Wiosna i poezja

Pierwszy dzień wiosny jest już za nami. Aby podkreślić wiosenny nastrój, cytaty ulokowały się na zielonym tle.

Dwa dni temu - 21 marca obchodzony był  Międzynarodowy Dzień Poezji.  Uczcić ten dzień można chyba tylko poezją. A ponieważ mamy już wiosnę, to będzie poezja o wiośnie dla dzieci i dla dorosłych.
                                                       

Przyjście wiosny

Jan Brzechwa

Naplotkowała sosna,
że już się zbliża wiosna.

Kret skrzywił się ponuro:
„Przyjedzie pewnie furą”.

Jeż się najeżył srodze:
„Raczej na hulajnodze”.

Wąż syknął: „Ja nie wierzę.
Przyjedzie na rowerze”.

↓

Kos gwizdnął: „Wiem coś o tym.
Przyleci samolotem”.

„Skąd znowu - rzekła sroka -
Ja jej nie spuszczam z oka
I w zeszłym roku, w maju,
Widziałam ją w tramwaju”.

„Nieprawda! Wiosna zwykle
Przyjeżdża motocyklem!”

„A ja wam to dowiodę,
Że właśnie samochodem”.

↓

„Nieprawda, bo w karecie!”
„W karecie? Cóż pan plecie?
Oświadczyć mogę krótko,
Przypłynie własną łódką”.

A wiosna przyszło pieszo -
Już kwiaty z nią się śpieszą,
Już trawy przed nią rosną
I szumią: „Witaj wiosno!”.

Danuta Gellnerowa

Gdzie jest wiosna 

Wiosna, wiosna już tuż, tuż.

Płaszcz słomiany spada z róż,
Pączki ma już każdy krzak -
To jest wiosny pierwszy znak.
Drugi znak - zielony liść.
Na wycieczkę czas już iść.
Biegać łąką ile tchu,
Szukać wiosny
Tam i tu.
Złotych blasków
Chyba sto
Wpadło na
Strumyka dno
Żaby budzą się ze snu.
- gdzie jest wiosna?
A, już tu.
W każdej bruździe,
Koleinie,
Jakaś strużka
Wody płynie,
Wszędzie ćwierka jakiś ptak-
To jest też
Wiosenny znak
Na podwórku
Już hałasy,
Wszystkie dzieci
Grają w klasy.
A jak grają?
Zobacz, jak
To jest wiosny
Piąty znak.
Takich znaków
jest ze dwieście.
W każdym mieście
Patrz uważnie
Tu i tam,
To je znajdziesz
Wszędzie sam.

Znów wiosna

Autorem wiersza jest Leopold Staff

 

Dzień mar­co­wy prze­pięk­ny uro­ku!
Wio­sna bo­skie zle­wa na mnie cza­ry
Czter­dzie­ste­go któ­re­goś tam roku!

O, cu­dow­ne wy, naj­słod­sze dary
Mej je­sien­nej, tak wio­sen­nej wio­sny!
Więc nie je­stem sta­ry! Więc nie sta­ry!

Bom otu­chy pe­łen, bez­ża­ło­sny,
Choć mnie gnę­bił tak zimy cień sza­ry!
Myśl ude­rza w ton ja­sny, ra­do­sny!

Cóż to? Nowe za­my­sły, za­mia­ry
W oży­wio­nym krwi bu­dzą się tęt­nic?
Spod po­pie­lisk wsta­ją świe­żo żary?

Bo­skie słoń­ce! Nie­znu­że­nie, skrzęt­nie
Pól dy­mią­cych pi­ją­ce opa­ry!
Uko­cha­ne go­rą­co, na­mięt­nie!

Już ba­zia­mi wierzb śmie­ją się jary,
Już z po­kry­wy śnie­go­wej ni śla­du!
Szu­mią wia­tru cie­płe­go po­gwa­ry!

Cały je­stem usza­mi wy­wia­du,
Kie­dy za­czną się świ­ry i swa­ry,
Gdzie któ­re­mu ja­skó­łek lec sta­du.

Czym­że wszyst­kie dziś ser­ca ofia­ry,
Czym­że stra­ty, po­raż­ki i klę­ski,
Czym stra­co­ne ma­rze­nia i mary?

Tyś zwy­cię­skie, więc i jam zwy­cię­ski,
Słoń­ce! Znio­słem spra­wie­dli­we kary
Za dzień każ­dy mój, co był nie­mę­ski.

Wio­sno, wio­sna, co szczę­ścia bez­mia­ry
Sku­piasz w mego ser­ca szczę­śli­wo­ści,
Ze świat cały wziąć mógł­bym za bary!

Daj mi brze­mię nędz, mąk, do­le­gło­ści,
Lecz z dzi­siej­szą, cud­ną peł­nią wia­ry,
Któ­ra wra­ca mi skarb mej mło­do­ści:

Bo się cie­szę! Więc nie je­stem sta­ry!

---

---

I poetycka wizja wiosny mojego ulubionego poety Bolesława Leśmiana.

WIOSNA

  Takiej wiosny rzetelnej, jaką w swym powiecie
  Widział Jędrek Wysmółek - nikt nie widział w świecie!

   Poprzez okno karczemne łeb w bezmiar wyraził
   I o mało się w durną mgłę nie przeobraził!

   Lecz umocnił się w karku i nieco przybladłszy,
   Łbem pochwiał dla otuchy, i splunął i patrzy...

   Jego własna chałupa wraz z babą i sadem
   Odwróciła się nagle nieproszonym zadem.

   Wieprz-znajomek, nie większy na pozór od snopa,
   Biegnie w skradzionych portkach Magdzinego chłopa.

   Ryj mu Lilią zakwita! Czar bije od przodu!
   I z wołaniem:"Gdzie Magda" - pcha się do ogrodu!

   Wóz drabiasty, jaskółczej doznając uciechy,
   Z okrzykiem: "Co ja robię? - frunął ponad strzechy

   A wójt w ślad mu się jarzy to modry, to złoty
   I zębami przedrzeźnia znikłych kół turkoty.

   Wywróconą na opak do rowu ulicą
   Mknie Kachna i płonącą powiewa spódnicą.

   Wichrzy się i pokłębia i upałem bucha,
   Cała w ogniu i szumie! Pożar - nie dziewucha!

   Skry miota wedle woli - nie szuka powodu,
   I z szeptem: Moja wina!" - dymi się od spodu!

   A Maciej - ten z przeciwka, co to brak mu klepki,
   Konno dybie w niebiosy wesoły i krzepki!

   Cały w różach i malwach, coraz nieznajomszy
   Pyskiem w niebie wydziwia, jakby służył do mszy.

   Tuż obok, jak to bywa między błękitami,
   Przelatuje siedząco Pan Bóg z aniołami.

   A ten wrzeszczy od rzeczy i na koniu pstroku
   To skoczy, to zje malwę, to ginie w obłoku!

---