środa, 28 sierpnia 2019

Starość.

 Dziś źle się czuję. Siedzę w domu i mam ucisk w głowie. Już zrobiłam sobie zimny prysznic na włosy i łyknęłam z butelki neospasminę, żeby się uspokoić, ale to nie pomaga. Upały to bardzo trudny dla mnie czas, a doświadczenia sprzed kilkunastu lat mówią, że udar i niedowład nóg - to sprawa ułamka sekundy.
W końcu podjechałam z mężem do apteki i pani magister dała mi elektrolity. Powiedziała, żeby brać je trzy razy dziennie rozpuszczone w wodzie.

Teraz siedzę i myślę. Chociaż nie lubię mówić o starości, to jednak zaczyna  ona do mnie pukać, a może nawet otworzyła już drzwi.
Jeszcze staram się łudzić nadzieją.
 - Jest dobrze - myślę - Jeszcze radzę sobie z obowiązkami domowymi. Jeszcze podróż do sklepów (oczywiście, gdy nie ma upału) nie przerasta moich możliwości. Nawet wyjazd do Warszawy jest możliwy, choć budzi mój niepokój. -
Ale mój głos wewnętrzny mówi mi, że to wszystko, co robię, to chwytanie się nadziei i  że wszystkie moje działania, to próba udowodnienia sobie, że  jeszcze  jestem w stanie normalnie żyć, jak wszyscy dorośli ludzie.

Przychodzi mi do głowy myśl, że przeżywam obecnie okres życia podobny do dzieciństwa. 
W dzieciństwie uczyłam się (pewno z trudem), jak stanąć na nogi, jak postawić pierwszy krok, a później następne. Tym próbom towarzyszyła ciekawość, ale też i lęk, żeby się nie przewrócić i nie potłuc.
Teraz uczę się, jak sobie radzić ze starością. Co zrobić, żeby pozwoliła mi w miarę normalnie żyć.


A teraz starość w ocenie dzieci i w piosence Ireny Santor. Słowa piosenki napisał Wojciech Młynarski, a muzykę skomponował Seweryn Krajewski.




poniedziałek, 26 sierpnia 2019

Dziś romantycznie.

Taniec. Nigdy go nie miałam dosyć.  Dziś szukam  go w internecie. Siedzę przed komputerem, patrzę na tańcząca parę i przenoszę się na parkiet w wyobraźni.  Teraz tańczę już tylko w marzeniach.  I w tym tańcu nie przeszkadza mi nic. Ani mój wiek mocno już zaawansowany, ani pozostałości po niedowładzie nóg. Tancerze tańczą na ekranie, a ja czuję  każdy ich krok. Taniec jest dla mnie jak strofy o miłości w pięknej poezji.

Ale się prababcia rozmarzyła. Ktoś powie, że to śmieszne. Pozwalam sobie na śmieszności. Chcę być sobą. Osobą taką, jaką jestem ze wszystkimi moim wadami i zauroczeniami. Lubię marzyć, ale lubię też mocno trzymać się ziemi i pewnie po niej stąpać. Dopiero teraz gdy mam już wiele lat na karku akceptuję w sobie wszystko, co jest we mnie. I tym się różnię od wzruszającej, bardzo nieśmiałej i pełnej kompleksów młodziutkiej Marysi.

Andre Rieu - Walc na płatkach kwiatów.


sobota, 24 sierpnia 2019

Sobota.


Wczoraj miałam dzień doprowadzania domu do porządku.  Najpierw zrobiłam przeogromne pranie Zgodnie z powiedzeniem - Garderoby do choroby, a jak moja stara pierze, to ja nagi leżę - przez cały dzień ładowałam  pralkę i wieszałam uprane rzeczy na sznurkach rozwieszonych na dworze. Uprane zostało wszystko, co tylko wpadło mi w ręce, nawet kołdry ze sztucznego tworzywa, pod którymi śpimy. Teraz mam do zmaglowania górę pościeli, koszul itd. itd. , ale z tą robotą poczekam, aż się trochę ochłodzi. Dziś zmagluję tylko najpotrzebniejsze rzeczy.

