A gdzie babie lato?

Jeszcze wkoło jest zielono, ale to już jesień. Pierwsze kłopoty z gardłem są za mną. W ogródku robią się pustki. Sterczą jeszcze kije od pomidorów. Wykopać trzeba drobniutką marchew, bo duża nie urosła i do wyrwania i przerobienia są buraczki (też malutkie), do ususzenia majeranek, a do skrzynki w piwnicy trzeba zebrać selery i pory. Nać selerów do ususzenia, reszta do zamrożenia. I koniec z pracami w ogródku. Chociaż nie. Została sałata i dziś postaram się ją przesadzić w takie miejsce, żeby nie przeszkadzała, gdy pan w październiku przyjedzie działkę nawieźć obornikiem i zaorać. Wyobrażam sobie jak na takiej przygotowanej działce wszystko będzie rosło w przyszłym roku.

Teraz czas zająć się domem. Pierwsza sprawa to mycie okien zdejmowanie, pranie i wieszanie firanek, ale tu umówię się z panią, która mi pomoże. Ja po drabinach staram się już nie łazić. Nie te lata. Jeszcze nie tak dawno wchodziłam na stół i ze stołu radziłam sobie z firankami, ale jednak dla mocno już starszej pani, w dodatku po operacji kręgosłupa najbezpieczniejsza jest podłoga, a i tu potrafi się noga nagle wykręcić.
Dobrze jest, jak jest. Jeszcze narzekać nie ma na co. Zawsze może być gorzej.Tfu! Tfu1 Tfu! Odpukać w niemalowane drzewo.

Jutro przyjeżdża do nas pan z AGD i będzie mnie uczył, jak obsługiwać mam nową kuchnię. Nie wiem jak ustawiać pieczenie, bo z gotowaniem sobie radzę. Zdaje się, że  pan jest lekko ubawiony, ale trudno. Sama wiem, że zachowuję się mało poważnie.

A teraz wsiadam na trzykołowy rower i jadę do sklepów. Może dziś uda mi się  nie wpaść w panikę, gdy usłyszę jadący za mną samochód. Do tej pory miałam wrażenie, że każdy pojazd jadący za mną właśnie na mnie poluje i wolałam zatrzymać się, zejść z roweru na tę stronę od jadącego samochodu, co jest już zupełnie bez żadnego sensu i poczekać, aż mnie wyprzedzi. Cóż na różne fobie nie ma innego sposobu, tylko albo się z nimi zmierzyć, ale śmiesznie się zachowywać. Do zmierzenia się z moją fobią chyba jeszcze nie dojrzałam. Trudno będzie, jak będzie.