Koronawirus cd.

Jestem już zmęczona siedzeniem w domu.
Takie stwierdzenie trochę dziwnie brzmi, bo przecież dom - to oaza spokoju, miejsce, gdzie człowiek najlepiej się czuje, gdzie zawsze jest coś do zrobienia i gdzie jest komputer, telewizor i gromada książek do czytania. W domu można spokojnie pomyśleć, odwiedzić zaprzyjaźnionych blogerów.

Ale ja w tym domu, gdzie może być tyle potrzebnych i interesujących zajęć czuję się wyjałowiona intelektualnie. Zastanawiam się nad tym, czy jest możliwe i jak, że taka stagnacja przekłada się także na myślenie człowieka. W obecnej sytuacji najchętniej przespałabym okres zagrożenia jak niedźwiedź zimę.

Agnieszka Osiecka

Jeżeli gdzieś jest niebo

 

Nie wie­dzia­łam, że tak bli­sko

jest to wszyst­ko,
to wszyst­ko, o co cho­dzi...
Nie wie­dzia­łam, że tej zimy
za­tań­czy­my,
za­tań­czy­my jak w ogro­dzie...
Nie wie­dzia­łam, że się ręce
z tego tań­ca
jak z wień­ca
nie roz­plą­czą,
nie wie­dzia­łam, że się ser­ca
ni­g­dy wię­cej,
ni­g­dy wię­cej nie roz­łą­czą,
nie wie­dzia­łam, że to moż­na - tak bez tchu...
nie wie­dzia­łam, że ja tak­że będę Ewą,
nie wie­rzy­łam, nie cze­ka­łam, nie prze­czu­łam w głę­bi snu
że je­że­li gdzieś jest nie­bo,
to tu, to tu.

Nie wie­dzia­łam, że się ser­ca tak ostu­dzą,
uwie­rzy­łam, że umie­ra się pa­ra­mi,
nie wie­dzia­łam, że się lu­dzie róż­nie bu­dzą
jak okrę­ty, nie te same, choć w tej sa­mej wciąż przy­sta­ni...

Nie wie­dzia­łam, że to moż­na - tak bez tchu...
Nie wie­dzia­łam, że od­fru­nie, co się rze­kło,
nie cze­ka­łam, nie cier­pia­łam, nie prze­czu­łam w głę­bi snu, że je­że­li gdzieś jest pie­kło,
to tu.