wtorek, 26 maja 2020

Cytaty i inne treści.


Nie potrafię przesuwać grafik do góry. Ta wąska miała być obok tej grafiki z cytatami.
 Na razie musi być tak, jak decyduje komputer, a nie ja.
I nagle myk. Grafikę przesunęłam i dalej nie wiem, jak ja to zrobiłam. 

 Pojawił się też pasek u góry, na którym jest polecenie - opublikuj.  Czyli wszystko to, co się wcześniej popsuło wraca do normy i to bez mojego zaplanowanego działania. Same niespodzianki i to niespodzianki bardzo miłe. Cuda, cuda, cudeńka.
Cieszę się z tego, że być może moje kłopoty i poszukiwania kończą się i wreszcie będę mogła normalnie wchodzić na stronę do pisania i ją publikować. Ale kto sprawił mi tę miłą niespodziankę?  - Nie wiem.
Wiem, że nie ja, bo boję się już dotknąć do czegokolwiek i od wszelkich nowych poleceń, które czasami pojawiają się na stronie trzymam się z daleka.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jest godzina 7 rano. Za chwilkę biorę się za dalsze sprzątanie domu. Nawet nieźle mi ta praca idzie.
Dziś dalsze mycie okien, pranie i wieszanie firanek, a także segregowanie różnych drobiazgów. No i zaczynam przyzwyczajać się do siedzenia w domu i na działce, bez wychodzenia poza furtkę. Zaopatrzenie nas w żywność i inne potrzebne rzeczy wzięli na siebie Syn z Synową. Nie wiem, kiedy i jak wybiorę się do Warszawy po nowe okulary, które są mi potrzebne do korekcji wzroku po operacji zaćmy. Myślę, że może w lecie, jeśli nie będzie upalne, a koronawirus odpłynie w siną dal.

Kilka dni temu wpadł do nas Zięć, który ma ukończone studia rolnicze, obejrzał mój ogródek i powiedział, że wysadzone pomidory są w niezłej kondycji. Są tylko trochę niedoświetlone.
Ze zdaniem zarówno Zięcia, jak i Córki bardzo się liczę, bo oni na pracy w rolnictwie się znają. Praca na roli - to ich podstawowe zajęcie. Mają duży teren w Bieszczadach i tam uprawiają różne rośliny.

O polityce się nie wypowiadam, bo się na niej nie znam, ale szlag mnie trafia na to, co dzieje się u nas w kraju. Zamiast mojej wypowiedzi wiersz Jonasza Kofty.


Jonasz Kofta

Ballada o królu i błaźnie z morałem zaznaczonym wyraźnie


Nudził się król, z nudów był chory
Kitwasił, memłał, ślinił się i czkał
Z nudy rozpisał nawet wybory
Chociaż monarchia była dziedziczna

Wygrał wybory o własny tron
I jeszcze bardziej nudził się on

Aż w końcu nudy tak strasznej zaznał
Że do krwi obgryzał paznokcie u nóg
Zawył, zaskomlał - zawołał błazna!
Niech się w mej nudzie doszuka luk

Przygalopował spocony grubas
Komik - artysta, pseudonim Pic
Rzekł: - skoro jestem z wizytą u Was
Wasza Wysokość, opowiem wic

Przyszła raz baba do doktora...
W tym miejscu mu przerwało coś
Z królewskiej ręki pomidora
Otrzymał w formie fangi w nos

Nie stropił się tym faktem zbyt
Bowiem tu stawka szła o byt

I z miejsca w ekscentryczną polkę
Ruszył, ująwszy gatek kraj
Fruwał jaskółką, stawał kołkiem
W rytm krakowiaczka de wolaj

Potem motylkiem frunął w górę
A że przyciężki trochę był
Zamiast szpagatu zrobił sznurek
Kończąc japońskim mostkiem w tył

Nie było braw, nie było ech
Jedyny dźwięk - królewski ziew

Artysta pojął już, że przegrał
Walkę o najjaśniejszą z łask
Błazen umiera jako żebrak
Kiedy sczernieje śmiechu blask

Dobrze być chociaż żywym trupem
I gdy przemykał w stronę wrót
Poślizgnął się i padł na dupę
I stał się cud! Stał się wielki cud!

