Właśnie przeżywam okres eksperymentowania w moich grafikach. Korci mnie, żeby zmienić także różne rzeczy na blogu ale boję się żeby czegoś nie popsuć.
Z tym eksperymentowaniem to tak mam prawie od dzieciństwa.
Dlatego zwracam się z pytaniami do życzliwych moich Czytelników z prośbą o wyjaśnienie i podpowiedzenie, co tu można zmienić i jak.
1. Jak zmienić kolor strony? Może raz byłaby szara, a raz zielona, albo różowa. Nie wiem jeszcze na jakie kolory i gdzie bym się zdecydowała.
2. motyw. Co to jest takiego w blogu? I jak to polecenie wykorzystać?
3. Tło. Czego? I jak je ustawić?
4. Układ. Układ czego?
Tekstu, a może całości. Jak to rozumieć?
5. Kolory. Kolory czego?
6. Czcionki.
7. Inne elementy.
Lubię wszelkie eksperymentowanie, (na blogu także), ale jednocześnie chciałabym tak wprowadzać różne nowości na swojej stronie, aby się nie zapędzić w kozi róg z którego nie ma dobrego wyjścia.
Taką ogromną nowością był dla mnie początkowo mój blog. Początek jego prowadzenia przeżywałam jak mrówka poród. Gdyby nie pomoc i zachęta ze strony Dobrego Duszka a później życzliwych Czytelników, pewno mojego bloga by nie było. Później uczyłam się wstawiania do bloga zdjęć i nie było to wcale łatwe zadanie. Za tym poszły zdjęcia, ich robienie telefonem i wstawianie do bloga. Teraz korci mnie, żeby znowu z czymś poeksperymentować, czyli jak zmienić np. kolor całej strony i wykorzystać inne możliwości.
Lubię te swoje różne pasje i ich realizację. Ile przy tym jest różnokierunkowego myślenia, kombinowania, poprawiania, przestawiania w inne miejsca różnych tekstów i ilustracji, wyrzucania jednych rzeczy, a wstawiania w te miejsca innych.
W podobny sposób pracuję także przy moich mapkach, do których wzór zaczerpnęłam z literatury. (Książki Tonego Buzana i inne).
Lubiłam kiedyś jeździć na psychoterapie, na różne kursy, po których mogłam wykorzystywać nieznane mi dotąd sposoby pracy z dziećmi i dorosłymi.
Np. 1. Jak wykorzystać baśń w terapii.
2. Jak pracować z dziećmi z dysleksją. itd.
Należę do ludzi, którzy wolą ścieżki leśne od utartych szlaków.
Sama nie chcę niczego w blogu zmieniać, bo później mogłoby się okazać, że blog trzeba zamknąć i otworzyć nowy, a umiejętność zakładania nowego bloga mocno mnie przerasta.
Gdyby ktoś chciał mi cokolwiek podpowiedzieć, to będę wdzięczna za bardzo szczegółowe wskazówki, czyli jak krowie na rowie. Punkt po punkcie.
Za wszelkie wyjaśnienia i podpowiedzi z góry dziękuję.
Ten blog jest pisany przez kobietę w zaawansowanym wieku, która jest ciekawa świata i ludzi.
sobota, 14 grudnia 2019
piątek, 13 grudnia 2019
Terapia. Lekcja życiowa nr 2
To, co napiszę o terapiach, będzie to tylko mój odbiór i nauki, które z nich wyciągam.
W żadnym razie nie będzie to jakakolwiek ich ocena.
Właśnie jestem na terapii. Siedzimy na wykładzinie podłogowej tworząc koło, a między nami dwie psychoterapeutki.
Słyszę polecenie, żeby zgłosiły się te osoby, które chcą brać udział w psychodramie. Zgłasza się nas kilka. Siadamy jak uczniowie w klasie po cztery obok siebie. Reszta tworzy następne rzędy. Ja jestem w trzecim rzędzie.
Jedna ze zgłoszonych gra rolę nauczycielki.
- Na dzisiejszej lekcji geografii chciałabym, abyście mi przypomnieli... - zaczyna mówić, a ja staram się być coraz mniejsza, prawie niewidoczna.
