sobota, 14 grudnia 2019

Jak ten czas leci...

Właśnie przeżywam okres eksperymentowania w moich grafikach. Korci mnie, żeby zmienić także różne rzeczy na blogu ale boję się żeby czegoś nie popsuć.
Z tym eksperymentowaniem to tak mam prawie od dzieciństwa. 

Dlatego zwracam się z pytaniami do życzliwych moich Czytelników z prośbą o wyjaśnienie i podpowiedzenie, co tu można zmienić i jak.

1. Jak zmienić kolor strony? Może raz byłaby szara, a raz zielona, albo różowa. Nie wiem jeszcze na jakie kolory i gdzie bym się zdecydowała.
2.  motyw. Co to jest takiego w blogu? I jak to polecenie wykorzystać?
3. Tło. Czego? I jak je ustawić?
4. Układ. Układ czego?
 Tekstu, a może całości. Jak to rozumieć?
5. Kolory. Kolory czego?
6. Czcionki.
7. Inne elementy.

Lubię wszelkie eksperymentowanie, (na blogu także), ale jednocześnie chciałabym tak wprowadzać różne nowości na swojej stronie, aby się nie zapędzić w kozi róg z którego nie ma dobrego wyjścia.

Taką ogromną nowością był dla mnie początkowo mój blog. Początek jego prowadzenia przeżywałam jak mrówka poród. Gdyby nie pomoc i zachęta ze strony Dobrego Duszka a później życzliwych Czytelników, pewno mojego bloga by nie było. Później uczyłam się wstawiania do bloga zdjęć i nie było to wcale łatwe zadanie. Za tym poszły zdjęcia, ich robienie telefonem i wstawianie do bloga. Teraz korci mnie, żeby znowu z czymś poeksperymentować, czyli jak zmienić np. kolor całej strony i wykorzystać inne możliwości.

Lubię te swoje różne pasje i ich realizację. Ile przy tym jest różnokierunkowego myślenia, kombinowania, poprawiania, przestawiania w inne miejsca różnych tekstów i ilustracji, wyrzucania jednych rzeczy, a  wstawiania w te miejsca innych.

W podobny sposób pracuję także przy moich mapkach, do których wzór zaczerpnęłam z literatury. (Książki Tonego Buzana i inne).
Lubiłam kiedyś jeździć na psychoterapie, na różne kursy, po których mogłam wykorzystywać nieznane mi dotąd sposoby pracy z dziećmi i dorosłymi.
Np.  1. Jak wykorzystać baśń w terapii.
        2. Jak pracować z dziećmi z dysleksją. itd.
Należę do ludzi, którzy wolą ścieżki leśne od utartych szlaków.

Sama nie chcę niczego w blogu zmieniać, bo później mogłoby się okazać, że blog trzeba zamknąć i otworzyć nowy, a umiejętność zakładania nowego bloga mocno mnie przerasta.

Gdyby ktoś chciał mi cokolwiek podpowiedzieć, to będę wdzięczna za bardzo szczegółowe wskazówki, czyli jak krowie na rowie. Punkt po punkcie.

Za wszelkie wyjaśnienia i podpowiedzi z góry dziękuję.
        


piątek, 13 grudnia 2019

Terapia. Lekcja życiowa nr 2

To, co napiszę o terapiach, będzie to tylko mój odbiór i nauki, które z nich wyciągam.
W żadnym razie nie będzie to jakakolwiek ich ocena.

Właśnie jestem na terapii. Siedzimy na wykładzinie podłogowej tworząc koło, a między nami dwie psychoterapeutki.
Słyszę polecenie, żeby zgłosiły się te osoby, które chcą brać udział w psychodramie. Zgłasza się nas kilka. Siadamy jak uczniowie w klasie po cztery  obok siebie. Reszta tworzy następne rzędy. Ja jestem w trzecim rzędzie.
Jedna ze zgłoszonych gra rolę nauczycielki.
- Na dzisiejszej lekcji geografii chciałabym, abyście mi przypomnieli... - zaczyna mówić, a ja staram się być coraz mniejsza, prawie niewidoczna.
- Co ja wiem z geografii? - myślę i prawie wciskam się za plecy siedzącej przede mną osoby.
- Jak mnie zapyta, to wyjdę na kompletnego durnia, co to, ani me, ani be.
- To może ty spróbuj coś powiedzieć na ten temat....  - prowadząca lekcję pyta siedzącą przede mną osobę. A ja się kulę i staram się być niewidzialna.