Król zachichotał, zarechotał
Posmarkał się, a za nim dwór
Magnaty, szlachta i hołota
Każdy się śmiał, jak mógł, czym mógł

Płynęła radość w świat szeroki
Na grzbietach akustycznych fal
Zerwane od uciechy boki
Taczkami wywożono z sal

Morał ballady - że zdrowy śmiech
Rodzi się podług reguł trzech
Po pierwsze - chwyt przez zaskoczenie
Drapieżnej puenty mocny smak
Po drugie - podziw i olśnienie
Że aktor naturalnie gra
Po trzecie - co najwyżej cenię
Jako kulturotwórczy fakt
Szeroki oddźwięk i zrozumienie
Każdy na dupę kiedyś padł

poniedziałek, 25 maja 2020

Darujcie mi .


Dziś zaczynam od przeprosin. Wiem, zaniedbałam trochę i wpisy i odpowiedzi na komentarze. Darujcie mi.
Mam duży dom, sporą działkę i wszystko to wymaga pracy moich rąk. No i za tę pracę ostro się wzięłam. Dół mieszkania jest już czyściutki i pachnący. Pięć okien po dwie i trzy szyby w każdym pokoju są umyte. Firanki bielutkie, pachnące już powieszone. Podłogi pięknie odkurzone rewelacyjnym odkurzaczem firmy Dyson. Po takiej pracy wieczorami padałam jak mucha i przesypiałam bez żadnego budzenia się do rana.
Dziś sprzątnęłam pokój, z którego wyniesione już zostały drzewka na taras. Podłoga tak była zasłana liśćmi, jak jesienią las. Oczywiście taras już jest przygotowany do przyjmowania gości, czyli jest sprzątnięty i ukwiecony. A mnie zostało do sprzątania jeszcze pół domu. Jutro ciąg  dalszy pracy.

Trzeba marzyć

Jonasz Kofta

      Żeby coś się zdarzyło
      Żeby mogło się zdarzyć
      I zjawiła się miłość
      Trzeba marzyć
        Zamiast dmuchać na zimne
        Na gorącym się sparzyć
        Z deszczu pobiec pod rynnę
        Trzeba marzyć
      Gdy spadają jak liście
      Kartki dat z kalendarzy
      Kiedy szaro i mgliście
      Trzeba marzyć
        W chłodnej, pustej godzinie
        Na swój los się odważyć
        Nim twe szczęście cię minie
        Trzeba marzyć
      W rytmie wietrznej tęsknoty
      Wraca fala do plaży
      Ty pamiętaj wciąż o tym
      Trzeba marzyć
       
        Żeby coś się zdarzyło
        Żeby mogło się zdarzyć
        I zjawiła się miłość
        Trzeba marzyć
 

piątek, 22 maja 2020

Zawzięciucha.


