sobota, 26 października 2019

Jak zatrzymać straty związane z wiekiem?

Moja wiedza polonistyczna zdobyta w bardzo trudnym dla mnie okresie, bo w czasie ciężkiej depresji rozpływa się ostatnio jak sina mgła.
A ja siedzę przed komputerem i myślę, jak ją zatrzymać i utrwalać?
Pewno potrzebna jest do tego pamięć,  koncentracja i ciągła nauka czegoś nowego.
Ale co tu mówić o pamięci, gdy ostatnio ciągle czegoś szukam. Dopiero była afera z plecakiem, którego szukała połowa mojej rodziny, część moich znajomych, no i oczywiście ja.
Teraz szukam zimowej kurtki, a kurtka to nie drobiazg, który może się gdzieś zawieruszyć. Była ocieplana i dosyć długa. Sięgała mi poniżej kolan. Rozglądam się za nią już trzeci miesiąc. I nie ma. Rozpłynęła się.

Już nawet nie wspominam o mojej wiedzy polonistycznej. Jakieś jej zarysy jeszcze wciąż siedzą mi w głowie, ale to nie jest już wiedza, na której można oprzeć się bezpiecznie. Wszystko tworzy jakiś mało już ostry obraz, a gdy sięgam do szczegółów, to one się rozmywają. I na czym ma polegać teraz moja mądrość i korzystanie z niej? Czy mam powiedzieć sobie:
- Choćbyś się nie wiem jak starała, to czasu nie zatrzymasz, a ten brak pamięci i ucisk w głowie przy większym wysiłku intelektualnym - to ilość przeżytych lat.
 Może trzeba rzucić się do książek, do powtarzania tego, co zaciera się w pamięci.
A może mądrość podpowiada: - Zaakceptuj to, co jest i nie zadręczaj się, bo to nic nie pomoże, może tylko zaszkodzić. Ruszaj się więcej, bo ruch jest dobry na wszystko i zmień dietę.

Mam nadzieję, że to nie początki pana Alzheimera. bo to byłby dla mnie dramat. Żeby sobie podnieść nastrój piękna muzyka.

The Lonely Shepherd - André Rieu & Gheorghe Zamfir






środa, 23 października 2019

Jestem i piszę.

Przygotowuję się do operacji zaćmy i jednocześnie trwają przygotowania do wiosny, która co prawda jest jeszcze daleko, ale w swoim czasie przyjdzie. Ogródek jest już wynawożony i skopany. Kwasowość gleby sprawdzona. Decyzja podjęta, co będę siała i sadziła w przyszłym roku i w którym miejscu. Dziś sympatyczny pan - nasz sąsiad - obciął pędy winogron i wyciął stare pędy borówki amerykańskiej. Teraz  trzeba przygotować nasiona zebrane z pomidorów, a brakujące zamówić. Trzeba też ziemię kompostową przenieść z ogródka do kotła w piwnicy, aby czekała na siew, trzeba przygotować maleńkie doniczki do wysiewu nasion i trochę większe do przesadzania sadzonek. Tych trzeba jest sporo, a my staramy się żyć przede wszystkim jesienią i jednocześnie żyjemy już wiosną i pracą w ogródku.

Jutro jadę do Warszawy. Nie żebym tęskniła za podróżami, ale muszę jeszcze odwiedzić lekarza dermatologa. Pani anestezjolog odkryła u mnie alergię i kazała przywieźć zaświadczenie, w którym ten lekarz stwierdzi, że nie widzi żadnych przeciwwskazań do zrobienia operacji oka.

Trochę jestem monotematyczna, ale tak przeżywam zaplanowany zabieg, że potrafię tylko o jednym myśleć w tej chwili, czyli o operacji.

czwartek, 17 października 2019

Barwy.jesieni.

Po całym dniu spędzonym w Warszawie do domu wróciłam półżywa ze zmęczenia.
W związku z planowaną operacją zaćmy ostatnio tylko latam po lekarzach.
Mam jeszcze odwiedzić dermatologa, bo pani dr anestezjolog dopatrzyła się u mnie alergii. Powiedziała, żeby zrobić także testy alergiczne. Dermatolog ma włączyć leczenie i ma dać pozwolenie na wykonanie zabiegu.
Mam już podany termin operacji lewego oka. Jest to 30 dzień października. O 7 rano mam być w szpitalu. Dziś zrobiłam testy. Wynik pod koniec miesiąca. Przed operacją podam wynik lekarzom.

