Do niedawna leki stale używane zamawiało się w naszym Ośrodku Zdrowia przez telefon. Podawałam nazwy leków, ile mg. leku jest w opakowaniu i później jechaliśmy z Mężem po odbiór recept, a z receptami do apteki. Później zamiast recept dostawaliśmy kod. Z tym kodem trzeba było udać się do apteki, tam już recepta była przesyłana elektronicznie, podawałam kod i otrzymywałam zapisane leki. Teraz jest jeszcze jedno udogodnienie. Po co jeździć do przychodni po kod, skoro można go dostać do domu sms-em. Ale żeby w taki sposób dostawać kody do domu musieliśmy oboje z mężem jechać do Urzędu Skarbowego w najbliższym miasteczku aby wyrobić sobie podpis elektroniczny.
No i po przejściu tych wszystkich konieczności musiałam usiąść spokojnie do komputera, aby założyć sobie w internecie stronę Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w naszej miejscowości. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Przez dwa dni zawracałam głowę sympatycznej pani, która programy komputerowe zakłada dla naszego Ośrodka Zdrowia o pomoc. Już wszystko jest załatwione. Strona siedzi w internecie, a pierwszy kod na żel do oczu otrzymałam sms-em do mojego telefonu.
Może to będzie wygoda, ale na razie jestem jeszcze niezbyt pewna, że sobie poradzę.
Ten blog jest pisany przez kobietę w zaawansowanym wieku, która jest ciekawa świata i ludzi.
środa, 4 grudnia 2019
niedziela, 1 grudnia 2019
Dziś tzw. dwa słowa.
Jestem po operacji zaćmy w obu oczach i po kontroli pooperacyjnej. Druga kontrola 19 grudnia. Zdumiewające dla mnie jest to, że teraz źle mi się czyta w okularach do bliży, a całkiem dobrze w tych do dali.
Podobno nie jest dobrze przez jakiś czas pracować na komputerze, więc już komputer wyłączam. Chcę tylko powiedzieć, że cieszę się, że zabieg jest już poza mną. Nie wiem, co mnie jeszcze czeka w przyszłości oprócz dobierania nowych okularów, ale w rozpoznaniu oprócz paru innych rzeczy mam jeszcze Błonę nasiatkówkową i Znamię barwnikowe naczyniówki OL. (Już w internecie zdążyłam przeczytać, że może to by czerniak). Na następnej kontroli mam lekarza okulistę zapytać, co dalej. Takie polecenie dostał;am od lekarza, ktry mnie badał w czasie pierwszej kontroli.
A teraz idę upaciepić jakieś ciasto, aby zbyt dużo nie myśleć o chorobach oczu.
Wszystkiego dobrego dla Was wszystkich. Marysia.
Podobno nie jest dobrze przez jakiś czas pracować na komputerze, więc już komputer wyłączam. Chcę tylko powiedzieć, że cieszę się, że zabieg jest już poza mną. Nie wiem, co mnie jeszcze czeka w przyszłości oprócz dobierania nowych okularów, ale w rozpoznaniu oprócz paru innych rzeczy mam jeszcze Błonę nasiatkówkową i Znamię barwnikowe naczyniówki OL. (Już w internecie zdążyłam przeczytać, że może to by czerniak). Na następnej kontroli mam lekarza okulistę zapytać, co dalej. Takie polecenie dostał;am od lekarza, ktry mnie badał w czasie pierwszej kontroli.
A teraz idę upaciepić jakieś ciasto, aby zbyt dużo nie myśleć o chorobach oczu.
Wszystkiego dobrego dla Was wszystkich. Marysia.
środa, 27 listopada 2019
Please help! (Czyli: - Proszę pomóżcie!)
Mam problem. Zwykle wstawiam pod komentarzami w różnych blogach swój adres mailowy: jajesienna.blogspot.com i podpis - zamyślona. W kilku blogach moje komentarze z tym adresem nie są publikowane, a ja nie wiem ani dlaczego, ani jak to wyregulować. Nie wiem, czy mam coś u siebie zmienić, a jeżeli tak, to co?
Jeśli ktoś mógłby mi udzielić porady, jak sobie poradzić z tym problemem, to będę wdzięczna. Z góry dziękuję za wszelkie instrukcje najlepiej sformułowane jak dla ucznia 1 klasy szkoły podstawowej i to ucznia początkującego w tej klasie, czyli jak krowie na rowie.
W piatek mam operację zaćmy w drugim oku. Będę wdzięczna za ciepłe myśli i przesłaną dobrą energię. Przesyłam moc ciepłych myśli dla Wszystkich. Maria.
sobota, 23 listopada 2019
Trochę o wszystkim.