- Co ja wiem z geografii? - myślę i prawie wciskam się za plecy siedzącej przede mną osoby.
- Jak mnie zapyta, to wyjdę na kompletnego durnia, co to, ani me, ani be.
- To może ty spróbuj coś powiedzieć na ten temat.... - prowadząca lekcję pyta siedzącą przede mną osobę. A ja się kulę i staram się być niewidzialna.
Przerwa po króciutkiej psychodramie i za jakieś pół godziny następna.
Tym razem nauczycielka jest jakaś mało zorganizowana. To raczej my - uczennice - zagadujemy ją, a nie ona nas.
- Proszę pani! - woła jedna z uczestniczek - A ja dziś widziałam wypadek - i opowiada o czymś, co z lekcją nie ma kompletnie żadnego związku i co być może w ogóle się nie wydarzyło, a nauczycielka słucha, rozmawia z dziewczyną, jakby sama też była zainteresowana tym wypadkiem. A ja czuję się lekka i swobodna. Nic mi nie grozi. Nawet jeśli mnie o coś nauczycielka zapyta, to atmosfera jest taka przyjazna, że nic się nie boję.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Po powrocie do domu myślę, jak trzeba prowadzić lekcje, żeby uczniowie z jednej strony czuli się bezpieczni, żeby nie przeżywali lęku, a z drugiej strony, żeby ich nauczyć tego, co trzeba. Przecież wiele dzieci może być nieśmiałych, niepewnych czy na tle klasy dobrze wypadną i trzeba na nie zwrócić uwagę i starać się im pomóc.
Następnego dnia idę do pracy.
Zaczyna się lekcja języka polskiego i jedna z dziewczynek pyta mnie, czy może wyjść do pani pielęgniarki, bo boli ją brzuch. Przypomina mi się, że ostatnio coś często brzuch ją boli. W tym momencie błysnęła mi myśl, że może się boi, bo np. nie jest przygotowana do lekcji.
- Małgosiu! zwracam się do dziewczynki spokojnie, a odrobiłaś pracę domową?
- Nie! - słyszę cichutko wypowiedziane słowo.
- To dlaczego nie powiedziałaś mi tego na początku lekcji, tylko siedzisz i drżysz ze strachu.
Ból brzucha ustąpił, jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sprawa się wyjaśniła. I co miałam ją zbesztać? Pewno by się zamknęła w sobie i nie byłoby już dobrego kontaktu z nią. W końcu nie stał się żaden dramat. Nie ona pierwsza nie odrobiła zadanej pracy. Dziecko ma się czuć bezpiecznie w domu, na lekcji, wszędzie. A lekcje trzeba tak poprowadzić, żeby mimo tych czasami nieodrobionych prac nauczyć je tego, co trzeba, chociaż nie jest to takie proste i nie zawsze się to udaje.
A czy ja się w tej sytuacji dobrze zachowałam? Nie wiem. Może dałam w ten sposób dziewczynce sygnał, że nie zawsze musi starać się prace domowe odrabiać.
W moim pojęciu nigdy nie jest wiadomo do końca, jakie wnioski wyciągnie dziecko z zachowania osoby dorosłej i dlatego ogromnie ważna jest spokojna, życzliwa rozmowa dorosłego z dzieckiem.
Wychowanie dziecka na mądrego, odpowiedzialnego człowieka, ciekawego świata i ludzi nie jest sprawą prostą ani łatwą.
My - dorośli - też się ciągle uczymy. Nauka ta pochodzi nie tylko ze szkoły, ale uczymy się poprzez rozmowę z drugim człowiekiem, poprzez obserwację swoich własnych zachowań w różnych sytuacjach, poprzez analizowanie własnych wypowiedzi i tego, co się za tymi wypowiedziami kryje.
A czego trzeba, aby dostrzec możliwości dziecka, jego uzdolnień i pomóc mu je rozwijać bez nacisków ze strony dorosłych?
Na zakończenie: Dziecko, które widzi muzykę.
W żadnym razie nie będzie to jakakolwiek ich ocena.