                Przerwa po króciutkiej psychodramie i za jakieś pół godziny następna.

Tym razem nauczycielka jest jakaś mało zorganizowana. To raczej my - uczennice - zagadujemy ją, a nie ona nas.
- Proszę pani! - woła jedna z uczestniczek -  A ja dziś widziałam wypadek - i opowiada o czymś, co z lekcją nie ma kompletnie żadnego związku i co być może w ogóle się nie wydarzyło, a nauczycielka słucha, rozmawia z dziewczyną, jakby sama też była zainteresowana tym wypadkiem. A ja czuję się lekka i swobodna. Nic mi nie grozi. Nawet jeśli mnie o coś nauczycielka zapyta, to atmosfera jest taka przyjazna, że nic się nie boję.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Po powrocie do domu myślę, jak trzeba prowadzić lekcje, żeby uczniowie z jednej strony czuli się bezpieczni, żeby nie przeżywali lęku, a z drugiej strony, żeby ich nauczyć tego, co trzeba.  Przecież wiele dzieci może być nieśmiałych, niepewnych czy na tle klasy dobrze wypadną i trzeba na nie zwrócić uwagę i starać się im pomóc.
Następnego dnia idę do pracy.
Zaczyna się lekcja języka polskiego i jedna z dziewczynek pyta mnie, czy może wyjść do pani pielęgniarki, bo boli ją brzuch. Przypomina mi się, że ostatnio coś często brzuch ją boli. W tym momencie błysnęła mi myśl, że może się boi, bo np. nie jest przygotowana do lekcji.
- Małgosiu! zwracam się do dziewczynki spokojnie, a odrobiłaś pracę domową?
- Nie! - słyszę cichutko wypowiedziane słowo.
- To dlaczego nie powiedziałaś mi tego na początku lekcji, tylko siedzisz i drżysz ze strachu.
Ból brzucha ustąpił, jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sprawa się wyjaśniła. I co miałam ją zbesztać? Pewno by się zamknęła w sobie i nie byłoby już dobrego kontaktu z nią. W końcu nie stał się żaden dramat. Nie ona pierwsza nie odrobiła zadanej pracy. Dziecko ma się czuć bezpiecznie w domu, na lekcji, wszędzie. A lekcje trzeba tak poprowadzić, żeby mimo tych czasami nieodrobionych  prac nauczyć je tego, co trzeba, chociaż nie jest to takie proste i nie zawsze się to udaje.

A czy ja się w tej sytuacji dobrze zachowałam? Nie wiem. Może dałam w ten sposób dziewczynce sygnał, że nie zawsze musi starać się prace domowe odrabiać.
W moim pojęciu nigdy nie jest wiadomo do końca, jakie wnioski wyciągnie dziecko z zachowania osoby dorosłej i dlatego ogromnie ważna jest spokojna, życzliwa rozmowa dorosłego z dzieckiem.
Wychowanie dziecka na mądrego, odpowiedzialnego człowieka, ciekawego świata i ludzi nie jest sprawą prostą ani łatwą.

My - dorośli - też się ciągle uczymy. Nauka ta pochodzi nie tylko ze szkoły, ale uczymy się poprzez rozmowę z drugim człowiekiem, poprzez obserwację swoich własnych zachowań w różnych sytuacjach, poprzez analizowanie własnych wypowiedzi i tego, co się za tymi wypowiedziami kryje.

A czego trzeba, aby dostrzec możliwości dziecka, jego uzdolnień i pomóc mu je  rozwijać bez nacisków ze strony dorosłych?

Na zakończenie: Dziecko, które widzi muzykę.





wtorek, 10 grudnia 2019

Ale wykład.

