niedziela, 8 marca 2020

Życzenia na Dzień Kobiet.


Wszystkim Kobietom - tym maleńkim w pieluszkach i tym w przedszkolu i w szkole, na studiach, małym, dużym, dorosłym, bardzo już dojrzałym i staruszkom wszystkiego najlepszego  z okazji Dnia Kobiet. Do życzeń dołączam kwiaty na obrazku.

                          

I wiersz

Leopold Staff
Młodość

Szara, wielka kamienica,
Pokój, dywan, koń drewniany,
Z okien: wozy, tłum, ulica,
Raj podwórza zakazany.

Barwne książki z obrazkami,
Jawa w śnie i sen wśród jawy,
Strych, co jak głąb kniei mami,
Strach, przygody i wyprawy.

Nagle błysk, zaduma, drgnięcie,
Starej księgi jakaś karta,
Podejrzenie, brwi ściągnięcie,
Ciekawości rdza niestarta.

Gdzieś na świat wybita szyba,
Dreszcz, niepokój przedwiosenny,
Wiew odwilży... Może... chyba...
Czemu?... Znak pytania plenny.

Potem wylot z miejskiej cieśni,
Wieś, sad w kwiecie, stosy wierszy,
Sen, co drugi raz się nie śni,
Miłość, pocałunek pierwszy.

Zawrót głowy, słońce-chmura,
Deszcz-pogoda, kwiecień życia,
Serce jasne - twarz ponura,
Droga w kwiatach - gest rozbicia.

Pierwsza szczypta bólu, błota,
Gdzieś nieznaczna rysa w murze,
Cierń, krzyk duszy, łza, tęsknota,
Wolność, nowy świat, podróże.

Widnokręgi, krajobrazy,
Sztuka, piękno, wir zawrotny.
Upojenie, ludzie... skazy,
Myśl i pierwszy dzień samotny.

Cisza: znak niezrozumiany,
Bunt, gniew, przewrót, przełom, żmije...
Skąd te blizny? Skąd te rany?...
I godzina męska bije.

Już? Tak prędko? Co to było?
Coś strwonione? Pierzchło skrycie?
Czy się młodość swą przeżyło?
Ach, więc to już było... życie?

 I piosenka:

 Sylwester Bernaciak - Piosenka na Dzień Kobiet 



sobota, 7 marca 2020

Do jutra.


Zwykle lubię siedzieć w nocy. Kilka dni wcześniej siedziałam prawie do piątej rano i nie byłam śpiąca.  Jestem przysłowiową sową.
Dziś zmiana. Zasypiam siedząc na krześle przy biurku, a jest godzina jeszcze wczesna. Wskazówka zegarka pokazuje  21,25. Gdy powieki opadają na oczy, to nie ma co nastawiać się na pisanie. Jest to sygnał, że należy zrobić sobie dłuższą przerwę w pisaniu.
 Dobranoc. Do jutra.

piątek, 6 marca 2020

Pamięć.

 U góry wstawiłam nowy cytat - Złotą Myśl. Nie jest to myśl przewodnia dzisiejszego wpisu.
 Wpis będzie na temat książki "Oszustwa pamięci."

Właśnie wstałam. Machnęłam parę razy każdą nogą, później każdą ręką i przytrzymałam się półki regału z książkami, aby zrobić kilka przysiadów. Nagle oko moje zatrzymało się na tytule: Oszustwa pamięci. Zapamiętywanie, zapominanie i fałszywe wspomnienia. Dlaczego być może nie jesteś tym, kim myślisz, że jesteś. Książkę napisała dr Julia Shaw psycholog sądowy i światowy autorytet w dziedzinie badań nad pamięcią. Przedstawia ona  różne sposoby, w jaki oszukiwany jest mózg.
Natychmiast przypomniałam sobie dwa wydarzenia ze swojego życia, które mnie mocno wtedy zaniepokoiły.
1. Stałam w aptece z plecakiem na plecach w kolejce do okienka . Na chwilę wyszłam z kolejki, plecak zostawiłam na stojącym pod oknem stoliku i  po powrocie do kolejki nie wiedziałam, gdzie mam stanąć. Stanęłam przed jakimś panem, który powiedział, że mam stanąć za nim. Pomyślałam, że jestem roztargniona.
Drugiego wydarzenia roztargnieniem nie można było już nazwać.
2. Stałam przed stoiskiem z warzywami w miejscowości, gdzie mieszkam i gdzie z zamkniętymi oczami mogłam powiedzieć zarówno wtedy jak i teraz, gdzie znajduje się każdy sklep i co znajduje się w środku każdego z nich. Nagle w ułamku sekundy straciłam świadomość, gdzie jestem. Ten stan trwał sekundy, ale się pojawił, a ja wpadłam w ogromny popłoch. Takie sytuacje nie zdarzały mi się do tej pory. Do tego mój wiek. Wtedy miałam ponad 75 lat, czyli mogłam zacząć podejrzewać się o początki demencji. Byłam bardzo wystraszona. Później przy różnych okazjach miałam robione różne badania, byłam na spotkaniach u neurologów i psychologów i nikt niczego złego u mnie nie zauważył. Testy psychologiczne również wypadły dobrze.
W tym miejscu pragnę również podziękować tym wszystkim Blogerom, którzy dźwigali mnie za uszy do góry i nie pozwalali na myślenie o demencji i na wpadanie w żadne dołki.