Wcześniej będzie sprzątanie mieszkania, żeby zlikwidować nie tylko bałagan, ale przede wszystkim kurz, który będzie zbierany wilgotnym mopem. No i będę musiała zmienić swoją aktywność. Podobno nie będzie mi wolno nic cięższego od kilograma dźwignąć przez jakiś czas i mam być ostrożna z jakimkolwiek schylaniem się. Pewno będę chodziła, jakbym kij połknęła. I nie wiem, jak długo to wytrzymam.
Już się boję, jak to będzie.
Po czterech dniach od operacji kręgosłupa przyjechałam samochodem do domu, odwiedziłam sklepy i stoiska z warzywami, zakupy zostały wniesione do auta, a ja w domu ugotowałam obiad.

Nie lubię czuć się jak inwalidka, a tu z konieczności będę musiała się trochę pooszczędzać. Trudno. Jakoś przeżyję ten okres przymusowego urlopu od pracy fizycznej.


Na drugim zdjęciu są moje piękne drzewka chyba zbyt szybko przeniesione z tarasu do mieszkania. Nie przewidziałam, że będzie jeszcze na dworze taka piękna pogoda. Skorzystałam z okazji, że odwiedził nas młody, silny pan i drzewka oraz paproć i inne rośliny wjechały do domu. Teraz można patrzeć na pokój przez ich liście. A ponieważ drzewka są duże, to można sobie także odpocząć w fotelu ustawionym między nimi.

poniedziałek, 7 października 2019

Ale dzień.

Dziś zanim odpowiem na komentarze, to najpierw napiszę o dniu dzisiejszym, żeby nie eksplodować od nadmiaru emocji zgromadzonych w krótkim czasie.
Tak, jak już pisałam wcześniej, w czasie ostatniej nocy nie zmrużyłam powiek. Nawet łyknęłam kieliszek neospasminy, gdy już leżałam w łóżku jakiś czas, a sen nie nadchodził, ale to nic nie pomogło. Pocieszyłam się tym, że już zdarzało mi się jeździć do Warszawy po bezsennej nocy, ale wiedziałam, że trzeba bardzo uważać.
Na miejsce zajechałam bez żadnych trudności i kłopotów, Załatwiłam sprawę w rejestracji, poszłam na pobranie krwi i usiadłam pod gabinetem, w którym miałam mieć jeszcze jedno badanie przed operacją oka. I nagle zorientowałam się, że nie mam plecaka, a w plecaku były dwie pary moich okularów - tych do bliży i do dali. Bez tych okularów nie jestem w stanie nic przeczytać ze względu na bardzo duża wadę wzroku.
No i zaczęło się bieganie i szukanie plecaka w różnych miejscach: w szatni, w gabinecie, gdzie pobierano mi krew i gdzie położyłam plecak, żeby nie przeszkadzał pani pielęgniarce itd. Gdy byłam już bliska desperacji zobaczyłam kątem oka, że plecak leży koło rejestracji na zewnętrznej półeczce. Odetchnęłam.
Po zakończeniu badań na wszelki wypadek wzięłam taryfę, żeby dojechać do Dworca Gdańskiego. Dojechałam bez problemów, a w dodatku pan kierowca podobnie jak ja był wygadany i opowiadał o pracy na morzu, a jak się okazało, ileś lat wstecz był marynarzem. Było sympatycznie. Na peronie trzeba było poczekać, więc zaczęłam kruszyć kupioną chałkę i sypać okruchy ptakom, które zleciały się całą czeredą tuż pod moje nogi.


Dojechałam do mojej miejscowości i przed powrotem do domu poszłam do sklepów.Wróciłam z mężem do domu.
I tu się zaczęło na nowo szukanie plecaka. Ja coraz mocniej wpadałam w panikę. Tym razem na nogi postawiłam wszystkich sprzedawców u których byłam. W poszukiwania  włączyła się także moja Wnuczka, mój Mąż no i ja sama. I gdy zaczęłam już myśleć, że plecak został w pociągu i zaczęłam się dopytywać, jak go odzyskać w rzeczach znalezionych na kolei, moja Wnuczka zadała mi proste pytanie:
Babciu! A może ty zawiozłaś go już do domu.
Plecak był w domu. Leżał za krzesełkiem. Ja czując ze zdenerwowania ucisk w głowie wzięłam pół xanaxu 05 i teraz siedzę przed komputerem i wolniutko wracam do równowagi wewnętrznej. A na odreagowanie ogromnego stresu włączam utwór muzyczny, który lubię.

Wawele & Jan Wojdak - Biały latawiec (oryginał TVP)


niedziela, 6 października 2019

Las w domu.

Wczoraj zostały przeniesione kwiaty i drzewka z tarasu do mieszkania. Na całym piętrze nie ma gdzie nogi postawić, ale udało się w samą porę kwiaty zabrać, gdyż w nocy był już mróz niezbyt wielki, ale młode listki mógł zwarzyć. Niżej przedstawiam nasze kwiaty tarasowe w mieszkaniu.

Kwiaty ustawione są jeden obok drugiego, gdyż inaczej nie pomieściłyby się w mieszkaniu.