Dziś robię jeszcze jeden wpis. Po wysłuchaniu Wykładu Noblowskiego pani Olgi Tokarczuk, który był rewelacyjny i zmieniał punkt widzenia  na sposób pisania, mam zamęt w głowie. Muszę teraz uporządkować sobie teraz wszystkie kłębiące się w głowie myśli.
 Na razie.

Uczucia.

Jak ważne są uczucia i umiejętność radzenia sobie z nimi dowiedziałam się po raz pierwszy w Ośrodku Leczenia Nerwic w Rasztowie. Do tego czasu z różnymi uczuciami starałam się sobie radzić trochę po omacku tak, jak umiałam. Dzieliłam te uczucia na szlachetne i takie, których nie powinno być, a nawet takie, których należy się wstydzić.
I tam w Rasztowie nauczyłam się także mówić. Myślę tu o mówieniu, gdy słucha mnie grono osób, a nie o samym artykułowaniu. Tam, aby się leczyć, trzeba było mówić. Tych, co nie zabierali głosu w czasie posiedzeń terapeutycznych odsyłano do domu, a ja wiedziałam, że to leczenie, to podana mi przez Opatrzność deska ratunku i jedyna moja szansa, aby wrócić do pełnego radości i nadziei życia.
Pierwsze moje głośne wypowiedzi w grupie wiele mnie kosztowały.
Ktoś z grupy kończył swoją wypowiedź na jakiś aktualnie omawiany temat i mnie przychodziła do głowy myśl, że można byłoby jeszcze dodać to, czy to. I gdy chciałam się już odezwać, zaczynała się panika. Aby się zmusić do wypowiedzi zaczynałam – ja….. i w tym momencie wszystkie oczy zwracały się na mnie, a  wszystkie moje myśli jak spłoszone nagle ptaki rozlatywały się w powietrzu, a ja zostawałam z pustką w głowie. Coś stęknęłam, zaczęłam i przerwa.
To psycholodzy i pacjenci z mojej grupy dali mi wtedy wsparcie. Po tych kilku słowach słyszałam np. - Bardzo to jest ciekawe, co zaczęła mówić Maria. Dajmy się jej wypowiedzieć.

Z Ośrodka wróciłam już jako inny człowiek. Mój św. pamięci Ojciec pierwszy te zmiany u mnie zauważył i powiedział, że wolał mnie taką, jaką byłam poprzednio. (czyli grzeczną, posłuszną, nie sprawiającą problemów córką). Mój Mąż przygotowywany przez psychologów w czasie mojego leczenia na zmiany u mnie, łatwiej te zmiany zaakceptował.
Dziś jestem już w odległości kilkudziesięciu lat od tamtego czasu, ale nauka, którą wtedy zdobyłam o sobie, o uczuciach, o różnych możliwościach, które są w człowieku, pozostają we mnie do dzisiaj. Dopiero teraz wiem (choć nie wiem, czy tę wiedzę zawsze potrafię w odpowiednim momencie wykorzystać), że dzieciom trzeba mówić, co robią dobrze. U nas mówi się raczej o tym, co robią źle. Jest ogólne przekonanie, które i we mnie też kiedyś było, że jak się nic nie mówi – to znaczy że akceptujemy zachowanie. Ale dziecko potrzebuje wsparcia także słownego.

W następnym wpisie postaram się opowiedzieć o tym, jak rozładowałam kiedyś wściekłość. Czyli będzie to też o uczuciach. Będzie to pewnego rodzaju powtórzenie mojego wcześniejszego wpisu z poprzedniego mojego bloga - kobieta w barwach jesieni.


poniedziałek, 9 grudnia 2019

Chwilo trwaj.


