Po całym dniu spędzonym w Warszawie do domu wróciłam półżywa ze zmęczenia.
W związku z planowaną operacją zaćmy ostatnio tylko latam po lekarzach.
Mam jeszcze odwiedzić dermatologa, bo
pani dr anestezjolog dopatrzyła się u mnie alergii. Powiedziała, żeby zrobić także testy alergiczne. Dermatolog ma
włączyć leczenie i ma dać pozwolenie na wykonanie zabiegu.
Mam już podany termin operacji lewego oka. Jest to 30 dzień października. O 7 rano mam być w szpitalu. Dziś zrobiłam testy. Wynik pod koniec miesiąca. Przed operacją podam wynik lekarzom.
Wcześniej będzie sprzątanie mieszkania, żeby zlikwidować nie tylko bałagan, ale przede wszystkim kurz, który będzie zbierany wilgotnym mopem. No i będę musiała zmienić swoją aktywność. Podobno nie będzie mi wolno nic cięższego od kilograma dźwignąć przez jakiś czas i mam być ostrożna z jakimkolwiek schylaniem się. Pewno będę chodziła, jakbym kij połknęła. I nie wiem, jak długo to wytrzymam.
Już się boję, jak to będzie.
Po czterech dniach od operacji kręgosłupa przyjechałam samochodem do domu, odwiedziłam sklepy i stoiska z warzywami, zakupy zostały wniesione do auta, a ja w domu ugotowałam obiad.
Nie lubię czuć się jak inwalidka, a tu z konieczności będę musiała się trochę pooszczędzać. Trudno. Jakoś przeżyję ten okres przymusowego urlopu od pracy fizycznej.
Na drugim zdjęciu są moje piękne drzewka chyba zbyt szybko przeniesione z tarasu do mieszkania. Nie przewidziałam, że będzie jeszcze na dworze taka piękna pogoda. Skorzystałam z okazji, że odwiedził nas młody, silny pan i drzewka oraz paproć i inne rośliny wjechały do domu. Teraz można patrzeć na pokój przez ich liście. A ponieważ drzewka są duże, to można sobie także odpocząć w fotelu ustawionym między nimi.
Ten blog jest pisany przez kobietę w zaawansowanym wieku, która jest ciekawa świata i ludzi.
czwartek, 17 października 2019
poniedziałek, 7 października 2019
Ale dzień.
Dziś zanim odpowiem na komentarze, to najpierw napiszę o dniu dzisiejszym, żeby nie eksplodować od nadmiaru emocji zgromadzonych w krótkim czasie.
Tak, jak już pisałam wcześniej, w czasie ostatniej nocy nie zmrużyłam powiek. Nawet łyknęłam kieliszek neospasminy, gdy już leżałam w łóżku jakiś czas, a sen nie nadchodził, ale to nic nie pomogło. Pocieszyłam się tym, że już zdarzało mi się jeździć do Warszawy po bezsennej nocy, ale wiedziałam, że trzeba bardzo uważać.
Na miejsce zajechałam bez żadnych trudności i kłopotów, Załatwiłam sprawę w rejestracji, poszłam na pobranie krwi i usiadłam pod gabinetem, w którym miałam mieć jeszcze jedno badanie przed operacją oka. I nagle zorientowałam się, że nie mam plecaka, a w plecaku były dwie pary moich okularów - tych do bliży i do dali. Bez tych okularów nie jestem w stanie nic przeczytać ze względu na bardzo duża wadę wzroku.
No i zaczęło się bieganie i szukanie plecaka w różnych miejscach: w szatni, w gabinecie, gdzie pobierano mi krew i gdzie położyłam plecak, żeby nie przeszkadzał pani pielęgniarce itd. Gdy byłam już bliska desperacji zobaczyłam kątem oka, że plecak leży koło rejestracji na zewnętrznej półeczce. Odetchnęłam.
Po zakończeniu badań na wszelki wypadek wzięłam taryfę, żeby dojechać do Dworca Gdańskiego. Dojechałam bez problemów, a w dodatku pan kierowca podobnie jak ja był wygadany i opowiadał o pracy na morzu, a jak się okazało, ileś lat wstecz był marynarzem. Było sympatycznie. Na peronie trzeba było poczekać, więc zaczęłam kruszyć kupioną chałkę i sypać okruchy ptakom, które zleciały się całą czeredą tuż pod moje nogi.
