W rodzinie przybyła maleńka kruszynka i radość jest ogromna. Dziś idziemy ją odwiedzić.
Jest maleńka i dużo śpi. Cieszymy się, że już jest w domu . Na razie cały jej świat to mama, tata i cyc do ssania. Pewno nie zdaje sobie sprawy z tego, że ma dwóch braci, którzy zaglądają do niej i się cieszą.
A co u nas?
Po operacji zaćmy w jednym oku chwilami lepiej widzę. Gdy dotyczy to czytania, to się cieszę. Ale dziś nieopatrznie stanęłam przed lustrem i co zobaczyłam? Twarz pomarszczoną jak wyschnięte jabłuszko. A jeszcze tak niedawno (bo przed operacją) żadnych zmarszczek nie miałam. Nie smarowałam się żadnymi kremami, bo nie widziałam konieczności ich stosowania i ich nie cierpię.
Ale dziś przyszła mi zdrowa myśl do głowy, że skoro kremy są sprzedawane i to w dużych ilościach, to pewno wygładzają zmarszczki i może wobec tego dobrze byłoby zacząć je stosować.
Całe szczęście, że mam duże poczucie humoru i spory dystans do samej siebie, więc jest nadzieja, że w depresję nie wpadnę z powodu oznak starości, które nagle zobaczyłam.
Zresztą, jeśli spojrzeć na starość z innej perspektywy, to można zobaczyć w tych zmarszczkach nie tylko przeżyte lata, ale także całe doświadczenie życiowe - wszystkie trudne chwile, przez które przeszłam i które sprawiły, że zaczęłam szukać rozwiązań zmieniających moje wyobrażenie o sobie samej i o całym świecie.
Piosenkę Wesoła dumka o starości w wykonaniu pana Poniedzielskiego wstawiałam już wcześniej do bloga, ale dziś, gdy piszę o swojej starości chcę jeszcze raz do niej wrócić.