Zgodnie z powiedzeniem Theodora Roosvelta staram się robić co mogę w domu i w jego otoczeniu.
Rozejrzałam się dziś po mieszkaniu  i stwierdziłam, że należy wziąć się za porządki. A od czego zacząć? Oczywiście, że od okien. Co prawda można było przez nie jeszcze zobaczyć ludzi idących ulicą, ale prawdą jest też, że szyby nie były myte od jesieni i czas najwyższy był, aby się za nie wziąć. Nikogo do tej pracy zaprosić nie mogłam, bo pani, która przychodziła mi pomagać wcześniej w związku z koronawirusem nie odwiedza nas już jakiś czas. W momencie, gdy otwierałam okno, mój Mąż zainteresował się tym, co mam zamiar robić, a gdy się dowiedział o myciu okien najpierw usiłował mnie zniechęcić do tej roboty, a gdy to mu się nie udało, opierniczył mnie. Poprosiłam, żeby mnie asekurował, gdy będę zdejmowała firankę do prania, więc stanął koło drabiny. Argumenty były takie, że po pierwsze okna są jeszcze czyste, po drugie zaziębię się, bo wieje chłodny wiatr. Po trzecie już nie było, bo właśnie kończyłam myć pierwsze okno. I w ten sposób mam dziś umyte dwa duże okna, uprane i wysuszone już firanki. Jutro będę je wieszała.
Wiem. Jestem zawzięciucha. jak się na coś uprę, to nie odstępuję od wykonania roboty.
Już widzę i słyszę jak sypią się na mnie gromy od Was kochani moi Czytelnicy, ale myślę sobie, że wiele razy mój upór bardzo mi się w życiu przydał.
1. Gdy przechodziłam ciężką depresję, po pytaniu mojej koleżanki, czy jestem chora na głowę (tak się wyraziła) zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem nie jestem chora psychicznie. Wtedy postanowiłam sprawdzić, czy dam radę dokończyć studia polonistyczne. To był mój sprawdzian. Studia ukończyłam z oceną dobrą i przestałam się przejmować ludzkim gadaniem.
2. Gdy przeszłam udar i dostałam niedowładu nóg, tak długo szukałam pomocy, aż ją znalazłam.
Nie lubię się poddawać.
Piszę o tym, bo były to dla mnie bardzo ważne i jednocześnie trudne doświadczenia.
Wiem, że łażenie po drabinie, nie jest już dla mnie, ale staram się bardzo uważać. Chcę być samodzielna. Nie chcę wisieć na nikim.

I cytat, który bardzo mi się podoba:

"Według mnie piękno to nie ładna czy wyprasowana buzia, ale wewnętrzne  światło." 
                                                                                    Danuta Stenka
  
Idź swoją drogą ... Edyta Geppert (słowa Jonasz Kofta)

środa, 20 maja 2020

Ogród i reszta.




Ostatnio całe dnie spędzam w ogródku, gdzie sadzę, pielę i sieję.
Po pracy padam ze zmęczenia i dotlenienia i zasypiam. Pomidory i papryka już wysadzone. Piękne sadzonki pomidorów, po przesadzeniu do ogródka zmarniały przez jedną noc. Moja Córka mówi, że to normalne i że sadzonki odbiją. Jeśli by mi padły, to mnóstwo mojej ciężkiej pracy poszłoby na marne. Chodzę przy nich jak kokosz przy pisklętach i staram się zaczarować pogodę, aby była łaskawa. A tu dziś zapowiadają, że w nocy temperatura może spaść do +2 stopni. To trochę mało dla wrażliwych pomidorów. Znajomy pan, który pomaga mi czasami w ogrodzie, mówi, że przymrozki, a przynajmniej chłody będą, dopóki kwitnie na biało czeremcha. A na brzegu lasu aż biało od kwitnących krzewów. Na wszelki wypadek okrywam pomidory agrowłókniną i z niepokojem czekam do jutrzejszego ranka.

Teraz biorę się za porządkowanie domu, a dom spory i dużo w nim różnych zakamarków. Po wyniesieniu kwiatów - drzewek na taras w pierwszym rzędzie  trzeba umyć okna. Z tym nie będzie kłopotu. Dam sobie z tym radę. Kłopot może być ze zdejmowaniem i wieszaniem upranych firanek, a okna bez zasłon i firanek jest dla mnie jakiś zimny. Firanka w oknie to jakby podkreślenie tego, że dom - to mój azyl. Nikt bez pozwolenia nie ma prawa do niego zaglądać.

