piątek, 4 grudnia 2020

Życzenia. A dalej wrażenia z obejrzanego filmu.

 


Wszystkim Barbarom, Basiom, Basieńkom moc najserdeczniejszych życzeń przesyła Marysia.

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Wczoraj wieczorem obejrzałam w internecie film "Wszystko albo nic". 

Poniżej zamieszczam z internetu fragment recenzji filmu .

"Jest to historia Jaime Escalante, pedagoga z powołania, który w 1982 roku porzucił dobrze płatną posadę w biznesie elektronicznym i został nauczycielem matematyki w Garfield High School, w zaniedbanej i niebezpiecznej dzielnicy Los Angeles. Uczył w klasach z przewagą młodzieży latynoskiej, gdzie uczniowie byli narkomanami, złodziejami należącymi do ulicznych gangów. Nauczyciele byli powszechnie lekceważeni, ośmieszani i wykpiwani. Escalante zastosował szereg nowatorskich metod dotarcia do uczniów, tak by zdobyć ich zaufanie, obudzić w nich ambicje." 

💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗

Film obejrzałam z dużym zainteresowaniem. Uważam, że jest bardzo dobry. Świetna gra aktorów i tych dorosłych i młodocianych.  

Sama jestem nauczycielką - byłą już,  ale sprawa pracy z dziećmi i młodzieżą jest mi bardzo bliska także dziś. Starałam się rozumieć swoich uczniów, ale czy mi się to udało, nie wiem. Oni mogliby coś na ten temat powiedzieć, a nie ja. Miałam koleżankę, też nauczycielkę, która swoich uczniów bardzo lubiła  i umiała znaleźć z nimi wspólny język. Powiedziała mi kiedyś.    - Ja swoim uczniom na początku roku zawsze mówię. - Jeśli coś przeskrobiecie, pierwszą osobą, która ma się o tym dowiedzieć mam być ja. Muszę przecież wiedzieć jak mam was bronić.-

 Ta koleżanka od kilku lat już nie żyje, a ja wciąż pamiętam jej słowa.

Pamiętam też, że ja kiedyś na lekcji popłakałam się. Zostałam wysłana wtedy przez panią dyrektor na lekcję zastępczą języka polskiego. Ponieważ pracowałam w bibliotece, wzięłam książkę Chata wuja Toma Harriet Beecher Stowe i zaczęłam uczniom czytać fragment, w którym była mowa o tym, jak bohaterka ze swoim małym synkiem ucieka po krach na drugi brzeg szerokiej rzeki przed pościgiem handlarza niewolnikami i ...... popłakałam się przy całej klasie. Sytuacja była dla mnie mocno żenująca. Łzy poleciały mi mimo próby opanowania  wzruszenia. Po lekcji dostałam reprymendę. Od pani dyrektor usłyszałam, że lekcja języka polskiego jest przeznaczona na realizację programu, a nie na czytanie książek. 

Po wielu latach, spotkałam uczennicę z tej klasy, dorosłą już osobę, która powiedziała, że tę lekcję pamięta do dziś i że w czasie przerwy wszyscy uczniowie z klasy pobiegli do biblioteki szkolnej po tę właśnie książkę.   

czwartek, 3 grudnia 2020

Wspomnienia.

"Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie święty i czysty jak pierwsze kochanie" (Adam Mickiewicz Pan Tadeusz. Epilog )

 Siedzę w pokoju . Światło lampki nocnej pada na moje biurko, a zza okna słyszę łoskot przejeżdżającego pociągu. Hałas oddala się, milknie i nastaje cisza, a moje myśli pędzą w przeszłość. Widzę babcię, która przędzie na kółku owczą wełnę i śpiewa piosenkę. Słyszę słowa: "Wtem wystrzał się rozległ i odbił się echem, a na murawę padł trup." Babcia pamiętała walki o niepodległość Polski.  Siadam na stołeczku koło babci, obok mnie też na stołeczkach siadają dwie moje młodsze siostry.  