Toteż, gdy tytuł książki zobaczyłam, to natychmiast wyciągnęłam książkę z półki i jeszcze w koszuli nocnej zasiadłam do jej przeglądania.
Książkę przekartkowałam dosyć szybko i doszłam do wniosku, że chociaż sama pozycja jest ciekawa, to naukowy sposób podawania treści nie jest tak pasjonujący, jak się spodziewałam.
Korzyść z czytania jest taka, że przestałam się martwić ewentualną demencją.




wtorek, 3 marca 2020

Ach ten taniec.

Dziś potrzeby był mi dyktafon. Znalazłam w telefonie znaczek informujący, że tu właśnie jest nagrywanie głosu. Spróbowałam. Głos się nagrał, ale nie  byłam w stanie nagranego głosu odtworzyć. Kombinowałam, jak koń pod górę. naciskałam różne guziczki, jeśli te miejsca tak można nazwać i nic. W pewnym momencie przy jakimś moim chaotycznym ruchu nagle głos się odezwał, ale dalej nie jestem zorientowana, o co tu chodzi. Trafiam na odtwarzanie tylko przez przypadek. Bez jakiejś logiki. Trudno. Może kiedyś Wnuk mi pomoże pojąć te zawiłości, ale on przyjedzie dopiero na Święta Wielkanocne i wcale nie jestem pewna, czy będzie miał tyle czasu, żeby mnie nauczyć nowej dla mnie rzeczy.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
W poniedziałek wysieję nasiona pomidorów i papryki, bo to według kalendarza biodynamicznego jest dzień owocu. Czas się brać za uprawy. Gotowych sadzonek nie chcę kupować, bo w tym roku nastawiam się na pomidory o wielkich owocach, lub olbrzymach np. do 1,5 kg lub nawet do 2 kg. Oczywiście mowa o jednym owocu z krzaka. W ubiegłym roku miałam duże pomidory, ale nie tak wielkie jak te, które chcę wysiać w tym roku. Taki duży pomidor jest bardzo mięsisty, soczysty i smaczny. Nie ma w nim głąba, z którym się czasami spotykałam w pomidorach kupowanych w sklepie lub na targu.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przysłowia i Złote Myśli będą w którymś kolejnym wpisie.

Dziś jeszcze tylko muzyka oraz piękny taniec i do łóżka, bo wczorajszą noc mocno zarwałam. Położyłam się spać dopiero około godziny 5 rano.

Ale takiego tańca sobie nie daruję. Tak się złożyło, że nie wytańczyłam się w młodości tyle, ile bym chciała. To teraz sobie popatrzę, jak tańczą inni. Od razu sama poczuję się młodsza.


Vera, RUS | 2015 European STD Formation | DanceSport Total


 

poniedziałek, 2 marca 2020

Dziś poezja.

            Złote myśli.
Szkoda drzewa, które nie wyszumiało całej melodii. 
                                         Kazimierz Przerwa Tetmajer.

Dyktatura - to państwo, w którym wszyscy boją się jednego, a jeden wszystkich.
                       
                                                                 Alberto Moravia. 

                 To smutne, że głupcy są zawsze tacy pewni siebie, 
                                                                        a mędrcy tak pełni wątpliwości.

                                                                                                                       Bertrand Russell.
           
           Przysłowia

Gdzie dwóch Polaków, tam trzy zdania. (polskie)

Po owocach poznaje się drzewo. (polskie,   
                                                      łacińskie). 
Przymuszony pacierz nie idzie do nieba.  
                                                      (polskie) 
Jaki pasterz, taka i owczarnia. (polskie) 

 ------------------------------------------------------
Bardzo lubię poezję. Mam wielu ulubionych poetów. Wśród tej poezji, która działa na mnie, bardzo mocno jest poezja Leopolda Staffa. 
Kiedyś lubiłam do czytanej poezji dobierać 
muzykę. Do dziś poezja dla mnie to muzyka 
zapisana w słowach.

Leopold Staff

Dzieciństwo.

Poezja starych studni, zepsutych zegarów,

Strychu i niemych skrzypiec pękniętych bez grajka,

Zżółkła księga, gdzie uschła niezapominajka

Drzemie - były dzieciństwu memu lasem czarów...



Zbierałem zardzewiałe, stare klucze... Bajka

Szeptała mi, że klucz jest dziwnym darem darów,

Ze otworzy mi zamki skryte w tajny parów,

Gdzie wejdę - blady książę z obrazu Van Dycka.



Motyle-m potem zbierał, magicznej latarki

Cuda wywoływałem na ściennej tapecie

I gromadziłem długi czas pocztowe marki...



Bo było to jak podróż szalona po świecie,

Pełne przygód odjazdy w wszystkie świata częście...

Sen słodki, niedorzeczny, jak szczęście... jak szczęście...

