wtorek, 19 stycznia 2021

Marzenia....

 

Leopold Staff

Znad ciemnej rzeki.

      Znad ciemnej rzeki wiatr przylata
      I mglistych wspomnień woń przynosi.
      Pamięć maluje przeszłe lata,
      Jak raj anielski dawni Włosi.

      Potem kask, miecz i pęd podróży,
      Płomień na ostrzu smukłej dzidy,
      Kiedy chadzałem w szatach burzy
      I żeglowałem do Kolchidy.

      Dzikie porywy i zapędy,
      Zuchwałość butna i wyniosła...
      Wreszcie manowce, winy, błędy
      I połamane leżą wiosła.

      W ruinach pająk sieci snuje,
      Czas każe płacić wiosny długi.
      Lecz nie żałuję, nie żałuję!
      I wszystko spełniłbym raz drugi.

      Bo coś w szaleństwach jest młodości,
      Wśród lotu, wichru, skrzydeł szumu,
      Co jest mądrzejsze od mądrości
      I rozumniejsze od rozumu.

Ale nie tylko marzenia są ważne. Ważna jest także wiedza o nas samych.   

Siedzę w pokoju przed komputerem. Za oknem jest biało i prószy drobny śnieg. W listopadzie rozpoczęłam 86-ty rok życia. Dla młodych to szmat czasu. Dla mnie przeżyte chwile, które przemknęły i są jak sen chwilami piękny, chwilami groźny i trudny. Patrzę z wysokości tych swoich lat na malutką Marynię, która w długiej sukience, zrobionej na drutach przez mamę, idzie wiejską drogą przed dorosłymi pannami, rozmawiającymi między sobą. Słucha uważnie ich rozmowy, a wieczorem dostaje od rodziców reprymendę. Dowiaduje się, że tak nie można się zachowywać. Naskarżył starszy brat i Marynia dostaje jedną z pierwszych lekcji, którą niesie później ze sobą do późnych lat życia.

"Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie                                                                                              święty i czysty jak pierwsze kochanie."                                                                                                    (Adam Mickiewicz Epilog Pana Tadeusza).

Takie i inne lekcje zdobyte w dzieciństwie i w młodości każdy z nas zbiera i niesie przez  życie traktując, jako podstawy, którymi powinien kierować się każdy człowiek.

💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢

Pewnego dnia do szkoły, w której pracowałam przyjechało dwóch panów psychologów. Zaprosili oni nauczycieli na zajęcia terapeutyczne. Koleżanka, z którą pracowałam w bibliotece szkolnej namówiła mnie na wyjazd.  Zgodziłam się i pojechałyśmy. W grupie byli sami psycholodzy i my dwie nauczycielki. 

Zaraz na wstępie dowiedziałam się, że różne przykre przeżycia z lat dzieciństwa i młodości, to traumy, których konsekwencją  jest nasze obecne zachowanie. Jedna z koleżanek opowiedziała swoją historię z dzieciństwa. 

- Rodzice powiedzieli mi - zaczęła - że będę miała brata. No to poszłam na podwórko i zadarłam z kilkoma moimi koleżankami w nadziei, że jak już brat będzie, to da im popalić. Tymczasem urodził się maluch, który nie tylko nie stanął w mojej obronie, ale ja przestałam być w domu ważna, a wszyscy skakali koło niego.

Jaką lekcję dotyczącą życia wyniosłaś z tego wydarzenia - zapytał prowadzący zajęcia psycholog.

- Dorośli nie mówią prawdy. Nie można im wierzyć. -

- Takie przekonanie niesiesz przez swoje życie. -

Dalej byłą mowa o tym, jak sobie dziś poradzić z traumą z dzieciństwa i z tym przesłaniem.

Zajęcia były dwudniowe i tak intensywne, że ja straciłam przez nie kilka centymetrów w pasie. Noc spędziliśmy na materacach, a ja rano stwierdziłam, że spódnica, którą zapinałam na pętelkę zrobioną z dowiązanej tasiemki nagle zrobiła się luźna i pętelka zupełnie nie była potrzebna. 

💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥



niedziela, 17 stycznia 2021

Chwila na refleksję.

😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚😚

Dziś nie mogę sobie poradzić ze stroną w blogu. To nie ja decyduję, gdzie ma być tekst, tylko tekst decyduje sam, gdzie się rozsiądzie. Zniknęła też grafika. Nie wiem, co się dzieje z komputerem.

piątek, 15 stycznia 2021

Pamięć.

Jestem bardzo mocno wystraszona. Zaczęłam łapać się na tym, że tracę pamięć. I nie dotyczy to tego, co dawno jest za mną i za nami. Wszystko, co minęło pamiętam bardzo dobrze. Przynajmniej tak mi się wydaje. Natomiast nie pamiętam, gdzie coś położyłam, czy na przykład wzięłam leki, czy powiedziałam coś przed chwilą, czy tylko miałam taki zamiar. Coś mówię do mojego męża, lub do córki i za chwilę nie pamiętam, że to mówiłam. Po prostu dziura w pamięci. I nie wiem, czy ta utrata pamięci ma związek z siedzeniem w domu, bo covid, czy to po  prostu starość puka do moich drzwi.  Jeszcze nie tak dawno w czasie badania psychologicznego pamięci potrafiłam z zamkniętymi oczami powtórzyć wszystkie cyfry w przypadkowej kolejności w zakresie dziesięciu. I to bez żadnego problemu. Na tak zwanym luzie. Dziś udaje mi się zapamiętać pięć sześć cyfr. I to muszę się bardzo skoncentrować.

Jak strach, to i działania się zaczynają, a nie tylko bierne oglądanie tego, co leci w telewizji, lub co można znaleźć w internecie.  Rozpaczliwie myślę, jak przeciwdziałać temu procesowi. Myślę, że może, jak się bardzo postaram, to moja pamięć zacznie mi wracać. Ale jak się starać? W ruch idą puzzle, arytmokrzyżówki (bo są trudniejsze od zwykłych krzyżówek. Przynajmniej dla mnie). Itd. I zobaczymy, co będzie dalej. Na razie jest strach i silna motywacja do działania. 

Do rozwiązania znalazłam jedno ćwiczenie.

Z podanych poniżej liter ułóż nazwy zawodów:

ODGRNOIK     -     OGRODNIK

ARZLEK

RZKEJAOL

MYNARZRA

KATWOAD

MENIKCHA

KARZPIE

AFTOFOGR

IKGRNÓ

OLIPANTCJ

IKTWONRA

HYLIKAUDR

GARZESTRZMI

Na razie też nie wiem, jakie zawody są zaszyfrowane w podanych literach. Zabawa i ćwiczenie mózgu przede mną. Przy okazji ćwiczeń życzę sobie i wszystkim chętnym miłej zabawy.
 

Stanisław Jerzy Lec Myśli nieuczesane. Wybór.

Wolności nie można symulować.

Nie podcinaj gałęzi, na której siedzisz, chyba że cię chcą na niej powiesić.

Każdy wiek ma swoje średniowiecze.

Jak ćwiczyć pamięć, by umieć zapominać?

Z szeregu zer łatwo stworzyć łańcuchy.

Jedynie ludzie o zdrowych zmysłach wariują.

Nie dziw się, że kto nie pachnie, lubi, by mu kadzono.

Sumienie miał czyste. Nie używane.  

Miał umysł otwarty, niestety na przestrzał.

I bat puszcza pędy, gdy trafi na podatny grunt.

Wyjcie! Poczujcie się młodsi o miliony lat. 

Czasem łatwiej przyznać nagrodę niż rację.

Nareszcie się porozumieli. Doszli do zgodnego wniosku, że są wrogami.

Tam, gdzie spadają głowy, kręcą się ci, co chcą sobie przynajmniej oblicza przywłaszczyć.

Gdy woda sięga twych ust, nie martw się, że nie nadaje się do picia.

Nie każdy człowiek, który wie za dużo, wie o tym.

Nie poddawajcie się nigdy rozpaczy - nie dotrzymuje obietnic.

