A ja siedzę przed komputerem i myślę, jak ją zatrzymać i utrwalać?
Pewno potrzebna jest do tego pamięć, koncentracja i ciągła nauka czegoś nowego.
Ale co tu mówić o pamięci, gdy ostatnio ciągle czegoś szukam. Dopiero była afera z plecakiem, którego szukała połowa mojej rodziny, część moich znajomych, no i oczywiście ja.
Teraz szukam zimowej kurtki, a kurtka to nie drobiazg, który może się gdzieś zawieruszyć. Była ocieplana i dosyć długa. Sięgała mi poniżej kolan. Rozglądam się za nią już trzeci miesiąc. I nie ma. Rozpłynęła się.
Już nawet nie wspominam o mojej wiedzy polonistycznej. Jakieś jej zarysy jeszcze wciąż siedzą mi w głowie, ale to nie jest już wiedza, na której można oprzeć się bezpiecznie. Wszystko tworzy jakiś mało już ostry obraz, a gdy sięgam do szczegółów, to one się rozmywają. I na czym ma polegać teraz moja mądrość i korzystanie z niej? Czy mam powiedzieć sobie:
- Choćbyś się nie wiem jak starała, to czasu nie zatrzymasz, a ten brak pamięci i ucisk w głowie przy większym wysiłku intelektualnym - to ilość przeżytych lat.
Może trzeba rzucić się do książek, do powtarzania tego, co zaciera się w pamięci.
A może mądrość podpowiada: - Zaakceptuj to, co jest i nie zadręczaj się, bo to nic nie pomoże, może tylko zaszkodzić. Ruszaj się więcej, bo ruch jest dobry na wszystko i zmień dietę.
Mam nadzieję, że to nie początki pana Alzheimera. bo to byłby dla mnie dramat. Żeby sobie podnieść nastrój piękna muzyka.