Jest godzina 7 rano. Otwieram oczy i patrzę w stronę okna. Widzę zamglony błękit nieba i nagie gałęzie drzewa rosnącego w ogrodzie. Słyszę radosny świergot ptaków, oczekujących na poranny posiłek, czyli na pestki słonecznika. Z majaczeń sennych wracam do rzeczywistości. 
Chwila. Dla jednych to moment, dla innych prawie wieczność. Zależy jak się na nią patrzy. Dziś spróbuję te chwile, które są dziś przede mną obejrzeć, posmakować i uwiecznić je w dzisiejszym wpisie.
Skoncentruję się na moim spacerze do sklepów.
Niestety po przerwaniu rehabilitacji u pana Jurka zaczynam odczuwać w biodrze lewą nogę, tę przeciążoną, bo dźwigam na niej cały ciężar ciała. A na razie nie jeżdżę, bo jestem po operacji oczu i intensywna rehabilitacja może być dla świeżo operowanych oczu zbyt wielkim wysiłkiem. Poza tym zaczyna się zima, czyli trudny czas dla starszej pani. Trzeba poczekać do wiosny. Ale to nie znaczy, że dla siebie nie można nic zrobić we własnym zakresie. 
 

Wyszłam z domu i idę. Przede mną długa ulica. Boli mnie lewe biodro, a napięcie czuję w prawej stopie, w miejscu, gdzie podwija mi się jeden palec. Dziś postaram się iść świadomie. To znaczy, że postaram się mieć pełną świadomość, jak stawiam stopy i w którym miejscu prawej stopy czuję jakieś napięcia. Odmierzam kroki i rozmawiam sama ze sobą ( w myślach – oczywiście – żeby ludzie nie myśleli że zwariowałam).
- Prawa stopo! Bardziej wyprostuj się w palcach. Palce mają przylegać do podłoża. Rozciągnij się podwinięty palcu. O! Teraz jest dobrze. I bez ponownego ściągania się. Jeszcze raz proszę o rozciągnięcie się.
Dokoła mnie domy, ktoś wraca ze sklepów i pozdrawia mnie. A ja grzecznie odpowiadam i jednocześnie staram się skoncentrować nie na bolącym biodrze, tylko na palcu, który jeszcze się nie podporządkował panu Jurkowi i jego rehabilitacji. W taki sposób przeszłam całą kilometrową ulicę.


Czy koncentrowałam się na widoku dokoła? Nie ! Cały czas moja koncentracja była ulokowana w podwijającym się co chwila palcu u prawej nogi.

To co to za oglądanie i smakowanie chwili? Nie tak sobie to smakowanie wyobrażałam, gdy wychodziłam z domu, ale jestem zadowolona, bo to była ciężka praca samej ze sobą. Wysiłek fizyczny i jednocześnie psychiczny . A świadomość, że sama próbuję sobie pomóc nie była też bez znaczenia. 

A może to, co dziś przeżyłam w czasie drogi do sklepów można nazwać szczęściem?  - przychodzi mi taka myśl do głowy. Kto to wie. Szczęście można znaleźć we wszystkim.


Szczęście 


Moje szczęście

to przede wszystkim radość,

że żyję.

Wdzięczna jestem Ojcu,

że mnie spłodził.

Wdzięczna jestem Matce,

że mnie urodziła.

Moje szczęście

to słońce na niebie

zieleń traw,

szum liści na drzewach,

chłód wody w strumykach

i cień lasu.

Moje szczęście

to bliskość Męża i Siostry

to moje kochane Dzieci

to moje kochane Wnuki i Prawnuki,

to wszyscy Ich Bliscy

to wszystkie możliwości

w Nich drzemiące.

Moje szczęście

to wyrażanie się w twórczości

to wrażliwość na muzykę

na taniec

na słowa z serca płynące.

Moje szczęście

to spokój duszy

ale także przechodzące przez życie

i deszcze i wiatry i burze

to sen spokojny

i uśmiech na twarzy.

Moje szczęście

to życie wśród ludzi

to obcowanie z przyrodą.

Moje szczęście

to to

co było

co jest

i co będzie.

Moje szczęście

to życie

które mnie otacza

i świadomość

że ja w tym życiu

mam swoje miejsce.

 A teraz pytanie.
Czy ja Was przypadkiem nie zanudziłam swoją dzisiejszą opowieścią ?

niedziela, 8 grudnia 2019

Wspomnienia. Wpis z 3 grudnia 2000 roku

Znalazłam na dnie szuflady moje stare, zakurzone, notatki sprzed prawie 20 lat. Przeczytałam kilka ze wzruszeniem, bo chociaż są to zapiski robione prawie na kolanie, ale jest w nich klimat dawnych dni. I pomyślałam, że mogę je tu wstawić.


