niedziela, 8 grudnia 2019

Wspomnienia. Wpis z 3 grudnia 2000 roku

Znalazłam na dnie szuflady moje stare, zakurzone, notatki sprzed prawie 20 lat. Przeczytałam kilka ze wzruszeniem, bo chociaż są to zapiski robione prawie na kolanie, ale jest w nich klimat dawnych dni. I pomyślałam, że mogę je tu wstawić.


Starsza pani ! 
 
Jakże to określenie nie pasuje do mnie. Przecież ja jestem młoda. Młodo się czuję, a to najważniejsze. To prawda, że nie mam już takiej energii i takiego napędu, jak kilka lat wstecz. To prawda, że żołądek i układ trawienny grymaszą, że czasami bolą nogi, kolana, ale wciąż myślę o sobie, jak o młodej kobiecie. Ale tej mojej młodości nie widzą ludzie młodzi. Zaskakuje mnie ich uprzejmość. Ustępują mi miejsca w tramwaju, autobusie. Rzut oka na moją twarz i podnoszą się z siedzenia. Było tak już kilka razy. Co oni widzą? Ja widzę u siebie parę zmarszczek na twarzy, nic szczególnego. A oni rzucą okiem i już wiedzą

- To starsza pani.
A jaki jest dzień starszej pani?
Starsza pani – czyli ja – nie może się zebrać do roboty. Powinna usiąść do ćwiczeń, a coś ją wstrzymuje. Może boi się, że oczekiwania wydawnictwa przerosną jej możliwości, a może chce odpocząć po morderczym tempie ostatniego okresu. A może i jedno i drugie. Ważne jest to, że robota leży. 
Wnuczka jest w Warszawie, córka ze swoim synem rozmawiają na dole, zięć pracowicie kończy remont mieszkania. Co u syna, synowej, wnuków? – Nie wiem. Nie wpadają, nie dzwonią, rozmawiają ze mną okazjonalnie. A czy córka siada i zaczyna ze mną rozmowę? Też nie. Raczej widujemy się w przelocie między jej powrotem z pracy, a wyjściem do domu. Po prostu takie jest życie. Tematy, które mnie są bliskie, nie są tematami moich dzieci. Oni mają swoje sprawy, swoje problemy, swoje doświadczenia, a my starsi, swoje. Dla wnuków jesteśmy pewno reliktem minionej epoki. Może uważają, że my starsi tylko przynudzamy moralizujemy, chcemy pouczać. Może tak jest, a może nie. Ale myślę, że nikt nie chce żyć według cudzych wskazówek. Nawet małe dzieci chcą korzystać przede wszystkim z własnych doświadczeń. A doświadczeni dziadkowie powinni uszanować wyrywanie się do wolnoścdi młodych. na tym miedzy innymi polega według mnie miłość.
Pewno znalazłaby się we mnie tęsknota, żeby czuć się seniorką rodu, obok męża seniora. Seniorką kochaną, podziwianą, szanowaną, do której wszyscy jej bliscy lecą pogadać o tym, co jest, o planach, o radościach i smutkach, o tym, co boli i z czym trudno się pogodzić.
Myślę, że takie marzenia miał także mój śp. Ojciec.

Ale marzenia mają to do siebie, że są piękne, ale nierealne.

Dlaczego moje tęsknoty budzi to, co jest nierealne, a to, co jest na wyciągnięcie ręki, odbieram jako szare, powszednie?


Patrzę dokoła. Na dworze jest pochmurno. Sikorki stukają za oknem, gdzie wystawione są płatki owsiane i wisi słonina. Gdzieś z oddali dochodzi szczekanie psów. Zbliża się wieczór.

Kolejny dzień mojego życia. I chociaż jest on tak podobny do wielu innych, jest niepowtarzalny, jedyny w życiu. Wszystkie inne nie są już tym dniem, który właśnie mija.
Cyka zegar, który stoi w pokoju i odmierza czas Jest pięć minut po czternastej.

Jestem coraz częściej wyciszona. Gdzie podziały się moje dawne porywy i wzruszenia?

Kiedyś radość od smutku oddzielona była całą przestrzenią. Serce i dusza wyrywały się do działania, do radości, do życia pełną piersią. Teraz w działaniu bardziej kieruję się logiką niż emocjami. Silne emocje męczą. Radość i smutek są blisko siebie. A we mnie jest wiele pogodzenia się z tym, co właśnie przeżywam i wiele rezygnacji. Coraz bardziej potrzebny jest spokój.   
Ot jesień. Jeszcze piękna i złota, ale już jesień.

