Pamięć.

              

 U góry wstawiłam nowy cytat - Złotą Myśl. Nie jest to myśl przewodnia dzisiejszego wpisu.
 Wpis będzie na temat książki "Oszustwa pamięci."

Właśnie wstałam. Machnęłam parę razy każdą nogą, później każdą ręką i przytrzymałam się półki regału z książkami, aby zrobić kilka przysiadów. Nagle oko moje zatrzymało się na tytule: Oszustwa pamięci. Zapamiętywanie, zapominanie i fałszywe wspomnienia. Dlaczego być może nie jesteś tym, kim myślisz, że jesteś. Książkę napisała dr Julia Shaw psycholog sądowy i światowy autorytet w dziedzinie badań nad pamięcią. Przedstawia ona  różne sposoby, w jaki oszukiwany jest mózg.
Natychmiast przypomniałam sobie dwa wydarzenia ze swojego życia, które mnie mocno wtedy zaniepokoiły.
1. Stałam w aptece z plecakiem na plecach w kolejce do okienka . Na chwilę wyszłam z kolejki, plecak zostawiłam na stojącym pod oknem stoliku i  po powrocie do kolejki nie wiedziałam, gdzie mam stanąć. Stanęłam przed jakimś panem, który powiedział, że mam stanąć za nim. Pomyślałam, że jestem roztargniona.
Drugiego wydarzenia roztargnieniem nie można było już nazwać.
2. Stałam przed stoiskiem z warzywami w miejscowości, gdzie mieszkam i gdzie z zamkniętymi oczami mogłam powiedzieć zarówno wtedy jak i teraz, gdzie znajduje się każdy sklep i co znajduje się w środku każdego z nich. Nagle w ułamku sekundy straciłam świadomość, gdzie jestem. Ten stan trwał sekundy, ale się pojawił, a ja wpadłam w ogromny popłoch. Takie sytuacje nie zdarzały mi się do tej pory. Do tego mój wiek. Wtedy miałam ponad 75 lat, czyli mogłam zacząć podejrzewać się o początki demencji. Byłam bardzo wystraszona. Później przy różnych okazjach miałam robione różne badania, byłam na spotkaniach u neurologów i psychologów i nikt niczego złego u mnie nie zauważył. Testy psychologiczne również wypadły dobrze.
W tym miejscu pragnę również podziękować tym wszystkim Blogerom, którzy dźwigali mnie za uszy do góry i nie pozwalali na myślenie o demencji i na wpadanie w żadne dołki.

Toteż, gdy tytuł książki zobaczyłam, to natychmiast wyciągnęłam książkę z półki i jeszcze w koszuli nocnej zasiadłam do jej przeglądania.
Książkę przekartkowałam dosyć szybko i doszłam do wniosku, że chociaż sama pozycja jest ciekawa, to naukowy sposób podawania treści nie jest tak pasjonujący, jak się spodziewałam.
Korzyść z czytania jest taka, że przestałam się martwić ewentualną demencją.