Właśnie jestem na terapii. Siedzimy na wykładzinie podłogowej tworząc koło, a między nami dwie psychoterapeutki.
Słyszę polecenie, żeby zgłosiły się te osoby, które chcą brać udział w psychodramie. Zgłasza się nas kilka. Siadamy jak uczniowie w klasie po cztery obok siebie. Reszta tworzy następne rzędy. Ja jestem w trzecim rzędzie.
Jedna ze zgłoszonych gra rolę nauczycielki.
- Na dzisiejszej lekcji geografii chciałabym, abyście mi przypomnieli... - zaczyna mówić, a ja staram się być coraz mniejsza, prawie niewidoczna.
- Co ja wiem z geografii? - myślę i prawie wciskam się za plecy siedzącej przede mną osoby.
- Jak mnie zapyta, to wyjdę na kompletnego durnia, co to, ani me, ani be.
- To może ty spróbuj coś powiedzieć na ten temat.... - prowadząca lekcję pyta siedzącą przede mną osobę. A ja się kulę i staram się być niewidzialna.
Przerwa po króciutkiej psychodramie i za jakieś pół godziny następna.
Tym razem nauczycielka jest jakaś mało zorganizowana. To raczej my - uczennice - zagadujemy ją, a nie ona nas.
- Proszę pani! - woła jedna z uczestniczek - A ja dziś widziałam wypadek - i opowiada o czymś, co z lekcją nie ma kompletnie żadnego związku i co być może w ogóle się nie wydarzyło, a nauczycielka słucha, rozmawia z dziewczyną, jakby sama też była zainteresowana tym wypadkiem. A ja czuję się lekka i swobodna. Nic mi nie grozi. Nawet jeśli mnie o coś nauczycielka zapyta, to atmosfera jest taka przyjazna, że nic się nie boję.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Po powrocie do domu myślę, jak trzeba prowadzić lekcje, żeby uczniowie z jednej strony czuli się bezpieczni, żeby nie przeżywali lęku, a z drugiej strony, żeby ich nauczyć tego, co trzeba. Przecież wiele dzieci może być nieśmiałych, niepewnych czy na tle klasy dobrze wypadną i trzeba na nie zwrócić uwagę i starać się im pomóc.
Następnego dnia idę do pracy.
Zaczyna się lekcja języka polskiego i jedna z dziewczynek pyta mnie, czy może wyjść do pani pielęgniarki, bo boli ją brzuch. Przypomina mi się, że ostatnio coś często brzuch ją boli. W tym momencie błysnęła mi myśl, że może się boi, bo np. nie jest przygotowana do lekcji.
- Małgosiu! zwracam się do dziewczynki spokojnie, a odrobiłaś pracę domową?
- Nie! - słyszę cichutko wypowiedziane słowo.
- To dlaczego nie powiedziałaś mi tego na początku lekcji, tylko siedzisz i drżysz ze strachu.
Ból brzucha ustąpił, jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sprawa się wyjaśniła. I co miałam ją zbesztać? Pewno by się zamknęła w sobie i nie byłoby już dobrego kontaktu z nią. W końcu nie stał się żaden dramat. Nie ona pierwsza nie odrobiła zadanej pracy. Dziecko ma się czuć bezpiecznie w domu, na lekcji, wszędzie. A lekcje trzeba tak poprowadzić, żeby mimo tych czasami nieodrobionych prac nauczyć je tego, co trzeba, chociaż nie jest to takie proste i nie zawsze się to udaje.
A czy ja się w tej sytuacji dobrze zachowałam? Nie wiem. Może dałam w ten sposób dziewczynce sygnał, że nie zawsze musi starać się prace domowe odrabiać.
W moim pojęciu nigdy nie jest wiadomo do końca, jakie wnioski wyciągnie dziecko z zachowania osoby dorosłej i dlatego ogromnie ważna jest spokojna, życzliwa rozmowa dorosłego z dzieckiem.
Wychowanie dziecka na mądrego, odpowiedzialnego człowieka, ciekawego świata i ludzi nie jest sprawą prostą ani łatwą.