Koniec lata, a upały nie odpuszczają. Jeśli pogoda się nie zmieni i początek września będzie bardzo gorący, to przedłużę sobie czas siedzenia w domu. Nawet spacer rano do sklepów w mojej miejscowości jest teraz bardzo męczący. Nie miałabym odwagi jechać do rozgrzanego miasta.
Całe szczęście, że w mieszkaniu mamy temperaturę umiarkowaną, a mimo to chodzę po mieszkaniu prawie naga i niecierpliwie czekam na zmianę pogody.

Jest wieczór. Jestem bardzo zmęczona. Marzę o letniej kąpieli i o łóżeczku. Dobranoc.

środa, 21 sierpnia 2019

Zbiory i zastój myślowy.

Po pierwsze straciłam, jak to się mówi górnolotnie, wenę twórczą. Mam zastój myślowy. Myśli krążą wokół domu, ogródka, samopoczucia. To, co twórcze i ciekawe  jest gdzieś bardzo daleko. Żebym się nie nie wiem jak wysilała nie mogę dosięgnąć niczego ożywczego. Wokół jest marazm i powtarzalność zarówno  tematów jak i ich zakresu. A skoro już zdecydowałam się prowadzić bloga, pisać w nim różne treści, to chciałabym umieć napisać coś ciekawego o życiu przeciętnej starszej osoby.  Gimnastykowanie umysłu, którym także jest pisanie, jest bardzo ważne, ale nie może być jedyną inspiracją do aktywności umysłowej.


Dobrze, że grafiki lubię tworzyć i chociaż nie potrafię wyjść poza szablon, to  nie są one identyczne. Różnią się rozmieszczeniem elementów, barwami, nałożonymi filtrami.

Może na szablon, którym jest teraz moje życie w czasie wakacji, też warto byłoby nałożyć jakieś filtry. Tymi filtrami na przykład mogłoby być, inne niż dotychczas spojrzenie na to, co codzienne, powtarzalne.
Jestem przecież żywym człowiekiem i jako żywy człowiek czuję, widzę, słyszę, przeżywam zwykle dosyć mocno różne sytuacje życiowe. Jutro spróbuję spojrzeć przez inny pryzmat na swoje wakacyjne życie. Dziś jestem już zmęczona

Właśnie przyszła do mnie nasza kocica i postanowiła mi pomóc w pisaniu. Wskoczyła na stół, ułożyła się przed komputerem i świecącą lampką, bo tu cieplutko i mruczy zadowolona. Co jakiś czas trąca mnie łebkiem lub noskiem. Wyraża w ten sposób swoje zadowolenie. A ja ostrożnie się poruszam, żeby jej nie przeszkadzać i wracam do dzisiejszych osiągnięć.

A osiągnięcia mam niebywałe. Wykopałam dziś rządek posadzonych ziemniaków i zebraliśmy z Mężem maliny.
Cały zbiór ziemniaków mieści się  na dnie koszyka.




Zebranych malin jest odrobina. Może będzie ze dwa małe słoiczki soku do omletów dla prawnusiów. Jesienią będę sadziła nową odmianę malin, bo te to niewypał. Na razie nie będę jeszcze starych krzaków wyrzucać, bo zanim nowe sadzonki się przyjmą i zaczną owocować to trochę czasu to zajmie, a ja nie chcę zostać bez soku malinowego. Tak, że planów mam sporo. Ważne tylko, aby zdrowie dopisało.

                                                              Jesienne marzenia.

Psia miłość.