Wieczorami siadamy z Mężem przed telewizorem i oglądamy seriale filmowe i wybrane filmy.
Nie oglądamy żadnych ambitnych produkcji. Najczęściej lecą pogodne seriale z przewidywanym pozytywnym zakończeniem. Nawet Kloss działa mi na nerwy. Nie mam ochoty wracać do przeszłości, do własnych trudnych przeżyć.

Dochodzi godzina 22,30. Czas zapakować się do łóżka. Dobranoc.

piątek, 15 maja 2020

Czekam na ocieplenie.


W sobotę można będzie obejrzeć nowy film braci Sekielskich - Zabawa w chowanego - o pedofilii w KK.  Dobrze, że takie filmy powstają. Nie wiem, czy zmieni on coś, jeśli chodzi o stosunek Polaków do tematu, ale podobno kropla drąży skałę, więc może będzie to taka drążąca kropla. Zobaczymy. Ważne, że zaczęto o tych sprawach mówić.

A co u koleżanki Marysi ?
Nic nowego pod słońcem. Ogródek, sadzenie i sianie oraz sprzątanie domu.

Moje pomidorki i papryka są już gotowe do wysadzenia. Czekam tylko, żeby minęły chłodne dni. Młode roślinki wysadzę na zagonki po 20 maja.

Dziś wpada do nas na dwa dni nasz Wnuk. Cieszę się, że nas odwiedzi. Nie był już u nas kawał czasu. Żeby do nas przyjechać musi przejechać pół Polski. Ciekawa jestem, jak mu się żyje i czy nie planuje jakichś zmian. Poza tym zwykle wynosił na taras nasze ogromne drzewka, które zajmują  w czasie zimy pół pokoju. Mam nadzieję, że teraz też je wyniesie. Będę mogła sprzątnąć leżące na podłodze liście, których są takie ilości, jak w lesie. Drzewkom powietrze też dobrze zrobi. Na tarasie, odżyją. W domu nie jestem w stanie zapewnić im tyle światła, ile potrzebują.

No a dla mnie i dla mojego Męża ciąg dalszy aresztu domowego. Z jednej strony rozleniwiam się ogromnie, bo zakupy przyjeżdżają do nas. Po nic nie muszę do sklepów chodzić. Z drugiej strony poleciałabym choćby tylko na tzw. plotki ze znajomymi. A tu trzeba siedzieć na miejscu i nie wiadomo jeszcze do kiedy będzie trwało to zagrożenie koronawirusem.

To, co się dzieje w polityce tylko mnie zniesmacza. Staram się oglądać tylko część programów informacyjnych, żeby wiedzieć co z wyborami i z gospodarką po wygaśnięciu zarazy. Wszelkie tzw. pyskówki omijam, żeby się bez potrzeby nie denerwować.

Na zakończenie piękny utwór muzyczny w świetnym wykonaniu.

Brave - I Just Called To Say I Love You (Audio)

 

wtorek, 12 maja 2020

Lubię...



Zaczynam lubić siedzenie w domu nawet teraz, gdy jest zarządzony przez rodzinę areszt domowy. Całymi godzinami jestem na powietrzu. Pielę, sieję, a wkrótce będę sadziła pomidory, paprykę i cyklanterę. Cyklantera - to ostatnia nowość, która przywędrowała do nas z Bieszczad od mojej Córki. Roślina ma bardzo długie pędy, którymi czepia się siatki, przy której rośnie. Owoce jej mają smak przypominający ogórki i paprykę jednocześnie. Siatka już jest uzgodniona z sąsiadami. (Rozdziela nasze działki). Umowa jest taka, że owoce, które urosną po naszej stronie będą nasze, a z tych po drugiej stronie będą korzystać sąsiedzi. Zadowolenie jest obustronne. Ja będę miała gdzie posadzić rośliny, a sąsiedzi, bo są ciekawi owoców.
Z działki wracam do domu, aby przyrządzić jakiś obiad i po obiedzie najczęściej wracam do ogródka.
Od jutra ma być ochłodzenie, więc czeka mnie praca w domu. Będzie robione pranie (mam sznurki rozwieszone i na działce i w piwnicy, więc mam gdzie suszyć uprane rzeczy. No i trzeba już wynieść do szafy ciepłe ubrania, a przynieść odzież letnią.
To sprzątanie domu już dziś rozpoczęłam W kuchni jest błysk. Jutro biorę się za pokoje. Staram się  korzystać z energii, która we mnie wstąpiła, bo jak ona osłabnie, to żadne zmuszanie się do pracy nic nie pomoże. Wtedy snuję się po mieszkaniu jak ćma, lub siedzę przed telewizorem lub komputerem.

