumnie wzbita!

Wciąż dokoła, dokoła... Wciąż tą samą drogą!...
Słychać wszystko i wszystkich — nie widać nikogo!

Pędzą z szumem tysiąca oszalałych borów,
Wykrzykując gwiazd nazwy i nazwy przestworów!

Brak im miejsca! Ścisk we śnie! Aż próżnia się mroczy!
Czy to — byt, czy to — niebyt tak wrzawnie się tłoczy?

Nic nie ma, prócz pośpiechu! Gdzie teraz ich — ciało?
I czy ciągle się staje to, co raz się stało?

Zdaje mi się, że pęd ich mam w uszach i skroni, —
I że lecę wraz z nimi, jeżeli to — Oni!...

A gdy wrzawa zamilka i cisza się dłuży,
Zdaje mi się, żem stanął u celu podróży...

Południe


Obłok blaskiem sam siebie zaćmiewa w upale,
Dno błękitem przeciera, lub nie ma dna wcale.
Rumianek, co w tych żarach biel gubi cudacznie,
Trzykroć w nic się odzłoci, nim kwiatem być zacznie...
Płat murawy od wzgórza całą źdźbeł bezsiłą
Zielenieje mi w oku — w skrócie i pochyło...
Głos od brzmienia własnego w tej ciszy odwyka,
Nie chce mu się być głosem — bez żalu zanika.
Drwal, nogi rozkraczywszy, z zadumą snu szczerą
W pień uderza zbłyskaną od słońca siekierą.
Echo się do uderzeń opóźnia o mgnienie,
A ja właśnie to drobne chwytam opóźnienie
I, nim odgłos siekiery osobno dolata,
Całe niebo przeżywam i zwiedzam pół świata!
W tych przerwach między echem a ciosów bezgwarem
Dusza moja, z niczego zrodzona nad jarem,
Szuka wolnej umieszczki dla trwania na nice,
Dla istnienia na opak, dla tchu — w tajemnice!
Nie wie o tem siekiera, że w ten dzień słoneczny
Pracuje na baśń moją, na mój żywot wieczny!
I że w jedną jedyną bezbrzeż się zespala
Jej połysk i pnia wygłos — mój sen i ruch drwala!
Że echo do uderzeń opóźnia się czaru,
By snom dać krztynę czasu na wstęp do bezmiaru!


JENNIFER RUSH - 'THE POWER OF LOVE' - YouTube






Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...