Dojechałam do mojej miejscowości i przed powrotem do domu poszłam do sklepów.Wróciłam z mężem do domu.
I tu się zaczęło na nowo szukanie plecaka. Ja coraz mocniej wpadałam w panikę. Tym razem na nogi postawiłam wszystkich sprzedawców u których byłam. W poszukiwania włączyła się także moja Wnuczka, mój Mąż no i ja sama. I gdy zaczęłam już myśleć, że plecak został w pociągu i zaczęłam się dopytywać, jak go odzyskać w rzeczach znalezionych na kolei, moja Wnuczka zadała mi proste pytanie:
Babciu! A może ty zawiozłaś go już do domu.
Plecak był w domu. Leżał za krzesełkiem. Ja czując ze zdenerwowania ucisk w głowie wzięłam pół xanaxu 05 i teraz siedzę przed komputerem i wolniutko wracam do równowagi wewnętrznej. A na odreagowanie ogromnego stresu włączam utwór muzyczny, który lubię.
Tak, jak już pisałam wcześniej, w czasie ostatniej nocy nie zmrużyłam powiek. Nawet łyknęłam kieliszek neospasminy, gdy już leżałam w łóżku jakiś czas, a sen nie nadchodził, ale to nic nie pomogło. Pocieszyłam się tym, że już zdarzało mi się jeździć do Warszawy po bezsennej nocy, ale wiedziałam, że trzeba bardzo uważać.
Na miejsce zajechałam bez żadnych trudności i kłopotów, Załatwiłam sprawę w rejestracji, poszłam na pobranie krwi i usiadłam pod gabinetem, w którym miałam mieć jeszcze jedno badanie przed operacją oka. I nagle zorientowałam się, że nie mam plecaka, a w plecaku były dwie pary moich okularów - tych do bliży i do dali. Bez tych okularów nie jestem w stanie nic przeczytać ze względu na bardzo duża wadę wzroku.
No i zaczęło się bieganie i szukanie plecaka w różnych miejscach: w szatni, w gabinecie, gdzie pobierano mi krew i gdzie położyłam plecak, żeby nie przeszkadzał pani pielęgniarce itd. Gdy byłam już bliska desperacji zobaczyłam kątem oka, że plecak leży koło rejestracji na zewnętrznej półeczce. Odetchnęłam.
Po zakończeniu badań na wszelki wypadek wzięłam taryfę, żeby dojechać do Dworca Gdańskiego. Dojechałam bez problemów, a w dodatku pan kierowca podobnie jak ja był wygadany i opowiadał o pracy na morzu, a jak się okazało, ileś lat wstecz był marynarzem. Było sympatycznie. Na peronie trzeba było poczekać, więc zaczęłam kruszyć kupioną chałkę i sypać okruchy ptakom, które zleciały się całą czeredą tuż pod moje nogi.
Dojechałam do mojej miejscowości i przed powrotem do domu poszłam do sklepów.Wróciłam z mężem do domu.
I tu się zaczęło na nowo szukanie plecaka. Ja coraz mocniej wpadałam w panikę. Tym razem na nogi postawiłam wszystkich sprzedawców u których byłam. W poszukiwania włączyła się także moja Wnuczka, mój Mąż no i ja sama. I gdy zaczęłam już myśleć, że plecak został w pociągu i zaczęłam się dopytywać, jak go odzyskać w rzeczach znalezionych na kolei, moja Wnuczka zadała mi proste pytanie:
Babciu! A może ty zawiozłaś go już do domu.
Plecak był w domu. Leżał za krzesełkiem. Ja czując ze zdenerwowania ucisk w głowie wzięłam pół xanaxu 05 i teraz siedzę przed komputerem i wolniutko wracam do równowagi wewnętrznej. A na odreagowanie ogromnego stresu włączam utwór muzyczny, który lubię.
Wawele & Jan Wojdak - Biały latawiec (oryginał TVP)
niedziela, 6 października 2019
Las w domu.
Wczoraj zostały przeniesione kwiaty i drzewka z tarasu do mieszkania. Na całym piętrze nie ma gdzie nogi postawić, ale udało się w samą porę kwiaty zabrać, gdyż w nocy był już mróz niezbyt wielki, ale młode listki mógł zwarzyć. Niżej przedstawiam nasze kwiaty tarasowe w mieszkaniu.
To jest nasza paproć. Ma 2 lata. Gdy ją kupiłam miała zaledwie kilka listków.