 - Babciu! - Proszę. Opowiedz nam bajkę. - Babcia przestaje śpiewać i zaczyna opowiadać o księżniczce zamkniętej w wysokiej wieży, o jej złej macosze, o królewiczu przybywającym na pięknym rumaku na pomoc dziwczynie. Nie wiem skąd babcia znała tyle różnych baśni i opowieści. Była prostą kobietą. Czytać nauczył ją jej mąż, a nasz dziadek. Całe życie bardzo ciężko pracowała i żyła wraz z rodziną w biedzie. Nas - trzy swoje wnuczki i naszego starszego od nas brata bardzo kochała i poświęcała nam wszystkim dużo swojego czasu i uwagi. 

Zaraz po wojnie przyjeżdżali do nas syn babci - nasz wujek z żoną i córka babci, nasza ciocia. Wuj przywoził nam znalezione w ruinach domów Warszawy jakieś garnki do gotowania, łyżki i inne znalezione rzeczy, bez których trudno było nawet coś ugotować. O kupieniu tych rzeczy w sklepie można było tylko pomarzyć. Wujek przywoził nam także znalezione książki. Czego tam nie było. Jakaś księżniczka Dżawaha, Dzieci pana Majstra Zofii Rogoszówny, Konrad Wallenrod Mickiewicza,  Stary Testament i wiele innych. Ja te książki głośno czytałam, a babcia i siostry słuchały. Przez długi czas nie mogłam zrozumieć, co to był za zwierz Alpuchary. Zrozumiałam dopiero wtedy, gdy sama przeczytałam uważnie Konrada Wallenroda. Stary Testament czytałam traktując go jak zbiór baśni. Były tam przedstawione różne nieprawdopodobne historie. Pamiętam, że jacyś strażnicy wrzucali młodzianków do tak rozpalonego pieca, że sami padali martwi na ziemię, a młodziankom nic złego się nie działo, gdyż aniołowie zstąpili z nieba i skutecznie ich chłodzili. Była także opowieść o św. proroku Eliaszu. Prorok ten wędrował pieszo przez różne miejscowości i w jakiejś wiosce mali chłopcy zaczęli rzucać w niego kamieniami i ten" święty" zmaterializował niedźwiedzie, które chłopców rozszarpały. Taki był święty. Pewnego dnia z nieba spłynął pojazd, ten świątobliwy człowiek wsiadł do niego i popłynął nim do nieba.

Tę historię wykorzystałam kiedyś w liceum na lekcji religii. Ksiądz, który prowadził z nami lekcje pozwalał nam zadawać różne pytania na tematy religijne i na te pytania odpowiadał. Jeśli pytań nie było, to dyktował nam przez całą godzinę do zeszytów całe długie teksty. Toteż zawsze ktoś z uczniów starał się o coś go zapytać Kiedyś i ja zgłosiłam się z pytaniem. 

- Proszę księdza! Nawet Matka Boska musiała umrzeć i dopiero wtedy została z ciałem wzięta do nieba. Jest na ten temat wpis w książeczce do nabożeństwa. - zaczęłam.

- -Tak, moje dziecko. - odpowiedział.

- To dlaczego prorok Eliasz pojechał żywy do nieba? - 

Ksiądz zbaraniał. Stał tak dłuższą chwilę. Ja także stałam. Staliśmy tak oboje jakiś czas i w końcu ksiądz powiedział:

- Nie martw się dziecko. On umarł w drodze do nieba. 

To wytłumaczenie nawet mnie kilkunastoletniej wówczas dziewczynie wydało się nie tylko pozbawione jakiejkolwiek prawdy, ale na dodatek śmieszne.`

Dodatkowe wyjaśnienie.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest przedmiotem dogmatu Kościoła katolickiego, ogłoszonego przez papieża Piusa XII 1 listopada 1950 r w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg). 

 

wtorek, 1 grudnia 2020

Bez zastanowienia...

a.) A może odrosną i to szybko?