Chwila 
Że mija? I cóż, że przemija?
Od tego chwila, by minęła,
Zaledwo moja, już niczyja,
Jak chmur znikome arcydzieła.

Chociaż się wszystko wiecznie zmienia
I chwila chwili nie pamięta,
Zawsze w jeziorach na przemiany
Kąpią się gwiazdy i dziewczęta.

Wiosna
Siedzę w ogrodzie
Wszystko jest stare odwiecznie.
Słońce, drzewa, kwiaty.
Tylko ja jestem młody,
Jak własny wnuk,
Jak wielu wnuków,
Bo jest ich tłum.
Śmieją się ze mnie.
Ja też.

 

niedziela, 1 marca 2020

Było i minęło. Jest to, co teraz.


Dziś była inauguracja prac w ogródku. Poszłam koło południa z grabiami przed dom  i wygrabiłam suche liście i patyki z zagonka truskawek i pod krzewami winogron. Od razu zrobiło się jaśniej. Teraz na uprzątniętych miejscach będzie widać, czy wychodzą na wierzch młode pędy peonii. Przy okazji grabienia zagonków wyłamałam młody pęd malwy i żal mi się go zrobiło. Chodziłam koło posadzonego krzaczka w ubiegłym roku i dbałam o niego, jak tylko umiałam, a teraz na wiosnę malutki odrost został zniszczony. W dodatku ten krzaczek to prezent od mojej Córki. Mam nadzieję, że wyrośnie nowy odrost z korzenia.
Przy okazji grabienia poruszałam się trochę na świeżym powietrzu i do domu wróciłam mokrzusieńka. Musiałam zmieniać ubranie i bieliznę. W okresie zimy chodziłam tylko po mieszkaniu, czasami szłam do sklepów, ale to nie była taka aktywność fizyczna, jak przy pracy na powietrzu. Widzę, że straciłam kondycję. Ciekawe, jak to będzie przy wysiewie nasion, sadzeniu młodych roślinek do gleby, pieleniu, gracowaniu. Nawet, jeśli będę wiele rzeczy robiła ze stołeczka, to ruch będzie zupełnie inny niż ten w domu.

Przy okazji takich moich własnych doświadczeń coraz częściej przypominam sobie swoje myśli - pytania, gdy byłam jeszcze młodą dziewczyną i patrzyłam na Babcię. Zastanawiałam się,  jak ona  przeżywa starość? Co czuje?  Czy porusza się z coraz większym trudem?  O czym myśli? Czy akceptuje swoją coraz mniejszą sprawność ruchową i umysłową?
Odpowiedzi poznaję dopiero teraz. Przypominam sobie, że Babcia chętnie wracała myślami do czasów swojej młodości. O tych czasach mówiła z ożywieniem. Widać było tęsknotę, do tego, co minęło. A przecież Babcia ze swoją rodziną żyła w  ogromnej biedzie.
- Człowiek szedł do sklepu mięsnego i kupował kilka deko rozmaitości - mówiła rozmarzona.
- Tak się można było najeść.-
Były to czasy jej młodości, trudnej i biednej, ale widocznie w tym, co już za nami człowiek doszukuje się tego, co było piękne i za czym tęskni dzisiaj - swojej młodości, sprawności, niezależności.
Gdy dziś idę do sklepu mięsnego i kupuję jakieś resztki wędliny dla kota, lub piesków (Czasami, bo wiem, że nie są zdrowe nawet dla naszych czterołapych przyjaciół), to widzę, jakie to rarytasy Babcia wspominała z rozrzewnieniem.
Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że każdy człowiek jest inny, ale pewne zachowania, w zbliżonym wieku są bardzo podobne. Dziś ja chętnie wracam myślami do minionych czasów.  Przypominam sobie swoją sprawność fizyczną. W tych moich wspomnieniach słońce jaśniej świeciło, a powietrze wiosenne miało zapach, którego dziś już nie czuję w taki sposób.

Było. Minęło. Dobrze, że to, co jest dziś jest właśnie takie, a nie inne. Po udarze i niedowładzie nóg mogłam być inwalidką, a nie jestem.  Na sprawność umysłową nie narzekam. I staram się przeżyć każdy dzień najlepiej, jak potrafię.

Leopold Staff
Prometeusz.

Wstawszy raz lewą nogą z łóżka Jowisz srogi
Zwołał na zgromadzenie olimpijskie bogi
I rzekł: „Mam tego dosyć! Niech Herkules rusza
I wyzwoli natychmiast z pęt Prometeusza,
Bo czy się wam podoba to, czy nie podoba,
Obrzydła mi już tego pyszałka wątroba
I ten orzeł, co mu ją wieczyście wyżera,
I łańcuchy, i dzikie skały, et cetera.”
I poszedł, aby rozkuć go, Herkules z młotem,
Lecz Prometeusz na to: „Ani mowy o tem,
Nie tykaj kajdan, niech ci się nawet nie marzy!
Czy nie widzisz, jak mi z tym Kaukazem do twarzy?”

ERNESTO CORTAZAR - Solitude




Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...