Był czas, że bardzo bałam się każdego psa. Gdy szłam drogą i nagle pojawiał się na niej pies, to ogarniała mnie taka panika, że najchętniej wskoczyłabym na drzewo, na siatkę, gdziekolwiek, aby się tylko z nim nie spotkać. Tak było w dzieciństwie i tak było, gdy już dorosłam. Ten strach zatruwał mi życie i ograniczał mi moje spacery, bo a nuż....
Już jako poważna, dorosła kobieta pewnego dnia wybrałam się na naszą działkę i na ulicy zobaczyłam dużego psa. Nie miałam wyboru, musiałam koło niego przejść. Przeszłam ostrożnie  przyciskając się prawie do siatki ogrodzenia. Pies na mnie nawet nie spojrzał. On poszedł w jedną stronę, ja w drugą.
Po jakimś czasie wracałam do domu. Zobaczyłam, że ten sam pies znowu wlecze się ulicą. Tym razem przyjrzałam mu się uważnie. Był chudy, miał zwieszoną głowę i jakąś bezradność w oczach. Cmoknęłam na niego, a on podniósł głowę i popatrzył na mnie. Zawołałam go, poszedł za mną. Wszedł razem ze mną do mieszkania, rzucił się do postawionej przed nim miski z jedzeniem i położył się pod stołem na szybko zrobionym posłaniu. Został u nas. Któregoś dnia sprzątałam kuchnię i podniosłam psie posłanie, aby wytrzeć kurz. Zobaczyłam suche skórki chleba ułożone pod spodem. Wyciągał te skórki z siatki, w której były zbierane dla kur sąsiadki i gromadził sobie, bo bał się, że znowu może być głodny.
Co to był za pies. Jaka mądrość, przywiązanie i psie serce. Wyleczył mnie ze wszystkich lęków. Po wielu latach odszedł od nas, a u nas pojawiały się inne pieski.
Dziś mamy Fionkę i Małego. Mały to już starowinka. Ma około 18 lat. Tak stwierdził lekarz, który go badał. To też znajdek. Gdy mój Mąż wychodził wieczorami na spacer, to ten piesek nagle się koło Męża pojawiał i towarzyszył mu podczas spaceru. Pewnego dnia wszedł do nas na działkę i już pozostał. Fionka miała dramatyczne przeżycia w swoim psim dzieciństwie. Do dziś jest płochliwa, choć nikt u nas nawet głosu na nią nie podniósł ani razu. Wojuje tylko przez ogrodzenie z naszą kocicą.

„Dziękuję, że jesteś blisko”
Za serce, co niesiesz w pysku!
Za ciężką mordę i łapy obie!
I za kolory świata – co nosisz w sobie!
Dziękuję, że każdej nocy ogrzewasz mnie snem spokojnym,
Za Twe spojrzenia dziękuję i najwierniejsze oczy!
Dziękuję, że jesteś i że zawsze czekasz!
Za uśmiech dziękuję i miłość! za nadzieję w przyszłość!
Dziękuję, że we mnie nie wątpisz, choć powodów wiele,
bo jestem tylko Twoim człowiekiem…
Mój Pieseczku „
Barbara Borzymowska

„To tylko pies”
To tylko pies,
tak mówisz, tylko pies…
A ja ci powiem,
Że pies to czasem więcej jest niż człowiek
On nie ma duszy, mówisz…
Popatrz jeszcze raz
Psia dusza większa jest od psa
My mamy dusze kieszonkowe
Maleńka dusza, wielki człowiek
Psia dusza się nie mieści w psie
I kiedy się uśmiechasz do niej
Ona się huśta na ogonie
A kiedy się pożegnać trzeba
I psu czas iść do psiego nieba
To niedaleko pies wyrusza
Przecież przy tobie jest psie niebo
Z tobą zostaje jego dusza

Barbara Borzymowska

 Maria Pakulnis - Psie serce.


 

niedziela, 18 sierpnia 2019

Infekcja nie wybiera.