Z podłogi nie zdążyłam jeszcze sprzątnąć opadłych liści. I chociaż kwiaty są podlewane systematycznie i obficie, to te liście będą się sypały przez całą zimę. Chodzi się po nich jak jesienią w lesie.
No i teraz czekamy do połowy maja. Wtedy znowu odżyją na powietrzu na tarasie.
Kwiaty ustawione są jeden obok drugiego, gdyż inaczej nie pomieściłyby się w mieszkaniu.
Nasze drzewka. Wystawione na taras chronią nas w lecie od słonka.
Te same drzewka, tylko teraz patrzymy przez liście.
Z podłogi nie zdążyłam jeszcze sprzątnąć opadłych liści. I chociaż kwiaty są podlewane systematycznie i obficie, to te liście będą się sypały przez całą zimę. Chodzi się po nich jak jesienią w lesie.
No i teraz czekamy do połowy maja. Wtedy znowu odżyją na powietrzu na tarasie.
czwartek, 3 października 2019
Jesienna zaduma.
BBM wspomniała, że dobrze byłoby pokazać wersalkę tylko w pokrowcu, bez narzuty. I słusznie.
Tak wygląda wersalka w nowym pokrowcu. No i mamy nowe meble w pokoju. Zapłaciłam za pokrowce na wersalkę i na dwa fotele 600 złotych bez kilku groszy. Nie jest to mała suma, ale nowe meble kosztowałyby więcej. A w dodatku zarówno ja, jak i mój Mąż staramy się mieć jak najmniej kłopotów. Nowe meble z pewnością byłyby lepsze, ale trzeba byłoby gdzieś wynieść stare, (czyli kogoś wziąć do wynoszenia) i wstawić nowe. Niby to wszystko to drobiazgi, ale my nie lubimy szarpać się tu, gdzie nie ma takiej potrzeby. Wystarczy, że wymieniana była kuchnia gazowo-elektryczna na drugą kuchnię gazowo-elektryczną. Ta wymiana jeszcze prawie śni mi się po nocach. Do dziś nie korzystałam jeszcze z piekarnika. Myślę, że jakoś sobie poradzę, tym bardziej, że pan, który odwiedza nas, gdy jest jakaś naprawa sprzętu AGD wytłumaczył mi które pokrętło do czego służy i jak je włączać. Zaznaczył; kolorowym mazakiem te fragmenty instrukcji, które trzeba przeczytać stąd - dotąd.
I nagle zdałam sobie sprawę, że nie tylko boję się różnych nowości, ale że męczą mnie one. Te nowości dotyczą zwykle urządzeń kuchennych, bo tu trzeba czytać instrukcję. Wstyd powiedzieć, ale ja instrukcji nie umiem czytać. Według mnie wszystkie instrukcje pisane są językiem technicznym. A ten język do mnie nie trafia.
Ale już na przykład do robienia różnych sałatek, surówek, dżemów podchodzę na zupełnym luzie. Mieszam produkty, bo jestem ciekawa, co z tego połączenia wyjdzie.
Dziś spojrzałam do koszyka i zobaczyłam kilka jabłek i trochę marchwi, która została po wczorajszym zrobieniu wekowanej surówki na zimę. No i bez żadnego przepisu, tak na oko, udusiłam obrane i pokrojone jabłka z również obraną i pokrojoną marchwią bez cukru i i innych dodatków. Sok, który się wytworzył w czasie gotowania był przepyszny i wypiłam go cały kubek, ale jeszcze nie wiem do czego będzie dobry taki dżem. Może do ciasta, może do mięsa - zobaczymy.
No i milowymi krokami zbliżają się moje wyjazdy na rehabilitację. Za 10 dni pierwszy wyjazd po przerwie letniej do Warszawy.
Elzbieta Adamiak Jesienna zaduma.