Czesław Miłosz - Miłość




 

 

piątek, 6 grudnia 2019

Skurczył mi się mój świat.

Mój świat - to ostatnio dom i cztery ściany pokoju. Każde wyjście do sklepu to już wyprawa. Za oknem jest zimno, szaro i smutno. Nic nie pomaga na poprawę nastroju fakt, że ptaki wydzierają dzioby, dopraszając się w ten sposób o nową porcję kaszy i słonecznika. Że rudy kot już się prawie sprowadził do nas. Ucieka na noce, a cały dzień wyleguje się w ciepełku na poduszkach zbój jeden. Nie pomagają powtarzające się w nieskończoność seriale, przy których z braku innych ciekawych zajęć spędzam sporo czasu w ciągu dnia.
A co się takiego stało?
Spróbuję to jakoś wystękać, bo sama przed sobą wstydzę się tego, co nagle poczułam.

Jak napiszę, co zobaczyłam u siebie i jak to na mnie wpłynęło, i jak zmieniło moje myślenie o sobie, to wyjdę na głupią babę w pretensjach. Ale trudno.
Jakby na sprawę nie patrzeć,  to zmiana widzenia moich oczu spowodowała zmianę widzenia siebie i świata wokoło. I chociaż tego, co człowiek czuje nie ma co osądzać, to jednak zderzenie się z rzeczywistością było dla mnie trudnym wyzwaniem.

Któregoś wieczoru podeszłam do umywalki, aby umyć ręce, a nad nią wisi lustro, więc zawadziłam o nie okiem. I co zobaczyłam ?

Ta całkiem jeszcze młodo wyglądająca kobieta, Jak uważałam do tej pory, bo bez żadnych zmarszczek i  z ciemnymi włosami nagle w ułamku sekundy zamieniła się w staruszkę. Stanęłam i zdębiałam. Nie mogłam oczu oderwać od siateczki zmarszczek pokrywających twarz i od siwiejących już u nasady włosów. Tego wcześniej nie widziałam i nie byłam przygotowana psychicznie na taki wygląd. Nagle poczułam się starą kobietą, a za tym poszły różne niezbyt sympatyczne rozmyślania.

W swoim życiu musiałam zmierzyć się z różnymi chorobami, trudnościami i teraz, gdy te wcześniejsze trudności są już poza mną, przychodzi mi się zmierzyć  ze swoją starością.  I wiem, że nie o sam wygląd tu chodzi, a o to wszystko, co ze starością się kojarzy.

 Wisława Szymborska

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zda­rza
i nie zda­rzy. Z tej przy­czy­ny
zro­dzi­li­śmy się bez wpra­wy
i po­mrze­my bez ru­ty­ny.
Choć­by­śmy ucznia­mi byli
naj­tęp­szy­mi w szko­le świa­ta,
nie bę­dzie­my re­pe­to­wać
żad­nej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie po­wtó­rzy,
nie ma dwóch po­dob­nych nocy,
dwóch tych sa­mych po­ca­łun­ków,
dwóch jed­na­kich spoj­rzeń w oczy.

Wczo­raj, kie­dy two­je imię
ktoś wy­mó­wił przy mnie gło­śno,
tak mi było, jak­by róża
przez otwar­te wpa­dła okno.

Dziś, kie­dy je­ste­śmy ra­zem,
od­wró­ci­łam twarz ku ścia­nie.
Róża? Jak wy­glą­da róża?
Czy to kwiat? A może ka­mień?

Cze­mu ty się, zła go­dzi­no,
z nie­po­trzeb­nym mie­szasz lę­kiem?
Je­steś - a więc mu­sisz mi­nąć.
Mi­niesz - a więc to jest pięk­ne.

Uśmiech­nię­ci, współ­o­bję­ci
spró­bu­je­my szu­kać zgo­dy,
choć róż­ni­my się od sie­bie
jak dwie kro­ple czy­stej wody.



środa, 4 grudnia 2019

Internet potrzebny na co dzień.