My - dorośli - też się ciągle uczymy. Nauka ta pochodzi nie tylko ze szkoły, ale uczymy się poprzez rozmowę z drugim człowiekiem, poprzez obserwację swoich własnych zachowań w różnych sytuacjach, poprzez analizowanie własnych wypowiedzi i tego, co się za tymi wypowiedziami kryje.
A czego trzeba, aby dostrzec możliwości dziecka, jego uzdolnień i pomóc mu je rozwijać bez nacisków ze strony dorosłych?
Na zakończenie: Dziecko, które widzi muzykę.
wtorek, 10 grudnia 2019
Ale wykład.
Dziś robię jeszcze jeden wpis. Po wysłuchaniu Wykładu Noblowskiego pani Olgi Tokarczuk, który był rewelacyjny i zmieniał punkt widzenia na sposób pisania, mam zamęt w głowie. Muszę teraz uporządkować sobie teraz wszystkie kłębiące się w głowie myśli.
Na razie.
Na razie.
Uczucia.
Jak
ważne są uczucia i umiejętność radzenia sobie z nimi
dowiedziałam się po raz pierwszy w Ośrodku Leczenia Nerwic w
Rasztowie. Do tego czasu z różnymi uczuciami starałam się sobie
radzić trochę po omacku tak, jak umiałam. Dzieliłam te uczucia na
szlachetne i takie, których nie powinno być, a nawet takie, których
należy się wstydzić.
I
tam w Rasztowie nauczyłam się także mówić. Myślę tu o
mówieniu, gdy słucha mnie grono osób, a nie o samym artykułowaniu.
Tam, aby się leczyć, trzeba było mówić. Tych, co nie zabierali
głosu w czasie posiedzeń terapeutycznych odsyłano do domu, a ja
wiedziałam, że to leczenie, to podana mi przez Opatrzność deska
ratunku i jedyna moja szansa, aby wrócić do pełnego radości i
nadziei życia.
Pierwsze
moje głośne wypowiedzi w grupie wiele mnie kosztowały.
Ktoś
z grupy kończył swoją wypowiedź na jakiś aktualnie omawiany
temat i mnie przychodziła do głowy myśl, że można byłoby
jeszcze dodać to, czy to. I gdy chciałam się już odezwać,
zaczynała się panika. Aby się zmusić do wypowiedzi zaczynałam –
ja….. i w tym momencie wszystkie oczy zwracały się na mnie, a
wszystkie moje myśli jak spłoszone nagle ptaki rozlatywały się w
powietrzu, a ja zostawałam z pustką w głowie. Coś stęknęłam,
zaczęłam i przerwa.
To
psycholodzy i pacjenci z mojej grupy dali mi wtedy wsparcie. Po tych
kilku słowach słyszałam np. - Bardzo to jest ciekawe, co zaczęła
mówić Maria. Dajmy się jej wypowiedzieć.
Z
Ośrodka wróciłam już jako inny człowiek. Mój św. pamięci
Ojciec pierwszy te zmiany u mnie zauważył i powiedział, że wolał
mnie taką, jaką byłam poprzednio. (czyli grzeczną, posłuszną,
nie sprawiającą problemów córką). Mój Mąż przygotowywany
przez psychologów w czasie mojego leczenia na zmiany u mnie, łatwiej
te zmiany zaakceptował.
Dziś
jestem już w odległości kilkudziesięciu lat od tamtego czasu, ale
nauka, którą wtedy zdobyłam o sobie, o uczuciach, o różnych
możliwościach, które są w człowieku, pozostają we mnie do
dzisiaj. Dopiero teraz wiem (choć nie wiem, czy tę wiedzę zawsze
potrafię w odpowiednim momencie wykorzystać), że dzieciom trzeba
mówić, co robią dobrze. U nas mówi się raczej o tym, co robią
źle. Jest ogólne przekonanie, które i we mnie też kiedyś było,
że jak się nic nie mówi – to znaczy że akceptujemy zachowanie.
Ale dziecko potrzebuje wsparcia także słownego.