Tak wygląda wersalka w nowym pokrowcu. No i mamy nowe meble w pokoju. Zapłaciłam za pokrowce na wersalkę i na dwa fotele 600 złotych bez kilku groszy. Nie jest to mała suma, ale nowe meble kosztowałyby więcej. A w dodatku zarówno ja, jak i mój Mąż staramy się mieć jak najmniej kłopotów. Nowe meble z pewnością byłyby lepsze, ale trzeba byłoby gdzieś wynieść stare, (czyli kogoś wziąć do wynoszenia) i wstawić nowe. Niby to wszystko to drobiazgi, ale my nie lubimy szarpać się tu, gdzie nie ma takiej potrzeby. Wystarczy, że wymieniana była kuchnia gazowo-elektryczna na drugą kuchnię gazowo-elektryczną. Ta wymiana jeszcze prawie śni mi się po nocach. Do dziś nie korzystałam jeszcze z piekarnika. Myślę, że jakoś sobie poradzę, tym bardziej, że pan, który odwiedza nas, gdy jest jakaś naprawa sprzętu AGD wytłumaczył mi które pokrętło do czego służy i jak je włączać. Zaznaczył; kolorowym mazakiem te fragmenty instrukcji, które trzeba przeczytać stąd - dotąd.
I nagle zdałam sobie sprawę, że nie tylko boję się różnych nowości, ale że męczą mnie one. Te nowości dotyczą zwykle urządzeń kuchennych, bo tu trzeba czytać instrukcję. Wstyd powiedzieć, ale ja instrukcji nie umiem czytać. Według mnie wszystkie instrukcje pisane są językiem technicznym. A ten język do mnie nie trafia.
Ale już na przykład do robienia różnych sałatek, surówek, dżemów podchodzę na zupełnym luzie. Mieszam produkty, bo jestem ciekawa, co z tego połączenia wyjdzie.
Dziś spojrzałam do koszyka i zobaczyłam kilka jabłek i trochę marchwi, która została po wczorajszym zrobieniu wekowanej surówki na zimę. No i bez żadnego przepisu, tak na oko, udusiłam obrane i pokrojone jabłka z również obraną i pokrojoną marchwią bez cukru i i innych dodatków. Sok, który się wytworzył w czasie gotowania był przepyszny i wypiłam go cały kubek, ale jeszcze nie wiem do czego będzie dobry taki dżem. Może do ciasta, może do mięsa - zobaczymy.
No i milowymi krokami zbliżają się moje wyjazdy na rehabilitację. Za 10 dni pierwszy wyjazd po przerwie letniej do Warszawy.
Elzbieta Adamiak Jesienna zaduma.
środa, 2 października 2019
Fotel w bordowym pokrowcu
Zniszczona wersalka
Wstawiam zdjęcie starego pooklejanego plastrem oparcia od wersalki i wyżej fotel w w bordowym pokrowcu. Pod pokrowcem oparcie fotela jest tak samo zniszczone jak w wersalce.
Chmury nad jezdnią.
Chmury. Takich i podobnych chmur jest ostatnio na niebie sporo i prawie każdego dnia pada deszcz. W czasie rozchlapanej pogody nie mam ochoty nawet nosa wystawić za drzwi. Trwa przygotowywanie domu i ogrodu do zimy.
Pani sprząta mieszkanie, bo ja boję się wchodzić na drabinę przy myciu okien, a ja przerabiam to, co urosło w ogródku. Buraczki były mikroskopijne, a mimo to po dodaniu do nich tartych jabłek zdołałam napełnić nimi kilkanaście słoiczków po dżemie. Marchewkę, (jak mały palec u ręki) oskrobałam, utarłam na wiórki i po dodaniu posiekanej kapusty i papryki zamknęłam w słoiki jako surówkę na zimę. I chociaż surówka powinna być surowa, to ja poddałam ją pasteryzowaniu. Podobno ma być bardzo smaczna. Zobaczymy.
Siedzę. Ręce mi pracują, a ja myślę.
Myśl pierwsza:
- Z jaką rzeczywistością przyjdzie nam się zmierzyć po wyborach?
Myśl druga:
- Jak będzie wyglądało przygotowanie do operacji zaćmy i jak będzie wyglądało nasze życie (moje i Męża) po operacji mojego oka? Już słyszałam, że nie można nic dźwigać, chyba nie można zbytnio się pochylać. No i pewno będzie niewielki kłopot, bo na razie dom, sprzątanie, gotowanie, zakupy - to moja działka.
Myśl trzecia:
- To nie myśl, tylko niepokój, że mogłabym przegapić jakieś badanie, czy termin mojej operacji. A takie przegapienie kosztowałoby mnie ustawienie się w kolejce po raz drugi i czekanie następny szmat czasu na zabieg.
Zniszczona wersalka
Wstawiam zdjęcie starego pooklejanego plastrem oparcia od wersalki i wyżej fotel w w bordowym pokrowcu. Pod pokrowcem oparcie fotela jest tak samo zniszczone jak w wersalce.