Do niedawna leki stale używane   zamawiało się w naszym Ośrodku Zdrowia przez telefon. Podawałam nazwy leków, ile mg. leku jest w opakowaniu i później jechaliśmy z Mężem po odbiór recept, a z receptami do apteki. Później zamiast recept dostawaliśmy kod. Z tym kodem trzeba było udać się do apteki, tam już recepta była przesyłana elektronicznie, podawałam kod i otrzymywałam zapisane leki. Teraz jest jeszcze jedno udogodnienie. Po co jeździć do przychodni po kod, skoro można go dostać do domu sms-em. Ale żeby w taki sposób dostawać kody do domu musieliśmy oboje z mężem jechać do Urzędu Skarbowego w najbliższym miasteczku aby wyrobić sobie podpis elektroniczny.
No i po przejściu tych wszystkich konieczności musiałam usiąść spokojnie do komputera, aby założyć sobie w internecie stronę Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w naszej miejscowości.  Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Przez dwa dni zawracałam głowę sympatycznej pani, która programy komputerowe zakłada dla naszego  Ośrodka Zdrowia o pomoc. Już wszystko jest załatwione. Strona siedzi w internecie, a pierwszy kod na żel do oczu otrzymałam sms-em do mojego telefonu.
Może to będzie wygoda, ale na razie jestem jeszcze niezbyt pewna, że sobie poradzę.

niedziela, 1 grudnia 2019

Dziś tzw. dwa słowa.

Jestem po operacji zaćmy w obu oczach i po kontroli pooperacyjnej. Druga kontrola 19 grudnia. Zdumiewające dla mnie jest to, że teraz źle mi się czyta w okularach do bliży, a całkiem dobrze w tych do dali.
Podobno nie jest dobrze  przez jakiś czas pracować na komputerze, więc już komputer wyłączam. Chcę tylko powiedzieć, że  cieszę się, że zabieg jest już poza mną. Nie wiem, co mnie jeszcze czeka w przyszłości oprócz dobierania nowych okularów, ale w rozpoznaniu oprócz paru innych rzeczy mam jeszcze Błonę  nasiatkówkową i Znamię barwnikowe naczyniówki OL. (Już w internecie zdążyłam przeczytać, że może to by czerniak).  Na następnej kontroli mam lekarza okulistę zapytać, co dalej. Takie polecenie dostał;am  od lekarza, ktry mnie badał w czasie pierwszej kontroli.

A teraz idę upaciepić jakieś ciasto, aby zbyt dużo nie myśleć o chorobach oczu.
Wszystkiego dobrego dla Was wszystkich. Marysia.

środa, 27 listopada 2019

Please help! (Czyli: - Proszę pomóżcie!)



















Mam problem.  Zwykle wstawiam pod komentarzami w różnych blogach swój adres mailowy: jajesienna.blogspot.com i  podpis - zamyślona. W kilku blogach moje komentarze z tym adresem nie są publikowane, a ja nie wiem ani dlaczego, ani jak to wyregulować. Nie wiem, czy mam coś u siebie zmienić, a jeżeli tak, to co?
Jeśli ktoś mógłby mi udzielić porady, jak sobie poradzić z tym problemem, to będę wdzięczna. Z góry dziękuję za wszelkie instrukcje najlepiej sformułowane jak dla ucznia 1 klasy szkoły podstawowej i to ucznia początkującego w tej klasie, czyli jak krowie na rowie.

W piatek mam operację zaćmy w drugim oku. Będę wdzięczna za ciepłe myśli i przesłaną dobrą energię.  Przesyłam moc ciepłych myśli dla Wszystkich. Maria.

sobota, 23 listopada 2019

Trochę o wszystkim.

Nie lubię pisać o polityce. Wystarczy, że od czasu do czasu zerknę na program, który leci w telewizji. Wszelkie dyskusje przeprowadzane przez dziennikarzy z przedstawicielami przeciwnych opcji politycznych, doprowadzają mnie do wściekłości. Nie znoszę manipulacji, wzajemnego oskarżania się,  mataczenia itd. Nie podoba mi się to, co obecnie dzieje się w naszym kraju. Chciałabym, aby zapanowała u nas normalność  we wszystkich dziedzinach życia. Nadzieję na tę normalność widzę w takich wyborach, jak ostatnio wybór pana Tomasza Grodzkiego na Marszałka Senatu. Mam nadzieję, że to początek zmian, które do normalności u nas doprowadzą.

wtorek, 19 listopada 2019

Czy demencja jest odwracalna? - wypowiedź lekarza.


Dziś byłam w szpitalu okulistycznym na kontroli. Oko podobno mi się goi. Pan doktór zakwalifikował mnie do operacji drugiego oka. Termin dostanę telefonicznie. Cieszę się, bo lepsze widzenie, to ważna sprawa.
 Grafika mi wyszła  w błękitach i w szarości. Ta szarość chyba emanuje ze mnie.
Nie dosyć, że późna jesień jest pełna naturalnej melancholii i szarości, to jeszcze dodatkowo mój nastrój jest minorowy, chociaż trudno mi ustalić, co na to wpłynęło.

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...