Starsza pani ! 
 
Jakże to określenie nie pasuje do mnie. Przecież ja jestem młoda. Młodo się czuję, a to najważniejsze. To prawda, że nie mam już takiej energii i takiego napędu, jak kilka lat wstecz. To prawda, że żołądek i układ trawienny grymaszą, że czasami bolą nogi, kolana, ale wciąż myślę o sobie, jak o młodej kobiecie. Ale tej mojej młodości nie widzą ludzie młodzi. Zaskakuje mnie ich uprzejmość. Ustępują mi miejsca w tramwaju, autobusie. Rzut oka na moją twarz i podnoszą się z siedzenia. Było tak już kilka razy. Co oni widzą? Ja widzę u siebie parę zmarszczek na twarzy, nic szczególnego. A oni rzucą okiem i już wiedzą

- To starsza pani.
A jaki jest dzień starszej pani?
Starsza pani – czyli ja – nie może się zebrać do roboty. Powinna usiąść do ćwiczeń, a coś ją wstrzymuje. Może boi się, że oczekiwania wydawnictwa przerosną jej możliwości, a może chce odpocząć po morderczym tempie ostatniego okresu. A może i jedno i drugie. Ważne jest to, że robota leży. 
Wnuczka jest w Warszawie, córka ze swoim synem rozmawiają na dole, zięć pracowicie kończy remont mieszkania. Co u syna, synowej, wnuków? – Nie wiem. Nie wpadają, nie dzwonią, rozmawiają ze mną okazjonalnie. A czy córka siada i zaczyna ze mną rozmowę? Też nie. Raczej widujemy się w przelocie między jej powrotem z pracy, a wyjściem do domu. Po prostu takie jest życie. Tematy, które mnie są bliskie, nie są tematami moich dzieci. Oni mają swoje sprawy, swoje problemy, swoje doświadczenia, a my starsi, swoje. Dla wnuków jesteśmy pewno reliktem minionej epoki. Może uważają, że my starsi tylko przynudzamy moralizujemy, chcemy pouczać. Może tak jest, a może nie. Ale myślę, że nikt nie chce żyć według cudzych wskazówek. Nawet małe dzieci chcą korzystać przede wszystkim z własnych doświadczeń. A doświadczeni dziadkowie powinni uszanować wyrywanie się do wolnoścdi młodych. na tym miedzy innymi polega według mnie miłość.
Pewno znalazłaby się we mnie tęsknota, żeby czuć się seniorką rodu, obok męża seniora. Seniorką kochaną, podziwianą, szanowaną, do której wszyscy jej bliscy lecą pogadać o tym, co jest, o planach, o radościach i smutkach, o tym, co boli i z czym trudno się pogodzić.
Myślę, że takie marzenia miał także mój śp. Ojciec.

Ale marzenia mają to do siebie, że są piękne, ale nierealne.

Dlaczego moje tęsknoty budzi to, co jest nierealne, a to, co jest na wyciągnięcie ręki, odbieram jako szare, powszednie?


Patrzę dokoła. Na dworze jest pochmurno. Sikorki stukają za oknem, gdzie wystawione są płatki owsiane i wisi słonina. Gdzieś z oddali dochodzi szczekanie psów. Zbliża się wieczór.

Kolejny dzień mojego życia. I chociaż jest on tak podobny do wielu innych, jest niepowtarzalny, jedyny w życiu. Wszystkie inne nie są już tym dniem, który właśnie mija.
Cyka zegar, który stoi w pokoju i odmierza czas Jest pięć minut po czternastej.

Jestem coraz częściej wyciszona. Gdzie podziały się moje dawne porywy i wzruszenia?

Kiedyś radość od smutku oddzielona była całą przestrzenią. Serce i dusza wyrywały się do działania, do radości, do życia pełną piersią. Teraz w działaniu bardziej kieruję się logiką niż emocjami. Silne emocje męczą. Radość i smutek są blisko siebie. A we mnie jest wiele pogodzenia się z tym, co właśnie przeżywam i wiele rezygnacji. Coraz bardziej potrzebny jest spokój.   
Ot jesień. Jeszcze piękna i złota, ale już jesień.