Miałam dwa piękne wielkie do sufitu drzewa - fikusy. W lecie zawsze stały na tarasie i dawały cień od zachodu, a na zimę zabierałam je do domu. W tym roku spóźniłam się i przez jedną noc drzewka zwarzył chłód. Liście pokurczyły się, zmieniły kolor i prawie wszystkie opadły.  W pokoju, gdzie stoją podłoga jest nimi usłana. Chodzi się po nich jak w lesie po ściółce. Dziś wszystkie gałęzie bez liści obcięłam i zostały małe krzaczki, na których pokazują się maleńkie listki.  Gdy było już po robocie, przyszło mi do głowy, że jeśli pokazuje się choćby kilkanaście maleńkich listeczków, to może i na pozostałych konarach by się pokazały. Ale nie ma już odwrotu i być może sama zmarnowałam drzewka. Dodatkowo zasugerował mi to mój mąż. Trudno. Całe życie człowiek popełnia błędy i na nich się uczy.  Kłopot jest taki, że ja źle znoszę w lecie słońce, a zasłonić go na tarasie w następnym roku nie będzie czym.

💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧

b) Kot i jego pomoc. 

Ostatnio miałam przykrą przygodę. Weszłam do łazienki, zakręciło mi się w głowie i straciłam równowagę. Poleciałam na ścianę i obiłam sobie bok. Od tej pory mój kot, gdy jestem w łóżku układa się na tym moim boku lub kładzie się obok i mruczy. Zajrzałam dziś rano do internetu i dowiedziałam się, że w ten sposób koty leczą ludzi. Podobno potrafią pomóc w różnych dolegliwościach, a nawet przedłużają ludziom życie. Zobaczę, czy kot mnie uleczy.

 c) Na koniec kilka myśli Tomasza Wargala.

1.Człowiek ma w sobie wielką moc! Brakuje mu tylko siły, by wydobyć ją z siebie.

2. Jak ukryć milczenie?

3. Ja decyduję z kim sypiam, Bóg decyduje o kim śnię.

4. Straciłem orientację seksualną. 

5. W życiu poprzeczkę stawiam zawsze wysoko, by móc pod nią swobodnie przechodzić. 

6. Nie ma głupich pytań, ale są pytania głupich.

7. Nie zwalczaj siwienia - łysieniem.

8. I w piekle postaraj się zachować zimną krew. 

9. Z opętania nie ma opamiętania.

10. Miej instynkt samowychowawczy.

 I kilka złotych myśli 

1. Stawiaj sobie pytanie i odpowiadaj na nie.  Edward Stachura. 

2. Gdy racje są kruche usztywnia się stanowiska. S.J. Lec.

3. Religia pieniądza jest jedyną religią, która nie zna niewierzących. Theophile  Gautier

4. Jeśli swoje prawa oddasz w ręce sędziów, a swoją religie w ręce biskupów, rychło znajdziesz się bez prawa i bez religii. Georga Bernard Shaw.

5. Rozmawiając, dowiaduję się, co myślę. Stefan Garcyz}ski.

6. Nie różnice poglądów dzielą ludzi, lecz różnice poziomu. Artur  Sandauer.

7.  Najlepsze rządy są w państwie, gdzie obywatele słuchają władzy, a władza praw. Solon.

8. Rządzenie wymaga wiedzy. Mo Di.

9. Żaden kraj nie może być dobrze rządzony, dopóki wszyscy jego obywatele nie będą pamiętać, że oni są strażnikami prawa. Mark Twain.

10. Słabość satyry wynika z tego, iż do złudzenia przypomina ona rzeczywistość.  Henryk Jagodziński.

niedziela, 29 listopada 2020

Ale miałam przygodę.


Ale miałam dziś przygodę.  Nie wiem jak to się stało, ale kliknęłam nie tu, gdzie było trzeba i zablokowałam wejście do swojego bloga. Wpadłam prawie w panikę, bo jestem przysłowiową nogą komputerową i nie umiałam sama tej strony odblokować. Napisałam do operatora (na drugiej  stronie, gdzie są podane wszystkie możliwości do wykorzystania.) i po chwilce moja strona została odblokowana. 

Tym specjalistom, którzy mi pomogli bardzo, bardzo dziękuję. Nie jestem pewna, czy teraz w dobrym miejscu moją wdzięczność wyrażam. Jeszcze raz dziękuję. Wielki kamień spadł mi z serca. Mogę znowu pisać i otwierać swoją stronę.

 

sobota, 28 listopada 2020

Nadzieja w zielonym kolorze grafiki.