Nie lubię pisać o polityce. Wystarczy, że od czasu do czasu zerknę na program, który leci w telewizji. Wszelkie dyskusje przeprowadzane przez dziennikarzy z przedstawicielami przeciwnych opcji politycznych, doprowadzają mnie do wściekłości. Nie znoszę manipulacji, wzajemnego oskarżania się, mataczenia itd. Nie podoba mi się to, co obecnie dzieje się w naszym kraju. Chciałabym, aby zapanowała u nas normalność we wszystkich dziedzinach życia. Nadzieję na tę normalność widzę w takich wyborach, jak ostatnio wybór pana Tomasza Grodzkiego na Marszałka Senatu. Mam nadzieję, że to początek zmian, które do normalności u nas doprowadzą.
wtorek, 19 listopada 2019
Czy demencja jest odwracalna? - wypowiedź lekarza.
Dziś byłam w szpitalu okulistycznym na kontroli. Oko podobno mi się goi. Pan doktór zakwalifikował mnie do operacji drugiego oka. Termin dostanę telefonicznie. Cieszę się, bo lepsze widzenie, to ważna sprawa.
Grafika mi wyszła w błękitach i w szarości. Ta szarość chyba emanuje ze mnie.
Nie dosyć, że późna jesień jest pełna naturalnej melancholii i szarości, to jeszcze dodatkowo mój nastrój jest minorowy, chociaż trudno mi ustalić, co na to wpłynęło.
czwartek, 14 listopada 2019
Nowy dzień.
Dzisiejszy dzień jest lekko zamglony. Nic dziwnego. Przecież to już
połowa listopada. Z większości drzew opadły liście. Ja mam niskie
ciśnienie i kręci mi się w głowie. Nastrój, który mi towarzyszy, do
optymistycznych nie należy.
Właśnie uświadomiłam sobie, że żadna pora roku nie przynosi mi tyle zadowolenia, radości i akceptacji tego, co jest, ile bym chciała.
Lato - upał i wściekłe komary Jesień - deszcze i chłody. Zima - mróz i ślisko na drogach. Tylko jeszcze wiosna cieszy.
Wyraźnie widzę, że pierniczeję. Planów, jak sobie zagospodarować swój czas, mam sporo. Ale plany sobie, a życie sobie.
Jest godzina 17,20. Przed chwilką rudy kocur powędrował na dwór. Do mieszkania przyszedł rano. Podjadł sobie, łobuz jeden, wyspał się przyzwoicie na ławie przykrytej kocem, na której trzymam czystą bieliznę po praniu, a teraz poszedł. Nie będzie go, jak zwykle, przez całą noc, a rano znowu nas odwiedzi. A ja siedzę przed komputerem i trochę piszę, trochę przeglądam różne strony. Bawię się tworzeniem mojej pożal się Boże grafiki i tak czas leci.
W poniedziałek jadę do poradni okulistycznej w Warszawie na badanie kontrolne. Pewno dostanę już termin operacji zaćmy w drugim oku, a później zobaczymy, co lekarze postanowią. Ostatnio wspominali o błonie nasiatkówkowej i o tym, że trzeba będzie przemyśleć, czy ją usuwać, czy nie. Gdy ją odkryli u mnie, to lekarz powiedział, że operacja nie jest bezpieczna dla oka, więc mam o czym myśleć.
Chcę widzieć dobrze, nawet jeśli wiąże się to z widzeniem mojej zaawansowanej już starości, ale chyba muszę zaufać lekarzom, bo oni są specjalistami i to oni wiedzą czy warto ryzykować.
Zamyśliłam się i odpłynęłam w nieznane strony.
Jest już nowy dzień. Zegarek pokazuje godzinę 1,10. Dobranoc.
Właśnie uświadomiłam sobie, że żadna pora roku nie przynosi mi tyle zadowolenia, radości i akceptacji tego, co jest, ile bym chciała.
Lato - upał i wściekłe komary Jesień - deszcze i chłody. Zima - mróz i ślisko na drogach. Tylko jeszcze wiosna cieszy.
Wyraźnie widzę, że pierniczeję. Planów, jak sobie zagospodarować swój czas, mam sporo. Ale plany sobie, a życie sobie.
Jest godzina 17,20. Przed chwilką rudy kocur powędrował na dwór. Do mieszkania przyszedł rano. Podjadł sobie, łobuz jeden, wyspał się przyzwoicie na ławie przykrytej kocem, na której trzymam czystą bieliznę po praniu, a teraz poszedł. Nie będzie go, jak zwykle, przez całą noc, a rano znowu nas odwiedzi. A ja siedzę przed komputerem i trochę piszę, trochę przeglądam różne strony. Bawię się tworzeniem mojej pożal się Boże grafiki i tak czas leci.