A co z moją mapą umysłową, która ma być rozszerzeniem mapy gramatyki? Mapa chwilowo musi poczekać. Zresztą pomysł jak ją wykonać powstaje nie tylko przy biurku, ale także przy pracach ogrodowych. Siedzę wygodnie na niskim stołeczku, wyrywam zielsko i jednocześnie rozrysowuję w głowie moją mapę.

A teraz siedzę przed komputerem. Dochodzi godzina 2 w nocy, a ja nie jestem senna. Właśnie piszę nowego posta. I jestem przeszczęśliwa, że mogłam otworzyć miejsce do pisania. Jeszcze raz dziękuję wszystkim Blogerom, którzy mi pomogli.


 Il Divo - You Raise Me Up (Por Ti Sere)


niedziela, 10 maja 2020

Moje dzisiejsze refleksje blogowe.


Jakie to szczęście, że ja Marysia mogę pisać. Że odwiedza mnie wiele wspaniałych, mądrych i życzliwych osób. Że zawsze mogę o trudne dla mnie sprawy zapytać i że na moje pytania otrzymuję odpowiedzi. Sama kręciłabym się jak kot za własnym ogonem.

Zastanowiłam się chwilę nad tym, jak to było wcześniej z moim pisaniem. Czy nie miałam z nim nigdy problemu? To, co powiem mnie samą zadziwia, ale prawda wygląda tak, że pisanie na dowolne tematy nawet już po ukończeniu przeze mnie studiów polonistycznych wcale nie było  łatwe. Wtedy wydawało mi się, że ważne jest to, co mam aktualnie w głowie i że wystarczy tę zawartość wylać na papier i tekst jest gotowy. Sporo czasu upłynęło, zanim zrozumiałam, że treść jest wyrażeniem swoich odczuć, myśli, zauważenie istotnych drobiazgów dotyczących życia, że ważne jest także uporządkowanie tej treści.
Uczyć się można od mistrzów pióra, a samemu trzeba cierpliwie próbować. Chyba innej drogi nie ma.

Wisława Szymborska.

Radość pisania
Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?
Czy z napisanej wody pić,
która jej pyszczek odbije jak kalka?
Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy?
Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta
spod moich palców uchem strzyże.
Cisza – ten wyraz też szeleści po papierze
I rozgarnia
spowodowane słowem „las” gałęzie.
Nad białą kartką czają się do skoku
litery, które mogą ułożyć się źle,
zdania osaczające,
przed którymi nie będzie ratunku.
Jest w kropli atramentu spory zapas
myśliwych z przymrużonym okiem,
gotowych zbiec po stromym piórze w dół,
otoczyć sarnę, złożyć się do strzału.
Zapominają, że nie tu jest życie.
Inne, czarno na białym, panują tu prawa.
Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechcę,
pozwoli się podzielić na małe wieczności
pełne wstrzymanych w locie kul.
Na zawsze, jeśli każę, nic się tu nie stanie.
Bez mojej woli nawet liść nie spadnie
ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka.
Jest więc taki świat,
nad którym los sprawuję niezależny?
Czas, który wiążę łańcuchami znaków?
Istnienie na mój rozkaz nieustanne?
Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej.

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...