Znalazłam na dnie szuflady moje stare, zakurzone, notatki sprzed prawie 20 lat. Przeczytałam kilka ze wzruszeniem, bo chociaż są to zapiski robione prawie na kolanie, ale jest w nich klimat dawnych dni. I pomyślałam, że mogę je tu wstawić.
Starsza
pani !
Jakże
to określenie nie pasuje do mnie. Przecież ja jestem młoda. Młodo
się czuję, a to najważniejsze. To prawda, że nie mam już takiej
energii i takiego napędu, jak kilka lat wstecz. To prawda, że
żołądek i układ trawienny grymaszą, że czasami bolą nogi,
kolana, ale wciąż myślę o sobie, jak o młodej kobiecie. Ale tej
mojej młodości nie widzą ludzie młodzi. Zaskakuje mnie ich
uprzejmość. Ustępują mi miejsca w tramwaju, autobusie. Rzut oka
na moją twarz i podnoszą się z siedzenia. Było tak już kilka
razy. Co oni widzą? Ja widzę u siebie parę zmarszczek na twarzy, nic
szczególnego. A oni rzucą okiem i już wiedzą
-
To starsza pani.
A
jaki jest dzień starszej pani?
Starsza
pani – czyli ja – nie może się zebrać do roboty. Powinna
usiąść do ćwiczeń, a coś ją wstrzymuje. Może boi się, że
oczekiwania wydawnictwa przerosną jej możliwości, a może chce
odpocząć po morderczym tempie ostatniego okresu. A może i jedno i
drugie. Ważne jest to, że robota leży.
Wnuczka jest w Warszawie, córka ze swoim synem rozmawiają na dole, zięć pracowicie
kończy remont mieszkania. Co u syna, synowej, wnuków? –
Nie wiem. Nie wpadają, nie dzwonią, rozmawiają ze mną
okazjonalnie. A czy córka siada i zaczyna ze mną rozmowę? Też nie.
Raczej widujemy się w przelocie między jej powrotem z pracy, a
wyjściem do domu. Po
prostu takie jest życie. Tematy, które mnie są bliskie, nie są
tematami moich dzieci. Oni mają swoje sprawy, swoje problemy, swoje
doświadczenia, a my starsi, swoje. Dla wnuków jesteśmy
pewno reliktem minionej epoki. Może uważają, że my starsi tylko
przynudzamy moralizujemy, chcemy pouczać. Może tak jest, a może nie. Ale myślę, że nikt
nie chce żyć według cudzych wskazówek. Nawet małe dzieci chcą
korzystać przede wszystkim z własnych doświadczeń. A doświadczeni dziadkowie powinni uszanować wyrywanie się do wolnoścdi młodych. na tym miedzy innymi polega według mnie miłość.
Pewno
znalazłaby się we mnie tęsknota, żeby czuć się seniorką rodu, obok
męża seniora. Seniorką kochaną, podziwianą, szanowaną, do której
wszyscy jej bliscy lecą pogadać o tym, co jest, o planach, o
radościach i smutkach, o tym, co boli i z czym trudno się pogodzić.
Myślę, że takie marzenia miał także mój śp. Ojciec.
Ale
marzenia mają to do siebie, że są piękne, ale nierealne.
Dlaczego
moje tęsknoty budzi to, co jest nierealne, a to, co jest na wyciągnięcie ręki,
odbieram jako szare, powszednie?
Patrzę
dokoła. Na dworze jest pochmurno. Sikorki stukają za oknem, gdzie
wystawione są płatki owsiane i wisi słonina. Gdzieś z oddali
dochodzi szczekanie psów. Zbliża się wieczór.
Kolejny
dzień mojego życia. I chociaż jest on tak podobny do wielu
innych, jest niepowtarzalny, jedyny w życiu. Wszystkie inne nie są
już tym dniem, który właśnie mija.
Cyka
zegar, który stoi w pokoju i odmierza czas Jest pięć minut po
czternastej.
Jestem
coraz częściej wyciszona. Gdzie podziały się moje dawne porywy i
wzruszenia?
Kiedyś
radość od smutku oddzielona była całą przestrzenią. Serce i
dusza wyrywały się do działania, do radości, do życia pełną
piersią. Teraz w działaniu bardziej kieruję się logiką niż
emocjami. Silne emocje męczą. Radość i smutek są blisko siebie.
A we mnie jest wiele pogodzenia się z tym, co właśnie przeżywam i
wiele rezygnacji. Coraz bardziej potrzebny jest spokój.
Ot jesień. Jeszcze piękna i złota, ale już jesień.
Ot jesień. Jeszcze piękna i złota, ale już jesień.
Czesław Miłosz - Miłość