W
następnym wpisie postaram się opowiedzieć o tym, jak rozładowałam
kiedyś wściekłość. Czyli będzie to też o uczuciach. Będzie to
pewnego rodzaju powtórzenie mojego wcześniejszego wpisu z
poprzedniego mojego bloga - kobieta w barwach jesieni.
poniedziałek, 9 grudnia 2019
Chwilo trwaj.
Jest
godzina 7 rano. Otwieram oczy i patrzę w stronę okna. Widzę
zamglony błękit nieba i nagie gałęzie drzewa rosnącego w
ogrodzie. Słyszę radosny świergot ptaków, oczekujących na
poranny posiłek, czyli na pestki słonecznika. Z majaczeń sennych
wracam do rzeczywistości.
Chwila.
Dla jednych to moment, dla innych prawie wieczność. Zależy jak się
na nią patrzy. Dziś spróbuję te chwile, które są dziś przede
mną obejrzeć, posmakować i uwiecznić je w dzisiejszym wpisie.
Skoncentruję się na moim spacerze do sklepów.
Niestety
po przerwaniu rehabilitacji u pana Jurka zaczynam odczuwać w biodrze
lewą nogę, tę przeciążoną, bo dźwigam na niej cały ciężar
ciała. A na razie nie jeżdżę, bo jestem po operacji oczu i
intensywna rehabilitacja może być dla świeżo operowanych oczu
zbyt wielkim wysiłkiem. Poza tym zaczyna się zima, czyli trudny
czas dla starszej pani. Trzeba
poczekać do wiosny. Ale to nie znaczy, że dla siebie nie można nic
zrobić we własnym zakresie.
Wyszłam
z domu i idę. Przede mną długa ulica. Boli mnie lewe biodro, a
napięcie czuję w prawej stopie, w miejscu, gdzie podwija mi się
jeden palec. Dziś postaram się iść świadomie. To znaczy, że
postaram się mieć pełną świadomość, jak stawiam stopy i w
którym miejscu prawej
stopy
czuję jakieś napięcia. Odmierzam kroki i rozmawiam sama ze sobą (
w myślach – oczywiście – żeby ludzie nie myśleli że
zwariowałam).
-
Prawa stopo! Bardziej wyprostuj się w palcach. Palce mają przylegać
do podłoża. Rozciągnij się podwinięty palcu. O! Teraz jest dobrze. I bez
ponownego ściągania się. Jeszcze raz proszę o rozciągnięcie
się.
Dokoła
mnie domy, ktoś wraca ze sklepów i pozdrawia mnie. A ja grzecznie
odpowiadam i jednocześnie
staram się skoncentrować
nie na bolącym biodrze, tylko na palcu, który jeszcze się nie
podporządkował panu
Jurkowi
i jego rehabilitacji.
W
taki sposób przeszłam całą kilometrową ulicę.
Czy
koncentrowałam się na widoku dokoła? Nie ! Cały czas moja
koncentracja była ulokowana w podwijającym się co chwila palcu u
prawej nogi.
To co to za oglądanie i
smakowanie chwili? Nie tak sobie to smakowanie wyobrażałam, gdy
wychodziłam z domu, ale jestem zadowolona, bo to była ciężka
praca samej ze sobą. Wysiłek fizyczny i jednocześnie psychiczny . A świadomość, że sama próbuję sobie pomóc nie była też bez znaczenia.
A może to, co dziś przeżyłam w czasie drogi do sklepów można nazwać szczęściem? - przychodzi mi taka myśl do głowy. Kto to wie. Szczęście można znaleźć we wszystkim.
Moje
szczęście
to
przede wszystkim radość,
że
żyję.
Wdzięczna
jestem Ojcu,
że
mnie spłodził.
Wdzięczna
jestem Matce,
że
mnie urodziła.
Moje
szczęście
to
słońce na niebie
zieleń
traw,
szum
liści na drzewach,
chłód
wody w strumykach
i cień
lasu.
Moje
szczęście
to
bliskość Męża i Siostry
to
moje kochane Dzieci
to
moje kochane Wnuki i Prawnuki,
to
wszyscy Ich Bliscy
to
wszystkie możliwości
w
Nich drzemiące.