Wielkie czasy mogą zmieścić pokaźną ilość małych ludzi.

Czasem sztywna postawa jest wynikiem paraliżu.

Milczącym nie można odebrać słowa.

Kij ma dwa końce, nie bądź na żadnym.

Boję się zawsze tych, co żądają rządu dusz. Co robią z ciałami?

Najstraszniejszy jest brud moralny, prowokuje do krwawej kąpieli. 

Głowa do góry! - rzekł kat zarzucając stryczek.

Myśl jest nieśmiertelna, pod warunkiem, że się ją ciągle na nowo rodzi.

Kat występuje zazwyczaj w masce - sprawiedliwości.

Najtrudniej podpalić piekło.

Nieznajomość prawa nie zwalnia od odpowiedzialności. Ale znajomość często.

Od czasu wynalezienia człowieka udoskonala się go jedynie protezami.

Ludzie są sobie coraz bliżsi. Świat się przeludnia.

Łakniesz krwi? Bądź pchłą.

Skąd wziąć odwagę? Odważni jej nie oddadzą.

Przyjąć laur to znaczy zdradzić rozmiar swojej głowy.

Niejeden sternik otacza się zerami - przypominają koła ratunkowe.


środa, 13 stycznia 2021

Za oknem zima.

Za oknem przez jedną noc zrobiło się biało. Zima. W mojej grafice biało jest na drzewach, w rzeczywistości biało zrobiło się na dachach domów na jezdniach i chodnikach. 

Józef Antoni Birkenmajer

Choć z że­la­za są me łyż­wy,
ale mi nie cię­żą wca­le!
Pę­dzę, lecę — prę­dzej niż wy —
bo się śli­zgam do­sko­na­le.
Dać mi rady nie mo­że­cie —
sta­nę pierw­szy sam przy me­cie!

Choć się cza­sem ktoś wy­wa­li,
nie po­my­śli nikt o gu­zie!
Choć mróz tęgi szczy­pie w bu­zię.
nie bę­dzie­my na­rze­ka­li!
Nie­ ma smut­ków, roz­go­ry­czeń —
niech nam żyje bia­ły sty­czeń!

Kiedyś pisałam już o mojej nauce jazdy na łyżwach, ale było to tak dawno, że nie jestem nawet pewna, czy tamten wpis wstawiłam. Miałam wtedy około sześćdziesięciu kilku lat.  Mieszkaliśmy w bloku, obok którego było co roku wylewane dla uczniów lodowisko. To lodowisko zaczynało się kilka metrów od bloku mieszkalnego, w którym mieszkaliśmy my i sześć innych rodzin nauczycielskich.Wystarczyło wyjść z bloku, przejść kilka metrów i można było zaczynać jazdę. Rolę mojego nauczyciela wziął na siebie mój dorosły syn. Wyszliśmy z budynku. Ja już na schodach domu założyłam łyżwy i syn pociągnął mnie w kierunku tafli lodowej. Popatrzyłam. Tafla oświetlona była lampami elektrycznymi i widziałam z jaką gracją i bez najmniejszego wysiłku jeżdżą po niej nasi uczniowie i inni młodzi ludzie. Wyglądało na to, że utrzymanie się na łyżwach nie jest wcale takie trudne. Asekurowana przez syna dzielnie postawiłam kilka kroków,. Dopóki syn mnie trzymał, to ostrożnie poruszałam się w pozycji pionowej, ale gdy tylko mnie puścił, natychmiast traciłam równowagę. W końcu syn zostawił mnie na lodowisku, a ja nie patrząc na to, że sześćdziesięcioletniej osobie nie wypada raczkować, upadłam na kolana i na  kolanach doczołgałam się do brzegu tafli. Tu założyłam buty i wróciłam do domu z łyżwami pod pachą. Moją naukę jazdy obserwowały przez okna swoich mieszkań moje koleżanki,  które  popłakały się ze śmiechu widząc moją "naukę". Ja śmiałam się później razem z innymi.  Śmieszności się nie bałam ani wtedy, ani dziś.

