czwartek, 15 sierpnia 2019

Lato starszej pani..

Właśnie skończyłam pracę w kuchni. Zamknęłam w słoikach  nasze brzoskwinie. Były kwaśne i twarde, bo to taki gatunek, ale z cukrem wyszedł całkiem smaczny przecier. Będzie do naleśników i do ryżu ze śmietaną na zimę.

Bardzo lubię poezję. Ostatnio wypożyczyłam z biblioteki kilka książek, a wśród nich  - Julian Tuwim Wiersze zebrane.-  Teraz siedzę i czytam poezję.
Niżej wstawiam kilka wybranych wierszy:

Julian Tuwim 
Wieczór

Uderzył wieczór złoty
W czarowne okien szyby,
Coś mi się dziwnie marzy:
- A gdyby? a gdyby?

Coś było...Wieś zielona,
Sad, ławka pod modrzewiem...
Ach, gdybym dzisiaj wiedział!
- Lecz nie wiem...lecz nie wiem...

A czy to zmierzchem było?
Tak...jakoś o wieczorze...
A jeśli - -? nie...bo przecież...
- A może...A może...

 Po prostu 

Tak - po prostu: ten las i ta chwila 

Wtedy rano, dwanaście lat temu.

Z krzaków nad strumieniem świat się wychylał
Mnie - młodemu , wesołemu , tamtemu.
 
Ach, jak świeżo było! Po białej kawie
Z werandy - w las, drżący łzami.
Usiadłem z geometrią na trawie,
Bo nazajutrz miał być egzamin.
 
Ach , jak smutno było i wesoło!
Pisklę w liściach kwiliło cichutko.
Pomyślałem: "Ptak...las...ona...szkoła..."
Bez radości i bez smutku.
 
Zamyśliłem się wtedy - na chwilę,
Tak , po prostu, nad wszystkiem , nad całem.
I tyle lat minęło, i rzeczy tyle,
A ja jeszcze jakoś nie przestałem.

Życie moje

Autorem utworu jest Julian Tuwim
 
Krwi, snów, mknień, żądz,
Gór, chmur, drżeń, zórz,
Łez, chwil, róż, słońc,
Łkań, gwiazd, gróz, mróz --!
O, ży­cie moje!
O, ży­cie moje!
Bierz, gub, trwoń, trać,
W lot, w śmiech, w gniew, w szał!
Żyć! śnić! drżeć! łkać!
Mknij, leć, pędź, w cwał!
O - ży­cie moje!!
O ży­cie moje!!
Ból? Śmierć? Tak, tak!
Wiem, wiem: czar złud!
Nic, nic! Dzień - ptak!
W pęd! w lot! w wir! w cud!
O ży­cie, ży­cie moje

 I piękna piosenka ze słowami Juliana Tuwima
Wspomnienie. Śpiewa Czesław Niemen.

wtorek, 13 sierpnia 2019

Porządkowanie.


Dziś poszłam po jakiś drobiazg do piwnicy i na chwilę zatrzymałam się przy regałach z książkami. Książek mam dużo. Mogę nie kupić sobie jakichś drobiazgów, czy ciuchów, ale koło księgarni nie potrafię przejść obojętnie. Zwykle zaglądam do środka, aby rzucić okiem na nowe tytuły, a wychodzę przynajmniej z jedną zakupioną książką lub z kilkoma. Toteż moja biblioteka rozrasta się. Początkowo książki ustawione były na regałach w moim pokoju, ale ostatnio w każdym pomieszczeniu jest ich pełno. No i zaczęło się przeglądanie dawno nie oglądanych pozycji.  - To ja to mam? - przelatywało mi przez głowę przy kolejno odkładanych na kupkę książkach. Cztery sterty książek zabrałam z piwnicy do pokoju i szukam dla nich miejsca na regałach.
Przy okazji przeglądania tytułów pomyślałam o tym, że dawno już nie panuję nad swoim księgozbiorem. Nie wiem, jakie pozycje mam i jakie są treści w poszczególnych książkach. Zastanawiam się, czy nie zrobić sobie katalogu z podziałem na różne ich rodzaje książek i ich tematykę. Tylko że to będzie ogromna praca. Boję się czy nie syzyfowa. Ale mieć bogaty księgozbiór i czuć się jak dziecko zagubione w dużym lesie? To po co te książki?

Jutro biorę się za robotę. A planowałam pracę przy pieleniu zagonków w ogrodzie.

niedziela, 11 sierpnia 2019

Wspomnienia cd.