Niech chociaż w grafice zachowa się nadzieja. Dziś czytałam wypowiedź jakiejś pani profesor medycyny (nazwiska nie pamiętam), że koronawirus pozostanie z nami 1,5 roku. Świetna perspektywa. Nie ma co mówić. A ja jestem już bardzo zmęczona ograniczeniami, które mi towarzyszą. A co będzie dalej? 

Dobrze, że moja córka zrobiła dla mnie trzy butelki ajerkoniaku, to się trochę pocieszam pociągając z kieliszka. Może dojść do tego, że zostanę alkoholikiem. Przecież każdy alkoholik miał jakiś powód, żeby w ten nałóg wdepnąć. 

Dziś sama podcięłam sobie grzywkę, tak jak poleciały mi nożyczki. Włosy wchodziły mi już w oczy, a do fryzjera bałam się pójść. Ostrożność trzeba zachować wszędzie, a zanim zacznę wychodzić między ludzi, to włosy odrosną.

Nawet jak prawnuczek do nas przychodzi na naukę z jego babcią, a naszą córką, to w maseczce przemyka szybko do schodów i idzie na górę, na którą wtedy nikt z nas pradziadków nie wchodzi. 

Ale czasy. Kto wcześniej mógł się spodziewać takich zagrożeń. Ale życie jest pełne niespodzianek. Miejmy nadzieję, że te następne będą to miłe i dobre niespodzianki. 

Ale........

Gdy z wysokości swoich wielu już lat życia patrzę na to, co przeżywałam kiedyś i jak zmieniło to moje patrzenie na świat, na ludzi, na to, co pozostaje z różnych doświadczeń, to odnoszę wrażenie, że nie tylko całe życie się uczymy, ale że przykre nauki dają najwięcej. 

Co by było, gdybym w swoim czasie nie dostała depresji i nie przeszła leczenia w Ośrodku Leczenia Nerwic? Ta depresja, która była, jak czarna chmura i prawie, mnie obezwładniła, a z której sama nie umiałam się wydobyć, też była lekcją życia. Pomogli mi świetni fachowcy, ale w trudnych sytuacjach znajduje się zwykle światełko w tunelu.

A co by było, gdybym po udarze i po niedowładzie nóg nie walczyła o sprawność, jak o tlen do oddychania. 

W jakim miejscu byłabym dzisiaj, gdybym nie przeżyła wielu traum, które były nie tylko potrzebne, ale i konieczne, abym się znalazła w tym miejscu, w którym znalazłam się dziś. Jestem wdzięczna Losowi, czy Opatrzności za wszystko, co dostałam, łącznie z tymi bardzo trudnymi przeżyciami. 

Gdy koronawirus już nas zostawi w spokoju, może bardziej docenimy to, co jest wokół. Przyrodę, to że żyjemy i że możemy być z innymi ludźmi. Być może nie będziemy tylko przechodzić obok.  Może zainteresujemy się bogactwem, które jest w nas i obok nas.

Ot! Moje marzenia! Ale marzenia podobno są potęgą.

 

piątek, 27 listopada 2020

Tak było...część pierwsza..

 

Ania i Jardian prosili mnie o wspomnienia, dlatego dziś wstawiam część moich zapisanych wcześniej przeżyć. Nie będą one radosne, ani budujące, ale w życiu jest różnie. Wiedzę o sobie i o innych zdobywa się na podstawie różnych doświadczeń. Tych trudnych także, a może przede wszystkim tych trudnych.

Dziś, gdy tych różnych przeżyć mam wiele za sobą jestem pewna, że były one konieczne. Bez nich nie byłabym dziś tym, kim jestem. Oczywiście chwile radosne w życiu są i potrzebne i mile widziane, ale uczą przede wszystkim różne trudności, z którymi musimy sie mierzyć.

Przepraszam za to, że pierwsze litery w poszczególnych wersach nie są wyraźne, ale chciałam ułatwić sobie pracę i spróbowałam przenieść tekst z innej strony do bloga. No i wyraźnie mi to nie wyszło. Nie będę podawała w tekście nazw miejscowości, nazwisk itd. Te nazwy pozostaną tylko ze mną..

 Fragmenty mojego pamiętnika.

Wiadomość, że będę chodziła do liceum w P(.......), a nie w W(.........) bardzo mnie ucieszyła.