W poniedziałek jadę do poradni okulistycznej w Warszawie na badanie kontrolne. Pewno dostanę już termin operacji zaćmy w drugim oku, a później zobaczymy, co lekarze postanowią. Ostatnio wspominali o błonie nasiatkówkowej i o tym, że trzeba będzie przemyśleć, czy ją usuwać, czy nie. Gdy ją odkryli u mnie, to lekarz powiedział, że operacja nie jest bezpieczna dla oka, więc mam o czym myśleć.
Chcę widzieć dobrze, nawet jeśli wiąże się to z widzeniem mojej zaawansowanej już starości, ale chyba muszę zaufać lekarzom, bo oni są specjalistami i to oni wiedzą czy warto ryzykować.
Zamyśliłam się i odpłynęłam w nieznane strony.
Jest już nowy dzień. Zegarek pokazuje godzinę 1,10. Dobranoc.
środa, 13 listopada 2019
Dziś opowieść o dwóch ptaszkach i lisku.
Już połowa listopada. Przyroda szykuje się do zimowego snu. Ptaki karmione przez cały rok, siedzą w dużym krzewie kiwi o miniaturowych owocach, który rośnie w ogrodzie i reagują głośnym, radosnym wrzaskiem na widok mojego Męża z miską ziarna w rękach.
Co jakiś czas ptak zmylony naszymi oknami znajdującymi się naprzeciwko siebie uderza w okno i spada na dół. Wtedy ja lub mój Mąż pędzimy do ogrodu sprawdzić po pierwsze, czy żyje, a po drugie, czy nie dopadły go nasze psy, albo kotka. A kotka lubi siedzieć na parapecie i oblizuje się na widok fruwających gości. Odkąd pojawiła się w naszym domu zniknęły myszy, które siedziały w wąskim korytarzyku za szafkami w kuchni. Były i nie ma ich. Za to przez pewien czas znajdowaliśmy w mieszkaniu na podłodze mysie zwłoki.
Nigdy nie przypuszczałam, że ptaki tworzą taką zgraną czeredę i reagują głośnym wrzaskiem na niebezpieczeństwo zagrażające jednemu z nich.
Kiedyś usłyszałam silne uderzenie w szybę. Szybko wybiegłam z mieszkania, po drodze chwytając tylko rękawice. Leżącego pod oknem ptaka dopadłam przed psami. Był dosyć duży. Podniosłam go rękami w grubych rękawicach, a ten natychmiast ocknął się i podniósł ptasi wrzask. Na to odpowiedziały ptaki siedzące na krzewie kiwi, a było ich sporo i wśród takiego ptasiego koncertu przyniosłam bezpiecznego już ptaka i położyłam go na półeczce przed drzwiami domu. Miał skrzywiony dziób. Dopilnowałam tylko, aby kotka nie wychodziła na dwór, choć bardzo się o to dopominała. Ptak posiedział na półeczce chwilę i spróbował pofrunąć. Udało mu się. Poleciał.
Następnego dnia na półeczce przed domem zobaczyłam, że siedzi ptak ze skrzywionym dziobem. Nie pozwolił mi zbyt blisko do siebie podejść, ale nie był wystraszony. Chwilkę posiedział i pofrunął. Odniosłam wrażenie, że było to podziękowanie za ratunek i pomoc i jednocześnie pożegnanie.
I druga historia.
Kiedyś moja Córka wyszła z domu i zobaczyła leżącego na ziemi małego pisklaczka. Ostrożnie go podniosła, zabrała do domu i zadzwoniła do pani, która jest lekarzem weterynarii z pytaniem, jak obchodzić się z takim maleństwem, bo on sam bez pomocy nie przeżyje. Pani poradziła, aby włożyć malca do pudełka z watą, aby miał, cieplutko i aby próbować go karmić białym serem, na który kazała napluć, bo pokarm ze śliną dorosłe ptaki podają dzieciom. No i ptaszek rósł, co jakiś czas zmieniana była dieta, ptaszek zaczął fruwać, zasrał całe mieszkanie, ale żył i czuł się dobrze.
Pewnego ciepłego dnia moja Córka zauważyła na rosnącym przed domem drzewie dorosłego ptaka, który patrzy w okno i głośno ćwierka. Mały ptaszek odpowiedział. Córka otworzyła okno, maluch wyfrunął i..... - Mamo! - powiedziała moja Córka - Mały ptaszek pofrunął do tego dużego, dotknęły się dziobkami, jakby się całowały, a ja się poryczałam.