Dziś opowiem, jak koniec wojny przeżyli członkowie rodziny mojego męża.
 
 Z opowieści mojej Teściowej.

Rodzina mojego Męża po powrocie z Prus do rodzinnej wsi zamieszkała w swoim domu. Po kilku dniach odwiedził ich niemiecki komisarz, który sprawdził, czy mają gdzie mieszkać i z czego żyć.
Czas był już bardzo niespokojny. Słychać było warkot przelatujących samolotów i coraz bliższy huk wystrzałów. Zbliżał się front.
 
Gdy front był już blisko, ludność cywilna przedostała się przez most na rzece, na stronę, gdzie były wojska rosyjskie. Rodzina mojego Męża zamieszkała w wiosce, gdzie stacjonowali rosyjscy lotnicy. Tu razem z lotnikami cała rodzina zamieszkała w jednej izbie i tu za kotarą Teściowa urodziła trzeciego syna.
W wiosce było lotnisko i co jakiś czas odbywały się naloty niemieckich samolotów i bombardowanie wszystkiego, co znajdowało się na dole. Wtedy zrywały się samoloty rosyjskie i odbywała się walka w górze. Wojskowi walczyli, a ludność cywilna starała się w domach przeczekać atak. Gaszono w domach wszystkie światła, a ludzie kładli się na podłodze
.
Dorośli pracowali, jak kto mógł, aby móc wyżywić rodzinę, a chłopcy biegali i bawili się. Te ich zabawy były bardzo niebezpieczne. Pociski różnego kalibru, od tych wielkich po małe leżały wszędzie. Można je było znaleźć na polach, w schronach, w okopach. Dostępne były na wyciągnięcie ręki. Chłopcy z takich rozbijanych o drzewa pocisków wysypywali proch i używali go do różnych niebezpiecznych zabaw. Kiedyś nazbierali dużo leżącej amunicji, wrzucili ją do schronu, z rozbitego pocisku wysypali proch i usypali z niego długą ścieżkę dochodzącą aż do pocisków. Po czym proch podpalili i popędzili do domów. Po chwili huk zatrząsł domami i szyby poleciały z okien. 
 
Wypadki śmiertelne zdarzały się wśród dzieci i wśród ludzi dorosłych.
Do rodzinnego domu przyjechał na urlop żołnierz. Postawił w kącie niezabezpieczony karabin. Jego dużo młodszy brat, który był jeszcze dzieckiem, wziął ten karabin, chciał zażartować, wycelował przez otwarte okno w dorosłego człowieka. To była chwila. Moment. Brak uwagi dorosłych i chęć zabawy dziecka. Padł strzał i martwy człowiek osunął się na ziemię.

Dzień Zwycięstwa przywitany został przez żołnierzy i ludność cywilną z żywiołową radością. Wojskowi strzelali na wiwat, wszyscy się ściskali i marzyli o odbudowaniu nie tylko spalonych i zrównanych z ziemią domów, ale także o powrocie do normalnego życia.

F.P.Ż. Kołobrzeg 81 - "Dzień zwycięstwa".

Ciąg dalszy za kilka dni.




Świat roślin.

                       Bukiecik zrobiony z kwiatków rosnących u nas na tarasie i w ogródku.

              Wisława Szymborska
Milczenie roślin

Jednostronna znajomość między mną a wami
rozwija się nie najgorzej.
Wiem co listek, co płatek, kłos, szyszka, łodyga,
i  co się z wami dzieje w kwietniu, a co w grudniu.
Chociaż moja ciekawość jest bez wzajemności,
nad niektórymi schylam się specjalnie,
a ku niektórym z was zadzieram głowę.
Macie u mnie imiona:
klon, łopian, przylaszczka,
wrzos, jałowiec, jemioła, niezapominajka,
a ja u was żadnego.
Podróż nasza jest wspólna.
W czasie wspólnych podróży rozmawia się przecież,
wymienia  się uwagi choćby o pogodzie,
albo o stacjach mijanych w rozpędzie.
Nie brakłoby tematów, bo łączy nas wiele.
Ta sama gwiazda trzyma nas w zasięgu.
Rzucamy cienie na tych samych prawach.
Próbujemy coś wiedzieć, każde na swój sposób,
a to, czego nie wiemy, to też podobieństwo.
Objaśnię jak potrafię, tylko zapytajcie:
co to takiego oglądać oczami,
po co serce mi bije
i czemu moje ciało nie zakorzenione.
Ale jak odpowiedzieć na niestawiane pytania,
jeśli w dodatku jest się kimś
tak bardzo dla was nikim.
Porośla, zagajniki, łąki  i szuwary –
wszystko, co do was mówię, to monolog,
i wy go nie słuchacie.
               Rozmowa z wami konieczna jest i niemożliwa.
               Pilna w życiu pospiesznym
               i odłożona na nigdy.

