Mam wadę wzroku, ale widzę.

Znalazłam możliwość, jak to podali w programie Inkscapa, konwertowania pisma w języku polskim na język Braile'a. Te kropki nad tekstem, to właśnie ten sam tekst, tylko w języku Braille'a.

Jestem osobą z bardzo dużą wadą wzroku. Dodatkowo robi mi się zaćma i w tym roku będę miała operację, ale widzę. I trudno mi sobie wyobrazić świat ludzi niewidomych, dla których ten alfabet został stworzony.

Siedzę przed biurkiem, widzę światło lampki, która oświetla biurko. Widzę na tym biurku bałagan. Piętrzą się tu stosy przeczytanych czasopism, które jeszcze nie zostały wyniesione do gromadzonej makulatury, stoi dwa kubki do herbaty, leżą różne czyste oraz zapisane kartki i cała masa różnych drobiazgów.

Irytuje mnie fakt, że aby przeczytać jakikolwiek tekst, muszę założyć okulary do bliży. Do dali są osobne. Ale patrzę i widzę. I myślę - Jakie to szczęście, że widzę.

Wychodzę na ulicę. W oddali idzie człowiek. Widzę jego sylwetkę. Domyślam się, że to sąsiad. Poznaję go po ruchach. To zresztą jest dla mnie ciekawe, że nie jestem w stanie zobaczyć tego człowieka w szczegółach, a widzę jego sposób stawiania nóg i ruchy ramion i rąk.
Patrzę na wysokie drzewo. Gałęzie poruszają się na wietrze, kolorowe liście sypią się na drogę, bo zaczyna się jesień.
Jak takie drzewo i te kolorowe szeleszczące pod stopami liście pokazać niewidomemu człowiekowi?  Jak pokazać mu idącego w oddali człowieka?

Ileś lat temu jeździłam na leczenie wad wzroku, które prowadziła pani psycholog. Uczyła nas jak mrugać powiekami, jak patrzeć, jakie ćwiczenia na poprawę wzroku robić.
Jedno ćwiczenie do dziś pamiętam.
Padło polecenie, abyśmy dobrali się w pary. Stanęłam w parze z panem Piotrem. Następne polecenie polegało na tym, aby osoba towarzysząca nas ustawiła. Aby poprawiła to, co uważa, że należy zmienić w  naszej postawie. Zamknęłam oczy i czekałam, co będzie dalej.
Pan Piotr przede wszystkim opuścił mi mocno ramiona do dołu i podniósł do góry moją głowę. Teraz w tej poprawionej postawie trzeba było przejść się dokoła sali z otwartymi oczami. Poczułam sztuczność takiego ustawienia. Pani psycholog kazała nam wyjść na powietrze. Na słońcu zalałam się łzami.

I w tym momencie zrozumiałam, że przez wiele lat chodziłam z opuszczoną i schowaną w podniesione ramiona głową, jakbym wstydziła się czegoś, lub bała się coś zobaczyć.

Minęło wiele czasu od tamtych zajęć, a ja wciąż uczyłam się patrzeć i zwracać uwagę na szczegóły.
Zobaczyłam wiele różnych rzeczy i zachowań, których wcześniej nie zauważałam. Tak się zaczęła moja przygoda z leczeniem wzroku metodą niekonwencjonalną - psychologiczną. Było to leczenie wzroku z jednoczesnym sposobem zmiany patrzenia na świat, na ludzi i na siebie samą.

Była to ważna lekcja w moim życiu.

Jerzy Połomski - Sentymentalny świat.