- Ale będą za mną w domu tęsknili! – pomyślałam. Oczami wyobraźni widziałam już, jaka będzie radość ww rodzinie, gdy przyjadę na ferie. Byłam przekonana, że rodzicom, siostrom i babci będzie beze mnie źlźle, że zobaczą ile ja w domu znaczę. Poczułam się ważna i prawie dorosła. Gdybym poszła do liceum w WW(........) wszystko byłoby tak, jak do tej pory.  Moi koledzy, z którymi kończyłam siódmą klasę, chchodzili pieszo do liceum. Byłam przekonana, że ja też, tak jak oni, mieszkałabym dalej w domu, a do szszkoły chodziłabym pieszo. W końcu sześć kilometrów w jedną stronę i sześć z powrotem, to niezbyt dudużo jak na młode nogi.

DDo P(.......) trzeba było dojechać ponad dwadzieścia kilometrów autobusem. Z góry było wiadomo, że niniezbyt często odwiedzę rodzinę. To mnie właśnie najbardziej radowało. Cieszyłam się, że w domu będę arbardzo oczekiwanym gościem, a mój przyjazd będzie prawie świętem. Nie czułam strachu przed nową ssszkołą, a tylko lekkie podniecenie. Nie myślałam o tym, że zamieszkam z obcymi ludźmi. Wiedziałam, żżże w P(.......) będę razem z bratem On miał pójść do męskiego liceum i tam miał skończyć ostatnią klasę, jaa ja do liceum żeńskiego. 

NNa egzamin pojechałam z ojcem. W P(.......) spędziliśmy dwa dni. Na noc zaprosiła nas znajoma rorodziców. Jak przez sen przypomina mi się wieczór i rozmowa dorosłych przy kolacji. Pani mówiła o ssswoim mężu, który zginął w Katyniu. Mój ojciec go znał jeszcze sprzed wojny. 

SSamego egzaminu nie pamiętam. Nie pamiętam także, abym jakoś szczególnie była zainteresowana wwynikiem. Właściwie to chyba mnie ta sprawa niezbyt obchodziła. To rodzice starali się dowiedzieć, czy zazdałam. Nie wiem, kto pojechał do P(.......,) aby to sprawdzić. Myślę, że ojciec.

     P(........)

Samego wyjazdu nie pamiętam. Pamiętam natomiast szok, jaki przeżyłam. Nagle z dnia na dzień znalazłam się w innym świecie. Obcy ludzie, nieprzewidywalne ich zachowania i brak jakiegokolwiek ciepła i zrozumienia. Po sielsko przeżytych latach w domu wyjazd do liceum był dla mnie, jak wyjazd do obcego kraju bez znajomości języka. Zamieszkałam w internacie, który mieścił się na pierwszym piętrze budynku szkoły. Klasy były na dole. Spałam w dużej sali usytuowanej w szczycie budynku. Wstawiono do niej tyle łóżek, ile się zmieściło. W sypialni było nas około 20 dziewcząt.

NNa piętrze w drugim końcu korytarza była aula. Zbierano tu czasami młodzież całego liceum. Tu ooznajmiano, jakie zarządzenia wydała dla nas pani dyrektor i tu nas łajano. Do auli przylegała stołówka. PPo obiedzie odrabiałyśmy w niej lekcje. Na wprost stołówki miała swoje mieszkanie– dyrektorka liceum.

   Mój czas został rygorystycznie podzielony. Było miejsce na sen, na mycie się, posiłek, zajęcia lekcyjne, ktktóre odbywały się w klasach na parterze. Od obiadu do czwartej po południu było wolne, później oodrabianie lekcji, kolacja, apel jak w obozie i spanie.

JJJuż sam początek pobytu w internacie był dla mnie bardzo trudny. Dostałam biegunki. W dzień sobie raradziłam. Najgorsza była noc. Musiałam wiele razy wstawać i iść po ciemku nieznanym mi korytarzem, ssschodzić w dół po schodach i szukać ubikacji. (Na piętrze jej nie było.) Bardzo się bałam. W domu zzdarzało się, że po przebudzeniu w nocy, wołałam mamę, gdyż bałam się ciemności. Tu mamy nie było. MMusiałam sama radzić sobie ze swoim strachem i z samotnością. Po takiej źle przespanej nocy rano mmyłam się, zakładałam spódniczkę, bluzeczkę, sweterek i czarny fartuszek przykrywający podniszczoną cacałość. To było moje jedyne ubranie do chodzenia na co dzień.