Bardzo lubię kwiaty. Mam ich trochę w ogródku i na tarasie. Bardzo o nie dbam, ale nigdy z nimi nie rozmawiałam, choć podobno rośliny taką jednostronną rozmowę lubią. A porozumiewają się między sobą przez korzenie, liście, wykorzystują to, że rosną blisko siebie. Podobno ostrzegają się o zagrożeniach.  Czytałam artykuł na ten temat wydrukowany w jakimś czasopiśmie.
Może kiedyś dowiemy się o tym, że ziemia po której chodzimy, skały na które się wspinamy i kamienie o które obijamy sobie nogi też żyją i mają na nas jakiś nieznany nam jeszcze dziś wpływ.

A my na razie nauczyliśmy się tylko jak korzystać z dóbr, które ta ziemia nam daje. I zamiast cieszyć się z tego, że dzięki tej ziemi i drzewom oraz wszelkim roślinom mamy czystsze powietrze, to biegamy z siekierami i wycinamy, co się tylko da. Jesienią sypią się na ziemię liście i trzeba je grabić, to tniemy gałęzie, żeby tych liści było mniej.
A przecież leżące na ziemi różnokolorowe liście nie przeszkadzają. Lubię ich szelest pod nogami.
Zimą mam podłogę w jednym pokoju zasłaną takimi opadłymi liśćmi, bo drzewka przeniesione z tarasu do pokoju gubią swoje futro.

Ale w ogródku wyrywam zielsko, bo zagłuszyłoby rośliny uprawiane na działce. Niech sobie rosną w innych miejscach.


środa, 7 sierpnia 2019

Trochę zamyślenia i trochę poezji.


Andrzej Poniedzielski Wesoła dumka o starości.

Jest noc. Dokoła ciemność i cisza. Co jakiś czas niebo rozjaśnia błysk. Pewno w nocy będzie burza. Nie lubię burzy w nocy. Wszystkie błyski i gramoty są jakieś wyolbrzymione, niosące niepokój. Na szczęście nasze pieski nie boją się grzmotów. Mąż zapala im światło w ich pomieszczeniu i prawie błysków nie widzą. Nawet w wieczór sylwestrowy, kiedy ludzie odpalają fajerwerki, nie tylko się nie chowają przestraszone do swojego pomieszczenia, ale biegają i obszczekują huk i dziwne światła na niebie. Wcześniej mieliśmy pieska - Komara - który w czasie burzy wpadał w panikę. Nawet przy ludziach trząsł się ze strachu.
Wiem, co to znaczy panika. Dziś już trochę wyrosłam z młodzieńczych strachów, ale kiedyś, gdy byłam jeszcze młodą kobietą, każda burza powodowała u mnie panikę. Wydawało mi się, że każdy błysk - to piorun i że ten piorun jest skierowany prosto we mnie, nawet wtedy, gdy byłam w mieszkaniu. Czułam, że nawet gdybym schowała się w czasie burzy pod łóżkiem, to i tam piorun by mnie dopadł. Do dziś nie wiem, czy to było echo przeżyć wojennych, czy moja nadmierna lękliwość.

Minęło dzieciństwo, młodość, lata dojrzałe i znalazłam się w wieku mocno dojrzałym (nie chcę pisać że zestarzałam się). Wyraz - starość - źle według mnie brzmi i powoduje, że człowiek tak siebie nazywający od razu czuje się słabszy i mniej sprawny. Wiem jednak, że te lata minione wciąż są we mnie, razem z moimi latami obecnymi. Te lata minione ujawniają się nagle. To myśl, skojarzenie, jakieś podobieństwo do tego, co było, zamyślenie....