Chmury nad jezdnią.
Chmury. Takich i podobnych chmur jest ostatnio na niebie sporo i prawie każdego dnia pada deszcz. W czasie rozchlapanej pogody nie mam ochoty nawet nosa wystawić za drzwi. Trwa przygotowywanie domu i ogrodu do zimy.
Pani sprząta mieszkanie, bo ja boję się wchodzić na drabinę przy myciu okien, a ja przerabiam to, co urosło w ogródku. Buraczki były mikroskopijne, a mimo to po dodaniu do nich tartych jabłek zdołałam napełnić nimi kilkanaście słoiczków po dżemie. Marchewkę, (jak mały palec u ręki) oskrobałam, utarłam na wiórki i po dodaniu posiekanej kapusty i papryki zamknęłam w słoiki jako surówkę na zimę. I chociaż surówka powinna być surowa, to ja poddałam ją pasteryzowaniu. Podobno ma być bardzo smaczna. Zobaczymy.
Siedzę. Ręce mi pracują, a ja myślę.
Myśl pierwsza:
- Z jaką rzeczywistością przyjdzie nam się zmierzyć po wyborach?
Myśl druga:
- Jak będzie wyglądało przygotowanie do operacji zaćmy i jak będzie wyglądało nasze życie (moje i Męża) po operacji mojego oka? Już słyszałam, że nie można nic dźwigać, chyba nie można zbytnio się pochylać. No i pewno będzie niewielki kłopot, bo na razie dom, sprzątanie, gotowanie, zakupy - to moja działka.
Myśl trzecia:
- To nie myśl, tylko niepokój, że mogłabym przegapić jakieś badanie, czy termin mojej operacji. A takie przegapienie kosztowałoby mnie ustawienie się w kolejce po raz drugi i czekanie następny szmat czasu na zabieg.
środa, 25 września 2019
A gdzie babie lato?
Jeszcze wkoło jest zielono, ale to już jesień. Pierwsze kłopoty z gardłem są za mną. W ogródku robią się pustki. Sterczą jeszcze kije od pomidorów. Wykopać trzeba drobniutką marchew, bo duża nie urosła i do wyrwania i przerobienia są buraczki (też malutkie), do ususzenia majeranek, a do skrzynki w piwnicy trzeba zebrać selery i pory. Nać selerów do ususzenia, reszta do zamrożenia. I koniec z pracami w ogródku. Chociaż nie. Została sałata i dziś postaram się ją przesadzić w takie miejsce, żeby nie przeszkadzała, gdy pan w październiku przyjedzie działkę nawieźć obornikiem i zaorać. Wyobrażam sobie jak na takiej przygotowanej działce wszystko będzie rosło w przyszłym roku.
Teraz czas zająć się domem. Pierwsza sprawa to mycie okien zdejmowanie, pranie i wieszanie firanek, ale tu umówię się z panią, która mi pomoże. Ja po drabinach staram się już nie łazić. Nie te lata. Jeszcze nie tak dawno wchodziłam na stół i ze stołu radziłam sobie z firankami, ale jednak dla mocno już starszej pani, w dodatku po operacji kręgosłupa najbezpieczniejsza jest podłoga, a i tu potrafi się noga nagle wykręcić.
Dobrze jest, jak jest. Jeszcze narzekać nie ma na co. Zawsze może być gorzej.Tfu! Tfu1 Tfu! Odpukać w niemalowane drzewo.
Jutro przyjeżdża do nas pan z AGD i będzie mnie uczył, jak obsługiwać mam nową kuchnię. Nie wiem jak ustawiać pieczenie, bo z gotowaniem sobie radzę. Zdaje się, że pan jest lekko ubawiony, ale trudno. Sama wiem, że zachowuję się mało poważnie.
A teraz wsiadam na trzykołowy rower i jadę do sklepów. Może dziś uda mi się nie wpaść w panikę, gdy usłyszę jadący za mną samochód. Do tej pory miałam wrażenie, że każdy pojazd jadący za mną właśnie na mnie poluje i wolałam zatrzymać się, zejść z roweru na tę stronę od jadącego samochodu, co jest już zupełnie bez żadnego sensu i poczekać, aż mnie wyprzedzi. Cóż na różne fobie nie ma innego sposobu, tylko albo się z nimi zmierzyć, ale śmiesznie się zachowywać. Do zmierzenia się z moją fobią chyba jeszcze nie dojrzałam. Trudno będzie, jak będzie.