Kiedy teraz oglądam popis jazdy tanecznej na lodowisku, to mam świadomość ile wcześniej taka para musi włożyć pracy i wysiłku w taką jazdę.

 

poniedziałek, 11 stycznia 2021

Pisać, czy zaczekać?.....


Chyba nie powinnam dziś pisać, bo mam podły nastrój i to, co napiszę będzie smęceniem. A skąd taki nastrój? Chyba jest to wynik zarazy, siedzenia w domu i poczucia, że wszystko mnie przerasta. Poza tym zięć, który nas odwiedził wraca już jutro w Bieszczady. Córka jeszcze zostaje na trochę, ale i ona wkrótce pojedzie. A mnie brak  chęci do zrobienia czegokolwiek i czuję bezsens prawie wszystkiego. Piszę, żeby rozruszać trochę przynajmniej szare komórki, skoro całe moje ciało jest dziś bardziej niż niemrawe.

Przez tę zasłonę składającą się ze smutków i różnych niemożności przedziera się co prawda zdrowa myśl, że mam wiele powodów jeśli nie do radości, to przynajmniej do zadowolenia.

Np:

💚  Syn i synowa, których sieknęła jakaś infekcja doszli już podobno do zdrowia.

💚  Córka wysprzątała cały nasz dom, łącznie z piwnicą.

💚  Przygotowała dla nas ileś litrowych słoików różnych gotowych zup do odgrzania na później, gdy pojedzie w Bieszczady.

💚  Odgraciła i doprowadziła do stanu używalności pomieszczenie, które do tej pory było składem różnych rupieci, a które dzięki temu stało się naszą spiżarnią. 

💚  Córka i zięć wstawili dwa duże dodatkowe regały do tej naszej nowej spiżarni, tak że jest dużo miejsca do ustawiania garnków i różnych zakupionych produktów.

💚 A oprócz tego cały czas córka dbała o nas, jak o swoje własne dzieci i troszczyła się o wszystko. 

💚 Nasz zięć zabrał się do zainstalowania poręczy do piwnicy, abyśmy oboje z mężem mogli bezpiecznie do niej wchodzić. Do tej pory trzymaliśmy się ręką ściany. 

👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤

A mnie jest smutno. Myślę, że jest to jakiś stan depresyjny związany z koronawirusem. Aby się zmobilizować mówię sama do siebie: "Kochana! Rusz się  i weź się za odkurzanie mieszkania, bo wkrótce nie będziesz wiedziała, czy to kurz, czy kolor podłogi. Mam nadzieję, że jutro będzie lepiej. Dużo zdrowia życzę Wam wszystkim. Marysia

niedziela, 10 stycznia 2021

Medytacja.

Dziś znalazłam medytację w Netfliksie, a właściwie naukę medytacji. Tytuł: Poradnik Headspace: Medytacja. 

Mam kilka książek na temat medytacji i tyle się nasłuchałam od różnych ludzi wcześniej o medytacji i o jej uzdrowieńczych  działaniach na organizm człowieka  że postanowiłam taką jedną medytację zaliczyć. Włączyłam program usiadłam, tak jak kazali i skoncentrowałam się na świadomym oddychaniu. Po zakończeniu dzisiejszego bardzo aktywnego słuchania, bo wykonywałam polecenia dotyczące oddychania, koncentrowania się itd. poczułam, że moje nogi, które w normalnych warunkach prawie mi zamarzają, nagle się rozgrzały. W pierwszej chwili bardzo mnie to ucieszyło, bo zwykle, żeby nogi rozgrzać, musiałam im robić gorącą kąpiel, lub rozgrzewałam je termoforem, a tu po medytacji są cieple. Ale poczułam także głowę i to mnie zaniepokoiło. No i  zadałam sobie pytanie, czy taka medytacja nie może mieć jakichś niepożądanych skutków ubocznych.

Może ktoś z Was medytował w przeszłości, lub medytuje teraz i  może mi udzielić jakiejś informacji na ten temat. Jestem jej bardzo ciekawa. 

 

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...