Moja Córka mieszka w Bieszczadach i jest miłośniczką zwierząt. Kiedyś zaczął przychodzić do niej lisek i wyjadał karmę postawioną dla kotów. Ten lisek z czasem tak się oswoił, że wchodził do mieszkania, a z moją Córką grał w odbijanie piłki. Ona mu rzucała, a on podbijał ją do góry. Niestety trafił się myśliwy, który lisa zobaczył, a lis to cel do strzału i liska zabił.
Co jakiś czas ptak zmylony naszymi oknami znajdującymi się naprzeciwko siebie uderza w okno i spada na dół. Wtedy ja lub mój Mąż pędzimy do ogrodu sprawdzić po pierwsze, czy żyje, a po drugie, czy nie dopadły go nasze psy, albo kotka. A kotka lubi siedzieć na parapecie i oblizuje się na widok fruwających gości. Odkąd pojawiła się w naszym domu zniknęły myszy, które siedziały w wąskim korytarzyku za szafkami w kuchni. Były i nie ma ich. Za to przez pewien czas znajdowaliśmy w mieszkaniu na podłodze mysie zwłoki.
Nigdy nie przypuszczałam, że ptaki tworzą taką zgraną czeredę i reagują głośnym wrzaskiem na niebezpieczeństwo zagrażające jednemu z nich.
Kiedyś usłyszałam silne uderzenie w szybę. Szybko wybiegłam z mieszkania, po drodze chwytając tylko rękawice. Leżącego pod oknem ptaka dopadłam przed psami. Był dosyć duży. Podniosłam go rękami w grubych rękawicach, a ten natychmiast ocknął się i podniósł ptasi wrzask. Na to odpowiedziały ptaki siedzące na krzewie kiwi, a było ich sporo i wśród takiego ptasiego koncertu przyniosłam bezpiecznego już ptaka i położyłam go na półeczce przed drzwiami domu. Miał skrzywiony dziób. Dopilnowałam tylko, aby kotka nie wychodziła na dwór, choć bardzo się o to dopominała. Ptak posiedział na półeczce chwilę i spróbował pofrunąć. Udało mu się. Poleciał.
Następnego dnia na półeczce przed domem zobaczyłam, że siedzi ptak ze skrzywionym dziobem. Nie pozwolił mi zbyt blisko do siebie podejść, ale nie był wystraszony. Chwilkę posiedział i pofrunął. Odniosłam wrażenie, że było to podziękowanie za ratunek i pomoc i jednocześnie pożegnanie.
I druga historia.
Kiedyś moja Córka wyszła z domu i zobaczyła leżącego na ziemi małego pisklaczka. Ostrożnie go podniosła, zabrała do domu i zadzwoniła do pani, która jest lekarzem weterynarii z pytaniem, jak obchodzić się z takim maleństwem, bo on sam bez pomocy nie przeżyje. Pani poradziła, aby włożyć malca do pudełka z watą, aby miał, cieplutko i aby próbować go karmić białym serem, na który kazała napluć, bo pokarm ze śliną dorosłe ptaki podają dzieciom. No i ptaszek rósł, co jakiś czas zmieniana była dieta, ptaszek zaczął fruwać, zasrał całe mieszkanie, ale żył i czuł się dobrze.
Pewnego ciepłego dnia moja Córka zauważyła na rosnącym przed domem drzewie dorosłego ptaka, który patrzy w okno i głośno ćwierka. Mały ptaszek odpowiedział. Córka otworzyła okno, maluch wyfrunął i..... - Mamo! - powiedziała moja Córka - Mały ptaszek pofrunął do tego dużego, dotknęły się dziobkami, jakby się całowały, a ja się poryczałam.
Moja Córka mieszka w Bieszczadach i jest miłośniczką zwierząt. Kiedyś zaczął przychodzić do niej lisek i wyjadał karmę postawioną dla kotów. Ten lisek z czasem tak się oswoił, że wchodził do mieszkania, a z moją Córką grał w odbijanie piłki. Ona mu rzucała, a on podbijał ją do góry. Niestety trafił się myśliwy, który lisa zobaczył, a lis to cel do strzału i liska zabił.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Skutki.
Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...
-
Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia życzę Wam Wszystkim dużo zdrowia, spokoju i miłego spotkania przy rodzinnym stole. Niech...
-
Od rana jestem bardzo niespokojna. Niby nic mi nie jest, a źle się czuję. Mam ucisk w głowie i pojawiają się same niepokojące myśli. Siadam ...
-
Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...