Na święto przygotowana była granatowa układana spódniczka, biała bluzeczka i biały puszysty sweter z angory, zrobiony na drutach przez mamę. Do tego na zimę dochodziło jeszcze palto. O żadnym płaszczu, czy kurtce nie mogłam nawet marzyć. Nie przyszło mi nigdy do głowy, że mogłabym prosić o jakieś dodatkowe ubranie. Moi rodzice byli biedni. Czasy były ciężkie powojenne, a nas dzieci było czworo. Wiedziałam o tym. Poza tym miałam wewnętrzne przekonanie, że gdyby było mi coś jeszcze potrzeba, to rodzice by mi dali. Skoro nie dali, to znaczy, że to, co mam, wystarcza.

PPani dyrektor od początku budziła we mnie przerażenie. Do dziś widzę jej zwalistą postać, nalaną twarz i wwyłupiaste oczy. Gdybym miała powiedzieć z kim mi się kojarzyła wtedy i kojarzy dziś, to byłby to ryś BBazyli z utworu Jana Brzechwy „Opowiedział dzięcioł sowie”.

WWspomnienia związane z nią do dziś są dla mnie przykre. Tej przykrości nie pozbyłam się, choć od ccczasów I klasy liceum minęło wiele lat. Emocje wciąż są żywe.

PPani dyrektor posiadała gruntowne wykształcenie. Podobno uczęszczała na wykłady prowadzone przez KKasprowicza. Starsze dziewczęta twierdziły, że była dobrą polonistką. Ja na szczęście nie musiałam tego sssprawdzać. Nie chodziło o jej wygląd, choć miał on też swoje znaczenie, chodziło o jej sposób bycia i ststosunek do uczniów.

BByć może, gdybym przeszła twardą szkołę życia w domu, inaczej bym ją spostrzegała. Przecież nie wwszystkie dziewczyny w liceum żeńskim, do którego chodziłam, bały się jej. Dziś myślę, że to ja byłam wwyjątkiem pod tym względem. Przypominałam mimozę, przesadzoną w wyjątkowo niekorzystne śrśrodowisko. Ale prawda była również taka, że pani dyrektor nie zrobiła nic, abym się jej nie bała i abym ppoczuła się bezpiecznie w nowym miejscu.

SStarałam się tak zachowywać, aby się nie narazić. I zaraz na początku wpadłam jej w oko.

- Chodź no tu! – powiedziała do mnie rozkazującym tonem. Podeszłam wystraszona. Krytycznie zmierzyła mnie od góry do dołu.

– Co ty masz na sobie? Idź się przebierz!

SSzybko poszłam do sypialni, gdzie były wszystkie moje rzeczy. Założyłam mój strój galowy i angorowy sssweter. Pani dyrektor czekała, aż jej się pokażę. Spojrzała na mnie niezadowolona i powiedziała:

- Co to za sweter? Zdejmij go.

Oczywiście posłusznie, bez słowa protestu, zdjęłam sweter i chodziłam w samej bluzeczce, choć było mi zzimno. Budynek nie był jeszcze ogrzewany, a jesienne ranki chłodne.

Z Z chłodem, samotnością, lękiem przed ciemnością jakoś sobie radziłam. Najgorsze były wieczorne apele a Po kolacji stawałam w szeregu razem z innymi uczennicami mieszkającymi w internacie, naprzeciwko  stnas stawała dyrektorka, która za najmniejsze przewinienie którejkolwiek karała nas wszystkie. OOdpowiedzialność była zbiorowa. Najczęściej pozbawiała nas możliwości wychodzenia z budynku. CCzasami na dzień, czasami na kilka dni. Nic nie pomagało to, że ja przestrzegałam regulaminu, nie ppomagało moje dobre zachowywanie się. Nie było ono nawet dostrzegane. Stawałam na korytarzu z ininnnymi i drżałam na myśl, że może znowu któraś z dziewcząt spóźniła się na odrabianie lekcji. WWiedziałam, że w konsekwencji także ja razem z innymi nie będę mogła następnego dnia wyjść ani do mmiasta, ani na teren przy liceum.