Moje
szczęście
to
wyrażanie się w twórczości
to
wrażliwość na muzykę
na
taniec
na słowa
z serca płynące.
Moje
szczęście
to
spokój duszy
ale
także przechodzące przez życie
i
deszcze i wiatry i burze
to
sen spokojny
i
uśmiech na twarzy.
Moje
szczęście
to życie
wśród ludzi
to
obcowanie z przyrodą.
Moje
szczęście
to
to
co
było
co
jest
i
co będzie.
Moje
szczęście
to
życie
które
mnie otacza
i
świadomość
że
ja w tym życiu
mam
swoje miejsce.
A teraz pytanie.
Czy ja Was przypadkiem nie zanudziłam swoją dzisiejszą opowieścią ?
niedziela, 8 grudnia 2019
Wspomnienia. Wpis z 3 grudnia 2000 roku
Znalazłam na dnie szuflady moje stare, zakurzone, notatki sprzed prawie 20 lat. Przeczytałam kilka ze wzruszeniem, bo chociaż są to zapiski robione prawie na kolanie, ale jest w nich klimat dawnych dni. I pomyślałam, że mogę je tu wstawić.
Starsza
pani !
Jakże
to określenie nie pasuje do mnie. Przecież ja jestem młoda. Młodo
się czuję, a to najważniejsze. To prawda, że nie mam już takiej
energii i takiego napędu, jak kilka lat wstecz. To prawda, że
żołądek i układ trawienny grymaszą, że czasami bolą nogi,
kolana, ale wciąż myślę o sobie, jak o młodej kobiecie. Ale tej
mojej młodości nie widzą ludzie młodzi. Zaskakuje mnie ich
uprzejmość. Ustępują mi miejsca w tramwaju, autobusie. Rzut oka
na moją twarz i podnoszą się z siedzenia. Było tak już kilka
razy. Co oni widzą? Ja widzę u siebie parę zmarszczek na twarzy, nic
szczególnego. A oni rzucą okiem i już wiedzą
-
To starsza pani.
A
jaki jest dzień starszej pani?
Starsza
pani – czyli ja – nie może się zebrać do roboty. Powinna
usiąść do ćwiczeń, a coś ją wstrzymuje. Może boi się, że
oczekiwania wydawnictwa przerosną jej możliwości, a może chce
odpocząć po morderczym tempie ostatniego okresu. A może i jedno i
drugie. Ważne jest to, że robota leży.
Wnuczka jest w Warszawie, córka ze swoim synem rozmawiają na dole, zięć pracowicie
kończy remont mieszkania. Co u syna, synowej, wnuków? –
Nie wiem. Nie wpadają, nie dzwonią, rozmawiają ze mną
okazjonalnie. A czy córka siada i zaczyna ze mną rozmowę? Też nie.
Raczej widujemy się w przelocie między jej powrotem z pracy, a
wyjściem do domu. Po
prostu takie jest życie. Tematy, które mnie są bliskie, nie są
tematami moich dzieci. Oni mają swoje sprawy, swoje problemy, swoje
doświadczenia, a my starsi, swoje. Dla wnuków jesteśmy
pewno reliktem minionej epoki. Może uważają, że my starsi tylko
przynudzamy moralizujemy, chcemy pouczać. Może tak jest, a może nie. Ale myślę, że nikt
nie chce żyć według cudzych wskazówek. Nawet małe dzieci chcą
korzystać przede wszystkim z własnych doświadczeń. A doświadczeni dziadkowie powinni uszanować wyrywanie się do wolnoścdi młodych. na tym miedzy innymi polega według mnie miłość.
Pewno
znalazłaby się we mnie tęsknota, żeby czuć się seniorką rodu, obok
męża seniora. Seniorką kochaną, podziwianą, szanowaną, do której
wszyscy jej bliscy lecą pogadać o tym, co jest, o planach, o
radościach i smutkach, o tym, co boli i z czym trudno się pogodzić.
Myślę, że takie marzenia miał także mój śp. Ojciec.
Ale
marzenia mają to do siebie, że są piękne, ale nierealne.
