Jesień.

Lubię, gdy opadłe liście szeleszczą pod stopami i gdy czerwienią się owoce jarzębiny. Oczami wyobraźni widzę mgły nad łąkami i czuję zapach palonych ognisk i pieczonych ziemniaków.

I przychodzi myśl: - Jesień w przyrodzie  już późna zamglona, ale wciąż piękna i jesień życia też lekko zamglona.

Cisza w pokoju. Światło stojącej na biurku lampki, zachęca do czytania, do pisania i do zajmowania  się tym, na co nie było czasu wcześniej.

  Teraz mam ochotę otworzyć  pierwszy tom Chłopów Reymonta - Jesień i znaleźć się wśród bohaterów powieści we wsi Lipce. Nic mi tak dobrze nie robi, jak towarzystwo tych ludzi pełnych życia.

Już zaczął się listopad - najbardziej szary miesiąc w roku, chociaż w poezji tej szarości nie widać.

 "Listopad"

Złote, żółte i czerwone
opadają liście z drzew,
zwiędłe liście w obcą stronę
pozanosił wiatru wiew.
Nasza chata niebogata,
wiatr przewiewa ją na wskroś,
i przelata i kołata,
jakby do drzwi pukał ktoś.
W mokrych cieniach listopada
może ktoś zabłąkał się?
Nie, to tylko pies ujada.
Pomyśl także i o psie.
Strach na wróble wiatru słucha
Sam się boi biedny strach,
dmucha plucha-zawierucha,
całe szyby stoją w łzach.                                    
Jakiś wątły wóz na szosie
ugrzązł w błocie aż po oś,
skrzypią, jęczą w deszczu osie,
jakby właśnie płakał ktoś.
Mgły na polach, ciemność w lesie,
drga jesieni smutny ton,
przyjdzie wieczór i przyniesie
sny i mgły, i stada wron.
Wyjść się nie chce spod kożucha,
blady promyk światła zgasł,
dmucha plucha-zawierucha,
zimno, ciemno, spać już czas.

Jan Brzechwa

Na koniec piękna muzyka i taniec.
Jesienne marzenie. Barkarole - Andre Rieu.