Znad ciemnej rzeki

Leopold Staff

      Znad ciemnej rzeki wiatr przylata
      I mglistych wspomnień woń przynosi.
      Pamięć maluje przeszłe lata,
      Jak raj anielski dawni Włosi.
      Potem kask, miecz i pęd podróży,
      Płomień na ostrzu smukłej dzidy,
      Kiedy chadzałem w szatach burzy
      I żeglowałem do Kolchidy.
      Dzikie porywy i zapędy,
      Zuchwałość butna i wyniosła...
      Wreszcie manowce, winy, błędy
      I połamane leżą wiosła.
      W ruinach pająk sieci snuje,
      Czas każe płacić wiosny długi.
      Lecz nie żałuję, nie żałuję!
      I wszystko spełniłbym raz drugi.
      Bo coś w szaleństwach jest młodości,
      Wśród lotu, wichru, skrzydeł szumu,
      Co jest mądrzejsze od mądrości
      I rozumniejsze od rozumu.

niedziela, 4 sierpnia 2019

Nowy dzień - wspomnienia z dawnych lat.

Na zegarku jest godzina 24,10, czyli zaczyna się nowy dzień. Jaki będziesz dniu? Co dobrego nam przyniesiesz?
Pewno będziesz po prostu kolejnym dniem, a od nas będzie zależało, czym go wypełnimy. Nie mam jakichś szczególnych planów. Jestem już w tym wieku, że moje kolejne dni podobne są do siebie, jak krople wody. Różnią się w czasie zmieniających się pór roku od białego koloru śniegu w czasie zimy, przez soczystą zieleń wiosny, piękne kolory lata, aż po złotą, a później rozchlapaną deszczem jesień.
Moje myśli staram się trzymać tu i teraz, ale często uciekają mi w przeszłość, bo tam było moje dzieciństwo, młodość i wiek dojrzały. To były czasy różnych często bardzo silnych przeżyć, które do dziś odzywają się w postaci snów i nagle pojawiającego się niepokoju, który może być wywołany np. informacją o tym, że przeleci koło nas asteroida. Myślę, że większość tych dzisiejszych  przykrych przeżyć ma związek ze wspomnieniami wojennymi.
Dziś wstawiam dalszy ciąg opowieści o tym, jak zapamiętałam czas wojny.

Wspomnienia 3

Jeśli dziś dobrze pamiętam, to u rodziny ojca byliśmy około dwóch miesięcy. Nadszedł jednak dzień, kiedy trzeba było ruszyć dalej. Wóz został zapakowany naszym i sąsiadów dobytkiem i ruszyliśmy wszyscy w nieznane. Pogoda była zimowa. Obok nas – dzieci - na wozie siedziała nasza mama z gołymi nogami, i babcia. Reszta szła koło wozu. Te gołe nogi mamy zapamiętałam, ponieważ było bardzo zimno, padał śnieg, a mama była zagrożona gruźlicą. Wcześniej leczyła się w sanatorium.
 
Gdzieś koło południa spotkali nas żandarmi, wracający z miasteczka. Właśnie odprowadzili tam grupę ludzi, którzy mieli być nazajutrz wywiezieni do obozu w Oświęcimiu i nakazali nam dołączyć do tej grupy. Na szczęście nie chciało im się wracać z nami. Ojciec posłusznie skierował konia na drogę do miasteczka i gdy tylko żandarmi zniknęli nam z oczu, szybko skręcił w najbliższą boczną drogę, popędził konia batem do szybszego biegu i wieczorem dojechaliśmy najpierw do jakiegoś miasta, gdzie zostali nasi sąsiedzi, a później do jakiejś małej wsi. Ojciec wstępował do mijanych domów z prośbą o przygarnięcie nas, ale wszyscy odprawiali nas z kwitkiem. Zbliżał się wieczór, a my nie mieliśmy dachu nad głową. Dopiero w ostatnim domu wioski właściciele ulitowali się nad nami. Z dwu izb, które zajmowali, jedną oddali nam. Ojciec szybko sporządził pryczę, na którą wniesiono naszą pościel i na której spaliśmy wszyscy – 7 osób. 
 
Nie wiem, jak mama, która z nędzy i nerwów straciła pokarm, radziła sobie z karmieniem najmłodszej naszej siostry, gdyż krowa, która cały czas wędrowała z nami, była dopiero cielna i nie dawała nawet kropli mleka. Coś słyszałam o jakichś odżywkach, które zdobywane były dla malucha, ale gdzie i w jaki sposób – nie wiem.

Po zamieszkaniu u życzliwych ludzi zapanował czas względnego spokoju. W dzień wybiegałam z bratem poślizgać się na lodzie, wieczorem była kolacja i lokowanie się na pryczy do snu.
W nocy słychać było coraz bliższe odgłosy wystrzałów, przelatywały samoloty i wiedzieliśmy, że znowu zbliża się front.