GGdy pani dyrektor zabraniała nam opuszczać pomieszczenia internatu, siadałam w sali, tęsknie wwyglądając przez okno. Dusiłam się w murach, a na dworze była piękna jesień i świeciło słońce. PPatrzyłam na przylegający do liceum duży ogrodzony szkolny teren, za którym płynął strumień. Lubiłam ppatrzeć w jego zieloną wodę, ocienioną gałęziami drzew. Nie miałam odwagi zlekceważyć zakazów pani ddyrektor. Moje koleżanki nie były aż tak zastraszone jak ja, toteż dosyć często robiły różne „naganne” rrrzeczy. Bałam się, że za ich swobodne zachowanie ja także mogę zapłacić ograniczeniem moich mmaleńkich swobód. Toteż stałam w czasie apelu przerażona w oczekiwaniu dotkliwej kary. Czułam się, jajak na beczce z prochem.

Jaśniejszymi chwilami dla mnie były moje odwiedziny w internacie męskim, gdzie był mój brat. Koledzy mojego brata tak się przyzwyczaili do tych moich odwiedzin, ze przestali je nawet po swojemu komentować. 

Oczywiscie pani dyrektor o tych moich odwiedzinach nic nie wiedziała. Dała by mi.

C.d. nastąpi.


85 lat życia to już poważny wiek.

Siedzę i myślę. Za oknami szaro i chłodno ale w domu jest ciepło i dobrze. Dzisiejszy dzień pewno będzie dla mnie szukaniem tego, co dziś cieszy, a co zasmuca. Będzie pełen zamyśleń, rozliczeń i podsumowań. 
W odległe i nieznane zaświaty nie wybieram się jeszcze, ale to już bliżej niż dalej.  Na razie czekam na koniec koronawirusa i zacznę wtedy ruszać się z domu. Na różne smuty i zbędne rozmyślania najlepszy jest kontakt z ludźmi. Tego bezpośredniego kontaktu bardzo mi brakuje. 
I tak nie mogę narzekać, bo mam kontakt z sąsiadami za siatką i kontakt z innymi blogującymi osobami, który jest zawsze pięknym spotkaniem. Większość czasu spędzam w domu choćby dlatego, że na dworze jest już zimno i mokro.
 
Pomyślałam, że czas już zacząć podkarmiać ptaki.  Przylatują biedoty, a tu zamiast ziaren słonecznika, za którymi przepadają, tylko jakieś resztki z kuchni. Marysiu! To też Twoi przyjaciele. Umilają ci czas spędzany na dworze. Zajmij się nimi. 
 
Urodziny (wiersz klasyka)

Wisława Szymborska

Tyle naraz świata ze wszystkich stron świata:
moreny, mureny i morza, i zorze,
i ogień, i ogon, i orzeł, i orzech -
jak ja to ustawię, gdzie ja to położę?
Te chaszcze i paszcze, i leszcze, i deszcze,
bodziszki, modliszki - gdzie ja to pomieszczę?
Motyle, goryle, beryle i trele -
dziękuję, to chyba o wiele za wiele,
Do dzbanka jakiego tam łopian i łopot,
i łubin, i popłoch, i przepych, i kłopot?
Gdzie zabrać kolibra, gdzie ukryć to srebro,
co zrobić na serio z tym żubrem i zebrą?
Już taki dwutlenek rzecz ważna i droga,
a tu ośmiornica i jeszcze stonoga!
Domyślam się ceny, choć cena z gwiazd zdarta -
dziękuję, doprawdy nie czuję się warta.
Nie szkoda to dla mnie zachodu i słońca?
Jak ma się w to bawić osoba żyjąca?
Na chwilę tu jestem i tylko na chwilę:
co dalsze, przeoczę, a resztę pomylę.
Nie zdążę wszystkiego odróżnić od próżni.
Pogubię te bratki w pośpiechu podróżnym.
Już choćby najmniejszy - szalony wydatek:
fatyga łodygi i listek, i płatek
raz jeden w przestrzeni, od nigdy, na oślep,
wzgardliwie dokładny i kruchy wyniośle.

 

 

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...