Środek lata, a mnie coś bierze. Zaczęło się od pobolewania ucha i opryszczki. Dziś doszły kłopoty z trawieniem i efekt jest taki,  że za chwilkę pakuję się do łóżka wygrzanego termoforem. Ponieważ jednak godzina jest dosyć wczesna i na sen trudno liczyć, układam sobie na kołdrze stos wypożyczonych z biblioteki książek i zabieram się do czytania.  Mam i książki ambitne i jakąś sagę norweską, będzie w czym wybierać. Ponieważ na razie nie najlepiej się czuję, pewno wybiorę literaturę lekką, łatwą i przyjemną.

Jeszcze tylko szybka grafika, która może choć na chwilę odwróci moją uwagę od tego co mnie wkurza, czyli od  infekcji i siup pod kołderkę.

                                  Do czytania książek cicha, nastrojowa muzyka.

Jeden dzień lata.- Muzyka- Richard Clayderman

 

sobota, 17 sierpnia 2019

Ciąg dalszy wspomnień.



O czym by tu napisać? Jestem dziś zupełnie bez inwencji twórczej. Siedzę zmęczona, bo się trochę nałaziłam. Z samymi słoikami schodziłam do piwnicy kilka razy, bo wyniosłam ich około 30 sztuk. Co prawda słoiki małe, bo po dżemach, ale biegania trochę było. Zaczęłam już robić przeciery pomidorowe, bo pomidory dojrzewają w kuchni w pudle.
Teraz siedzę i myślę. Nagle pojawiają się obrazy z przeszłości. Z dalekiej przeszłości, ale ta przeszłość ciągle jest we mnie. Pojawia się nagle w różnych momentach mojego życia. Wychodzi na powierzchnię i powoduje różne lęki. Pamiętam, gdy urodziły się moje dzieci, najpierw syn, za kilka lat córka, ja wieczorami biegałam do okien i wyglądałam, czy nie widać jakiegoś groźnego błysku. Wiedziałam, że ileś lat wstecz zrzucone zostały dwie bomby atomowe. Jedna na Hiroszimę, druga na  Nagasaki.  Bałam się, czy nie widać, że zrzucona została następna, bliżej nas lub nawet całkiem blisko. Ten lęk odzywa się na każdą wiadomość, że przelatuje koło nas asteroida. Z tego lęku do dziś nie potrafię się wyzwolić. Na jakiś czas lęk przycicha i nagle się ujawnia, a ja tylko czekam, aż ode mnie odpłynie. W takich trudnych sytuacjach staram się zająć czymś miłym, ale ten sposób działa tylko chwilowo.

Ciąg dalszy wspomnień.

Wszyscy przeżyliśmy i to było najważniejsze, ale nie mieliśmy co jeść, nie mieliśmy ciepłych ubrań, a była zima. Pozostała tylko cielna krowa i trzeba się było nią zająć, bo dawała nadzieję na to, że wkrótce będzie mleko dla nas wszystkich, a w szczególności dla najmłodszej siostry. Teraz trzeba się było jakoś dostać do rodziny.
Rodzice się rozdzielili. Ojciec z krową poszedł pieszo kilkadziesiąt kilometrów przez zaminowane i poorane okopami pola, a mama i my dzieci oraz babcia zostaliśmy podwiezieni jakimś wojskowym samochodem dostawczym do najbliższego miasta. Było ono puste i bardzo zniszczone. Ludzie uciekli przed frontem. Pozostały tylko ruiny domów. Babcia rozchorowała się i nie mogła chodzić. Trzeba było poczekać, aż trochę wydobrzeje. Mama znalazła cały budynek z otworami okiennymi bez szyb i tu zamieszkaliśmy na piętrze. W wejściu do budynku leżał zabity koń. Dziurę po oknie mama zasłoniła jakimiś fragmentami tektur, gazet i szmat i poszła do rosyjskiej garkuchni z prośbą o trochę zupy. Tu żyliśmy jakiś czas.
Gdy babcia trochę lepiej się poczuła mama zapytała spotkanego na drodze dowódcę wojskowego, czy jakiś transport wojskowy mógłby nas okazyjnie zabrać i przewieźć w okolice, gdzie mieszkała rodzina ojca. Okazało się, że jest taka możliwość i za kilka dni część drogi przebyliśmy samochodem. Nawet dziś jeszcze widzę z samochodu padające płatki śniegu i białe pola i drogi. Samochód dowiózł nas do swojej bazy i tu wysiedliśmy. Resztę drogi przebyliśmy częściowo pieszo, a częściowo okazyjną furmanką.
Spotkanie z rodziną było wzruszające. Łzy się lały i opowieściom nie było końca. Dowiedzieliśmy się, że brat ojca nie żyje. Zginął tragicznie. Mąż kuzynki spłonął żywcem. Wykopał piwnicę w stodole załadowanej zbożem i ukrył się w niej w czasie przewalającego się frontu, w stodołę trafił pocisk zapalający i stanęła ona w ogniu. Kuzyn wybiegł z piwnicy jako płonąca pochodnia. Nie dało się go uratować.

