Na zegarku jest godzina 24,10, czyli zaczyna się nowy dzień. Jaki będziesz dniu? Co dobrego nam przyniesiesz?
Pewno będziesz po prostu kolejnym dniem, a od nas będzie zależało, czym go wypełnimy. Nie mam jakichś szczególnych planów. Jestem już w tym wieku, że moje kolejne dni podobne są do siebie, jak krople wody. Różnią się w czasie zmieniających się pór roku od białego koloru śniegu w czasie zimy, przez soczystą zieleń wiosny, piękne kolory lata, aż po złotą, a później rozchlapaną deszczem jesień.
Moje myśli staram się trzymać tu i teraz, ale często uciekają mi w przeszłość, bo tam było moje dzieciństwo, młodość i wiek dojrzały. To były czasy różnych często bardzo silnych przeżyć, które do dziś odzywają się w postaci snów i nagle pojawiającego się niepokoju, który może być wywołany np. informacją o tym, że przeleci koło nas asteroida. Myślę, że większość tych dzisiejszych przykrych przeżyć ma związek ze wspomnieniami wojennymi.
Dziś wstawiam dalszy ciąg opowieści o tym, jak zapamiętałam czas wojny.
Wspomnienia
3
Jeśli dziś dobrze pamiętam,
to u rodziny ojca byliśmy około dwóch miesięcy. Nadszedł jednak
dzień, kiedy trzeba było ruszyć dalej. Wóz został zapakowany
naszym i sąsiadów dobytkiem i ruszyliśmy wszyscy w nieznane.
Pogoda była zimowa. Obok nas – dzieci - na wozie siedziała nasza
mama z gołymi nogami, i babcia. Reszta szła koło wozu. Te gołe
nogi mamy zapamiętałam, ponieważ było bardzo zimno, padał śnieg,
a mama była zagrożona gruźlicą. Wcześniej leczyła się w
sanatorium.
Gdzieś koło południa
spotkali nas żandarmi, wracający z miasteczka. Właśnie
odprowadzili tam grupę ludzi, którzy mieli być nazajutrz
wywiezieni do obozu w Oświęcimiu i nakazali nam dołączyć do tej
grupy. Na szczęście nie chciało im się wracać z nami. Ojciec
posłusznie skierował konia na drogę do miasteczka i gdy tylko
żandarmi zniknęli nam z oczu, szybko skręcił w najbliższą
boczną drogę, popędził konia batem do szybszego biegu i wieczorem
dojechaliśmy najpierw do jakiegoś miasta, gdzie zostali nasi
sąsiedzi, a później do jakiejś małej wsi. Ojciec wstępował do
mijanych domów z prośbą o przygarnięcie nas, ale wszyscy
odprawiali nas z kwitkiem. Zbliżał się wieczór, a my nie mieliśmy
dachu nad głową. Dopiero w ostatnim domu wioski właściciele
ulitowali się nad nami. Z dwu izb, które zajmowali, jedną oddali
nam. Ojciec szybko sporządził pryczę, na którą wniesiono naszą
pościel i na której spaliśmy wszyscy – 7 osób.
Nie wiem, jak mama, która z
nędzy i nerwów straciła pokarm, radziła sobie z karmieniem
najmłodszej naszej siostry, gdyż krowa, która cały czas wędrowała
z nami, była dopiero cielna i nie dawała nawet kropli mleka. Coś
słyszałam o jakichś odżywkach, które zdobywane były dla
malucha, ale gdzie i w jaki sposób – nie wiem.
Po zamieszkaniu u życzliwych
ludzi zapanował czas względnego spokoju. W dzień wybiegałam z
bratem poślizgać się na lodzie, wieczorem była kolacja i
lokowanie się na pryczy do snu.
W nocy słychać było coraz
bliższe odgłosy wystrzałów, przelatywały samoloty i
wiedzieliśmy, że znowu zbliża się front.
Była już noc, gdy front tak
bardzo się zbliżył, że ojciec zdecydował, że musimy gdzieś się
ukryć. gdyż w czasie działań bojowych dom nie stanowił żadnego
schronienia. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie przeczekać
frontu w piwnicy pod naszą izbą, ale na szczęście zmienił
zdanie. Dorośli zbudzili nas – dzieci i szybko uciekliśmy na
zewnątrz. Nie było czasu nawet na ubieranie się. Babcia wyszła w
szlafroku.
Ucieczkę tę noszę w sobie do dziś jako piękny,
groźny i jednocześnie fascynujący obraz.
Była dokoła ciemna noc,
którą rozświetlały zrzucane z samolotów całe girlandy światła.
Szłam szybko z rodziną i patrzyłam w górę. Doszliśmy do jakiejś
zagrody, gdzie widać było drzwi od piwnicy pobudowanej w podwórku.
Ojciec chciał nas do tej piwnicy wprowadzić, ale gospodarz, który
już się w niej ukrył z rodziną i sąsiadami, nie pozwolił nam do
niej wejść. Nie chciał, jak powiedział, abyśmy mu pognietli
kartofle.
Stanęliśmy na ganku przed
domem. Okna bez szyb z wyrwanymi zawiasami obijały się o ścianę.
Przykucnęliśmy za balustradką i nagle oślepił nas błysk i
ogłuszył huk. To pocisk uderzył w zabudowanie gospodarcze kilka
metrów od nas. Wtedy ojciec siłą wdarł się z nami do piwnicy i
tam przeczekaliśmy do rana, huraganowy ogień artyleryjski i
bombardowanie z samolotów. Rano było już dokoła wojsko rosyjskie.
Wyszliśmy z piwnicy i dorośli poszli oglądać straty. Dom, do
którego nas przygarnięto, spłonął. Koń uciekł. A po
pogorzelisku chodziła tylko nasza cielna krowa.
Gdybyśmy schronili się w
piwnicy pewno zginęlibyśmy w płomieniach, a ja nie pisałabym
dziś wspomnień.
Ciąg dalszy opowieści za kilka dni.