Była już noc, gdy front tak bardzo się zbliżył, że ojciec zdecydował, że musimy gdzieś się ukryć. gdyż w czasie działań bojowych dom nie stanowił żadnego schronienia. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie przeczekać frontu w piwnicy pod naszą izbą, ale na szczęście zmienił zdanie. Dorośli zbudzili nas – dzieci i szybko uciekliśmy na zewnątrz. Nie było czasu nawet na ubieranie się. Babcia wyszła w szlafroku.

Ucieczkę tę noszę w sobie do dziś jako piękny, groźny i jednocześnie fascynujący obraz.
Była dokoła ciemna noc, którą rozświetlały zrzucane z samolotów całe girlandy światła. Szłam szybko z rodziną i patrzyłam w górę. Doszliśmy do jakiejś zagrody, gdzie widać było drzwi od piwnicy pobudowanej w podwórku. Ojciec chciał nas do tej piwnicy wprowadzić, ale gospodarz, który już się w niej ukrył z rodziną i sąsiadami, nie pozwolił nam do niej wejść. Nie chciał, jak powiedział, abyśmy mu pognietli kartofle.
 
Stanęliśmy na ganku przed domem. Okna bez szyb z wyrwanymi zawiasami obijały się o ścianę. Przykucnęliśmy za balustradką i nagle oślepił nas błysk i ogłuszył huk. To pocisk uderzył w zabudowanie gospodarcze kilka metrów od nas. Wtedy ojciec siłą wdarł się z nami do piwnicy i tam przeczekaliśmy do rana, huraganowy ogień artyleryjski i bombardowanie z samolotów. Rano było już dokoła wojsko rosyjskie. Wyszliśmy z piwnicy i dorośli poszli oglądać straty. Dom, do którego nas przygarnięto, spłonął. Koń uciekł. A po pogorzelisku chodziła tylko nasza cielna krowa.

Gdybyśmy schronili się w piwnicy pewno zginęlibyśmy w płomieniach, a ja nie pisałabym dziś wspomnień.

Ciąg dalszy opowieści za kilka dni.






piątek, 2 sierpnia 2019

Moje pierwsze zbiory.

oddać swój głos w czasie wyborów.

Wyżej jest moja upaciepiona  w pocie czoła grafika. (Muszę się trochę jeszcze poduczyć, jak grafiki robić, bo wciąż powtarzam te same elementy.)

Moje pierwsze zbiory pomidorów na zdjęciu.
W tym roku nie było dobrej pogody na ich uprawę. W czasie upałów kiepsko zawiązywały się owoce. Później zaczęła się zaraza ziemniaczana, którą na szczęście zauważyła moja Córka, a ja tę zarazę chyba spacyfikowałam środkiem ekologicznym. Chyba, bo z zarazą nigdy nic nie wiadomo.

 


To są pomidory zdjęte z krzaków. Część z nich jeszcze dojrzewa w cieple mieszkania. Wiem, że nie mają nadzwyczajnego wyglądu, ale ich smak rekompensuje wszystkie braki. Są tu pomidory pomarańczowe, czarne, żółte, czerwone, malinowe, są ciemnoczerwone wielkości śliwki.

Temperatura powietrza trochę się obniżyła, albo ja przyzwyczaiłam się do temperatury powyżej normy i można w końcu normalnie żyć. Komary w ogródku są wciąż, ale to już poszczególne sztuki, a nie rój. Dziś dostałam od koleżanki flance kruchej sałaty i je wieczorkiem posadziłam. A jutro z samego rana wybieram się do pielenia.
Prace w ogródku coraz bardziej mi się podobają. Siadam sobie na stołeczku, wszystkie problemy odpływają w siną dal, jest tu i teraz, tak jak radzą psycholodzy. Pracują ręce, zgina się kręgosłup, wyciągam górną część ciała we wszystkich kierunkach i cieszę się, że robota idzie do przodu.

A co z pracą umysłową?  Na razie leży odłogiem. Nie potrafię dzielić dnia na części i w każdej części robić coś innego. Teraz sprzątanie, za pół godziny praca przy mapie myśli, lub przy wertowaniu książek w poszukiwaniu potrzebnych informacji itd. Zwykle, gdy coś planuję zrobić, to ten pomysł mam w głowie rano, w południe i wieczorem. Jedyne, co mogę łączyć, to pracę umysłową  z muzyką i to nie z każdą. To musi być specjalny jej rodzaj, który współbrzmi z tym, co aktualnie mam w głowie.

Dziś piękna, rytmiczna muzyka.
Giovanni Marradi - A. Whiter Shade of Pale









Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...