Zamieszkaliśmy u rodziny i czekaliśmy na powrót ojca. Gdy wreszcie ojciec pojawił się, radość zmieszała się ze łzami. Zaczęły się opowieści o tym, co kto przeszedł w czasie okupacji i frontu. Zginęło wiele osób z rodziny i znajomych, ale cała nasza najbliższa rodzina poza naszym stryjem była w komplecie.
Mój brat został szybko wysłany do gimnazjum w pobliskim mieście. Na strychu wyszukano dla niego pantofle na podwyższonym obcasie naszej ciotki, bo te, w których dotarł razem z nami do rodziny rozpadały się i w tych pantoflach poszedł do gimnazjum.
Na jego obuwie nikt nie zwrócił najmniejszej uwagi. Każdy przychodził w tym, w czym mógł. Pierwsze lekcje to były opowieści o tym, co kto przeszedł.
Jedna z dziewcząt opowiedziała, że stała już z matką w kolejce do krematorium, gdy podeszła kobieta – kapo i z tej kolejki je wycofała.

Rodzice szybko otworzyli szkołę w wiosce. Ze strychów pościągane zostały różne papiery, z których zrobione zostały zeszyty. Zaczęło się względnie normalne życie przerywane co jakiś czas nalotami samolotów niemieckich i bombardowaniem. Wieczorami gaszono wtedy wszystkie światła, a ludzie kładli się na podłodze i się modlili.

Babcia bardzo martwiła się o syna i córkę, którzy mieszkali w Warszawie. Nie było wiadomo, czy przeżyli oni Powstanie Warszawskie, a jeśli tak, to co się z nimi dzieje.
Któregoś dnia przyszła do wsi Cyganka, która oferowała swoje wróżby. Babcia namówiona przez ciotkę zgodziła się na jej wróżenie.
- Młoda kobieta przyjdzie za kilka dni – powiedziała Cyganka – a mężczyzna za kilka miesięcy. I Cyganka poszła. Nikt nie przywiązywał do jej wróżby żadnego znaczenia.

Upłynęło kilka dni. Był ranek. Ubrałam się i wyszłam przed dom. Szłam do szkoły, gdy podeszła do mnie młoda kobieta i zapytała – Ty jesteś Marynia? Jestem twoją ciocią.

Okres spędzony u rodziny ojca wspominam z ogromnym sentymentem. Spacery z ojcem do kuzynów, różne opowieści, śpiewy pamiętam do dziś. W wiosce często widać było żołnierzy rosyjskich, uruchomione zostało kino pod chmurką. Gdy się ściemniało na ekranie usytuowanym na powietrzu rozgrywały się romantyczne i bohaterskie historie. Pamiętam oglądany pod gołym niebem film Cyrk z Lubow Orłową w roli głównej.
Moje kuzynki śpiewały piosenkę o Jasieńku, co nie wróci już… lub Katiusza.

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...