Opowieści dziwnej treści + cytaty.

Patrzę na obrazek z lewej strony i zastanawiam się nad tym, jak to jest u mnie. Który z tych błędów popełniam częściej.
Ja jestem osobą bardzo gadatliwą. Idę do sklepu i już z chwilą zamykania furtki rozglądam się, czy na ulicy nie widać kogoś, z kim mogłabym pogadać.
I nie jest ważne, czy to jest osoba, którą znam i z którą spotykam się często, czy też jest to zupełnie ktoś obcy.
Nie jest też ważny temat.
Mogę słuchać o tym, że jakaś pani ma kłopoty zdrowotne, albo kłopoty innego rodzaju, albo, że chce podzielić się swoimi opiniami na tematy polityczne, choć na te tematy niechętnie rozmawiam. Nie chcę nikogo przekonywać do swoich racji, ale też i sama nie daję sobie robić wody z mózgu.
Piszę o paniach, bo to panie są zwykle bardziej skłonne do pogadania, niż panowie. Chociaż zdarzało się, że siadał przy stoliku obok mnie mój dawny uczeń i opowiadał mi o swoim życiu i o kłopotach. Każde miejsce i każdy czas jest dobry do rozmowy.
Jestem przysłowiową gadułą, ale dodatkowo potrafię także słuchać. I nie jest to wtedy słuchanie bierne, w czasie którego zdarza się, że myśli nagle rozbiegają się w różne strony. Potrafię słuchać bardzo aktywnie. Nauczyłam się tego na różnych terapiach i spotkaniach z psychologami.
Gdy żyła jeszcze moja śp. Teściowa, to z nią mogłam snuć pogawędki na różne tematy. Ją interesowało wszystko, a jej opowieści były ciekawe, barwne i pełne życiowej prawdy. Kiedyś powiedziałam jej, że będę zapisywała jej opowieści. Nie tylko się zgodziła, ale była wręcz uradowana. Zapisane teksty czytałam jej, a ona te moje zapiski akceptowała. W ten sposób powstała kronika życia rodziny mojego męża. Kronika ta - to nie tylko zapis różnych wydarzeń, ale i sporo ciekawych pełnych życia i humoru historyjek. Nawet krowa - żywicielka rodziny - znalazła tam swoje miejsce. Teściowa do nas przychodziła na zimę, gdy zaczynała się wiosna wracała na wieś do siebie.
Gdy przywoziliśmy ją jesienią, to szybko szła na samą górę domu (rodzaj niskiego drugiego piętra) i nie było mowy, aby zmienić jej pokój np. na ten z tarasem na piętrze.

Zmarła u nas w domu.
Przez pewien czas po jej śmierci czułam ją na górze i zawsze zostawiałam w łazience zapalone światło na noc.
Którejś nocy obudziłam się, spojrzałam na zegarek, a ponieważ było już po północy zgasiłam światło i położyłam się spać. Zasnęłam i i we śnie znalazłam się w na samej górze w pokoju mojej Teściowej. Stwierdziłam, że jest tu jakoś niesympatycznie. Było ciemno. Łóżko przysunięte do okna, na nim pościel w nieładzie. Poczułam się niepewnie. Postanowiłam wracać do swojego pokoju. Doszłam po omacku do schodów i zaczęłam nogą szukać stopnia, gdy nagle zostałam lekko uniesiona do góry i lekko spłynęłam nad schodami i znalazłam się w swoim łóżku. To cały czas był sen. I w momencie, gdy byłam już u siebie, na łóżku, nagle zadzwonił mój telefon komórkowy.
Tak pędziłam do łazienki, żeby zapalić światło, że myślałam, że zęby sobie wybiję. Do dziś jestem pod wrażeniem tamtego snu.

**********************************************************************************
Dziś przyjechał bardzo sympatyczny młody pan z glebogryzarką, przejechał się po moim ogródku. Zamiast grud ziemi, mam puch. Ale się cieszę. Zdawałoby się, że drobiazg, a radość wielka. Teraz czekam na zamówione przez internet nasiona, bo do sklepów nie mogę chodzić i będę siała warzywa.
Cieszę się jak dziecko z zabawki.

**********************************************************************************

Dziś cytaty pod tekstem.

I na koniec - Andrzej Poniedzielski  Wesoła dumka o starości. 

Utwór ten wstawiałam już wcześniej, ale ogromnie mi się on podoba i czuję jakby przynajmniej trochę  i o mnie była ta piosenka. 

                                    

  Już widzę, że między panem Poniedzielskim, a komentarzami będę miała ogromny margines. Co można zrobić w przyszłości, aby do takich dziur nie dopuścić. Będę wdzięczna za wszelkie rady Marysia.