Teraz czas zająć się domem. Pierwsza sprawa to mycie okien zdejmowanie, pranie i wieszanie firanek, ale tu umówię się z panią, która mi pomoże. Ja po drabinach staram się już nie łazić. Nie te lata. Jeszcze nie tak dawno wchodziłam na stół i ze stołu radziłam sobie z firankami, ale jednak dla mocno już starszej pani, w dodatku po operacji kręgosłupa najbezpieczniejsza jest podłoga, a i tu potrafi się noga nagle wykręcić.
Dobrze jest, jak jest. Jeszcze narzekać nie ma na co. Zawsze może być gorzej.Tfu! Tfu1 Tfu! Odpukać w niemalowane drzewo.
Jutro przyjeżdża do nas pan z AGD i będzie mnie uczył, jak obsługiwać mam nową kuchnię. Nie wiem jak ustawiać pieczenie, bo z gotowaniem sobie radzę. Zdaje się, że pan jest lekko ubawiony, ale trudno. Sama wiem, że zachowuję się mało poważnie.
A teraz wsiadam na trzykołowy rower i jadę do sklepów. Może dziś uda mi się nie wpaść w panikę, gdy usłyszę jadący za mną samochód. Do tej pory miałam wrażenie, że każdy pojazd jadący za mną właśnie na mnie poluje i wolałam zatrzymać się, zejść z roweru na tę stronę od jadącego samochodu, co jest już zupełnie bez żadnego sensu i poczekać, aż mnie wyprzedzi. Cóż na różne fobie nie ma innego sposobu, tylko albo się z nimi zmierzyć, ale śmiesznie się zachowywać. Do zmierzenia się z moją fobią chyba jeszcze nie dojrzałam. Trudno będzie, jak będzie.
poniedziałek, 23 września 2019
Uroki jesieni.
Na dworze chłody jesienne. Łatwo teraz o zaziębienie. Złapałam już jakąś infekcję i kuruję się domowymi sposobami.
Do przodu idzie duszona cebula, syrop z cebuli i cebula do sałatek. Moja wiosenno - letnia energia gdzieś wyparowała. Zachowuję się podobnie jak nasza kotka. Rano śpię do późnych godzin. Z łóżka wyłażę niechętnie i niechętnie zabieram się do jakiejkolwiek roboty. Coraz bardziej czuję swoje lata, które pchają mi się na kark coraz szybciej. Z niepokojem myślę o wyjazdach na rehabilitację, które coraz bardziej się zbliżają. Krótko mówiąc skapcaniałam. Jedyna nadzieja w tym, że gdy zacznę jeździć znowu do Warszawy, to wszystko wróci do normy.
Na razie posypiam nawet w dzień, udaję, że nie widzę bałaganu nie tylko w domu, ale także tego na moim biurku.
Dziś obejrzałam naszą wersalkę i fotele w pokoju z telewizorem i stwierdziłam, że są one w opłakanym stanie. Doszłam do wniosku, że albo trzeba wymienić meble, albo dać na nie nowe pokrowce. Pokrowce będą dużo tańsze, więc zdecydowałam się na nie. Wybrałam kolor bordowy i nie wiem, czy tego koloru nie będzie zbyt dużo w pokoju, bo zasłony są bordowe i w dywanie przeważa ten kolor. Zobaczymy. Zamówione elastyczne pokrowce przyjdą pod koniec tego tygodnia, więc wkrótce zobaczę, czy wybór był słuszny.
Mam ochotę zrobić sobie golfik pod szyję. Takie golfiki kiedyś robiłam na drutach, ale to było dawno temu. Dziś nie mam pojęcia, jak się do takiej roboty zabrać. Zrobiłam coś gofikopodobnego w ubiegłym roku, ale na ten "wyrób" szkoda było włóczki i mojego czasu.
Jeśli wiecie, jak taki golfik zrobić, to będę wdzięczna za instrukcję.
Wszystkich moich Czytelników serdecznie pozdrawiam.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Skutki.
Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...
-
Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia życzę Wam Wszystkim dużo zdrowia, spokoju i miłego spotkania przy rodzinnym stole. Niech...
-
Od rana jestem bardzo niespokojna. Niby nic mi nie jest, a źle się czuję. Mam ucisk w głowie i pojawiają się same niepokojące myśli. Siadam ...
-
Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...