Dlaczego
moje tęsknoty budzi to, co jest nierealne, a to, co jest na wyciągnięcie ręki,
odbieram jako szare, powszednie?
Patrzę
dokoła. Na dworze jest pochmurno. Sikorki stukają za oknem, gdzie
wystawione są płatki owsiane i wisi słonina. Gdzieś z oddali
dochodzi szczekanie psów. Zbliża się wieczór.
Kolejny
dzień mojego życia. I chociaż jest on tak podobny do wielu
innych, jest niepowtarzalny, jedyny w życiu. Wszystkie inne nie są
już tym dniem, który właśnie mija.
Cyka
zegar, który stoi w pokoju i odmierza czas Jest pięć minut po
czternastej.
Jestem
coraz częściej wyciszona. Gdzie podziały się moje dawne porywy i
wzruszenia?
Kiedyś
radość od smutku oddzielona była całą przestrzenią. Serce i
dusza wyrywały się do działania, do radości, do życia pełną
piersią. Teraz w działaniu bardziej kieruję się logiką niż
emocjami. Silne emocje męczą. Radość i smutek są blisko siebie.
A we mnie jest wiele pogodzenia się z tym, co właśnie przeżywam i
wiele rezygnacji. Coraz bardziej potrzebny jest spokój.
Ot jesień. Jeszcze piękna i złota, ale już jesień.
Ot jesień. Jeszcze piękna i złota, ale już jesień.
Czesław Miłosz - Miłość
piątek, 6 grudnia 2019
Skurczył mi się mój świat.
A co się takiego stało?
Spróbuję to jakoś wystękać, bo sama przed sobą wstydzę się tego, co nagle poczułam.
Jak napiszę, co zobaczyłam u siebie i jak to na mnie wpłynęło, i jak zmieniło moje myślenie o sobie, to wyjdę na głupią babę w pretensjach. Ale trudno.
Jakby na sprawę nie patrzeć, to zmiana widzenia moich oczu spowodowała zmianę widzenia siebie i świata wokoło. I chociaż tego, co człowiek czuje nie ma co osądzać, to jednak zderzenie się z rzeczywistością było dla mnie trudnym wyzwaniem.
Któregoś wieczoru podeszłam do umywalki, aby umyć ręce, a nad nią wisi lustro, więc zawadziłam o nie okiem. I co zobaczyłam ?
Ta całkiem jeszcze młodo wyglądająca kobieta, Jak uważałam do tej pory, bo bez żadnych zmarszczek i z ciemnymi włosami nagle w ułamku sekundy zamieniła się w staruszkę. Stanęłam i zdębiałam. Nie mogłam oczu oderwać od siateczki zmarszczek pokrywających twarz i od siwiejących już u nasady włosów. Tego wcześniej nie widziałam i nie byłam przygotowana psychicznie na taki wygląd. Nagle poczułam się starą kobietą, a za tym poszły różne niezbyt sympatyczne rozmyślania.
W swoim życiu musiałam zmierzyć się z różnymi chorobami, trudnościami i teraz, gdy te wcześniejsze trudności są już poza mną, przychodzi mi się zmierzyć ze swoją starością. I wiem, że nie o sam wygląd tu chodzi, a o to wszystko, co ze starością się kojarzy.
Wisława Szymborska
Nic dwa razy
Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.
najtępszymi w szkole świata,
nie będziemy repetować
żadnej zimy ani lata.
Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.
Wczoraj, kiedy twoje imię
ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża
przez otwarte wpadła okno.
Dziś, kiedy jesteśmy razem,
odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?
Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś - a więc musisz minąć.
Miniesz - a więc to jest piękne.
Uśmiechnięci, współobjęci
spróbujemy szukać zgody,
choć różnimy się od siebie
jak dwie krople czystej wody.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Skutki.
Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...
-
Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia życzę Wam Wszystkim dużo zdrowia, spokoju i miłego spotkania przy rodzinnym stole. Niech...
-
Od rana jestem bardzo niespokojna. Niby nic mi nie jest, a źle się czuję. Mam ucisk w głowie i pojawiają się same niepokojące myśli. Siadam ...
-
Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...