Czesław Miłosz - Miłość




 

 

piątek, 6 grudnia 2019

Skurczył mi się mój świat.

Mój świat - to ostatnio dom i cztery ściany pokoju. Każde wyjście do sklepu to już wyprawa. Za oknem jest zimno, szaro i smutno. Nic nie pomaga na poprawę nastroju fakt, że ptaki wydzierają dzioby, dopraszając się w ten sposób o nową porcję kaszy i słonecznika. Że rudy kot już się prawie sprowadził do nas. Ucieka na noce, a cały dzień wyleguje się w ciepełku na poduszkach zbój jeden. Nie pomagają powtarzające się w nieskończoność seriale, przy których z braku innych ciekawych zajęć spędzam sporo czasu w ciągu dnia.
A co się takiego stało?
Spróbuję to jakoś wystękać, bo sama przed sobą wstydzę się tego, co nagle poczułam.

Jak napiszę, co zobaczyłam u siebie i jak to na mnie wpłynęło, i jak zmieniło moje myślenie o sobie, to wyjdę na głupią babę w pretensjach. Ale trudno.
Jakby na sprawę nie patrzeć,  to zmiana widzenia moich oczu spowodowała zmianę widzenia siebie i świata wokoło. I chociaż tego, co człowiek czuje nie ma co osądzać, to jednak zderzenie się z rzeczywistością było dla mnie trudnym wyzwaniem.

Któregoś wieczoru podeszłam do umywalki, aby umyć ręce, a nad nią wisi lustro, więc zawadziłam o nie okiem. I co zobaczyłam ?

Ta całkiem jeszcze młodo wyglądająca kobieta, Jak uważałam do tej pory, bo bez żadnych zmarszczek i  z ciemnymi włosami nagle w ułamku sekundy zamieniła się w staruszkę. Stanęłam i zdębiałam. Nie mogłam oczu oderwać od siateczki zmarszczek pokrywających twarz i od siwiejących już u nasady włosów. Tego wcześniej nie widziałam i nie byłam przygotowana psychicznie na taki wygląd. Nagle poczułam się starą kobietą, a za tym poszły różne niezbyt sympatyczne rozmyślania.

W swoim życiu musiałam zmierzyć się z różnymi chorobami, trudnościami i teraz, gdy te wcześniejsze trudności są już poza mną, przychodzi mi się zmierzyć  ze swoją starością.  I wiem, że nie o sam wygląd tu chodzi, a o to wszystko, co ze starością się kojarzy.

 Wisława Szymborska

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zda­rza
i nie zda­rzy. Z tej przy­czy­ny
zro­dzi­li­śmy się bez wpra­wy
i po­mrze­my bez ru­ty­ny.
Choć­by­śmy ucznia­mi byli
naj­tęp­szy­mi w szko­le świa­ta,
nie bę­dzie­my re­pe­to­wać
żad­nej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie po­wtó­rzy,
nie ma dwóch po­dob­nych nocy,
dwóch tych sa­mych po­ca­łun­ków,
dwóch jed­na­kich spoj­rzeń w oczy.

Wczo­raj, kie­dy two­je imię
ktoś wy­mó­wił przy mnie gło­śno,
tak mi było, jak­by róża
przez otwar­te wpa­dła okno.

Dziś, kie­dy je­ste­śmy ra­zem,
od­wró­ci­łam twarz ku ścia­nie.
Róża? Jak wy­glą­da róża?
Czy to kwiat? A może ka­mień?

Cze­mu ty się, zła go­dzi­no,
z nie­po­trzeb­nym mie­szasz lę­kiem?
Je­steś - a więc mu­sisz mi­nąć.
Mi­niesz - a więc to jest pięk­ne.

Uśmiech­nię­ci, współ­o­bję­ci
spró­bu­je­my szu­kać zgo­dy,
choć róż­ni­my się od sie­bie
jak dwie kro­ple czy­stej wody.



Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...