Nasze drzewka. Wystawione na taras chronią nas w lecie od słonka.


Te same drzewka, tylko teraz patrzymy przez liście.

            To jest nasza paproć. Ma 2 lata. Gdy ją kupiłam miała zaledwie kilka listków.

Z podłogi nie zdążyłam jeszcze sprzątnąć opadłych liści. I chociaż kwiaty są podlewane systematycznie i obficie, to te liście będą się sypały przez całą zimę. Chodzi się po nich jak jesienią w lesie.
No i teraz czekamy do połowy maja. Wtedy znowu odżyją na powietrzu na tarasie.

czwartek, 3 października 2019

Jesienna zaduma.

BBM wspomniała, że dobrze byłoby pokazać wersalkę  tylko w pokrowcu, bez narzuty. I słusznie.
Tak wygląda wersalka w nowym pokrowcu. No i mamy nowe meble w pokoju. Zapłaciłam za pokrowce na wersalkę i na dwa fotele 600 złotych bez kilku groszy. Nie jest to mała suma, ale nowe meble kosztowałyby więcej. A w dodatku zarówno ja, jak i mój Mąż  staramy się mieć jak najmniej kłopotów. Nowe meble z pewnością byłyby lepsze, ale trzeba byłoby gdzieś wynieść stare, (czyli kogoś wziąć do wynoszenia) i wstawić nowe. Niby to wszystko to drobiazgi, ale my nie lubimy szarpać się tu, gdzie nie ma takiej potrzeby. Wystarczy, że wymieniana była kuchnia gazowo-elektryczna na drugą kuchnię gazowo-elektryczną. Ta wymiana jeszcze prawie śni mi się po nocach. Do dziś nie korzystałam jeszcze z piekarnika. Myślę, że jakoś sobie poradzę, tym bardziej, że pan, który odwiedza nas, gdy jest jakaś naprawa sprzętu AGD wytłumaczył mi które pokrętło do czego służy i jak je włączać. Zaznaczył; kolorowym mazakiem te fragmenty instrukcji, które trzeba przeczytać stąd - dotąd.
I nagle zdałam sobie sprawę, że nie tylko boję się różnych nowości, ale że męczą mnie one. Te nowości dotyczą zwykle urządzeń kuchennych, bo tu trzeba czytać instrukcję. Wstyd powiedzieć, ale ja instrukcji nie umiem czytać. Według mnie wszystkie instrukcje pisane są językiem technicznym. A ten język  do mnie nie trafia.

Ale już na przykład do robienia różnych sałatek, surówek, dżemów podchodzę na zupełnym luzie. Mieszam produkty, bo jestem ciekawa, co z tego połączenia wyjdzie.
Dziś spojrzałam do koszyka i zobaczyłam kilka jabłek i trochę marchwi, która została po wczorajszym zrobieniu wekowanej surówki na zimę. No i bez żadnego przepisu, tak na oko, udusiłam obrane i pokrojone jabłka z również obraną i pokrojoną marchwią bez cukru i i innych dodatków. Sok, który się wytworzył w czasie gotowania był przepyszny i wypiłam go cały kubek, ale jeszcze nie wiem do czego będzie dobry taki dżem. Może do ciasta, może do mięsa - zobaczymy.

No i milowymi krokami zbliżają  się  moje wyjazdy na rehabilitację. Za 10 dni pierwszy wyjazd po przerwie letniej do Warszawy.

Elzbieta Adamiak Jesienna zaduma.




środa, 2 października 2019

                                                         Fotel w bordowym pokrowcu





                                                                Zniszczona wersalka

Wstawiam zdjęcie starego pooklejanego plastrem oparcia od wersalki i wyżej fotel w w bordowym pokrowcu. Pod pokrowcem oparcie fotela jest tak samo zniszczone jak w wersalce.

                                                                  Chmury nad jezdnią.

Chmury. Takich i podobnych chmur jest ostatnio na niebie sporo i prawie każdego dnia  pada deszcz. W czasie  rozchlapanej pogody nie mam ochoty nawet nosa wystawić za drzwi. Trwa przygotowywanie domu i ogrodu do zimy.
Pani sprząta mieszkanie, bo ja boję się wchodzić na drabinę przy myciu okien, a ja przerabiam to, co urosło w ogródku. Buraczki były mikroskopijne, a mimo to po dodaniu do nich tartych jabłek zdołałam napełnić nimi kilkanaście słoiczków po dżemie. Marchewkę, (jak mały palec u ręki) oskrobałam, utarłam na wiórki i po dodaniu posiekanej kapusty i papryki zamknęłam w słoiki jako surówkę na zimę. I chociaż surówka powinna być surowa, to ja poddałam ją pasteryzowaniu. Podobno ma być bardzo smaczna. Zobaczymy.

Siedzę. Ręce mi pracują, a ja myślę.

Myśl pierwsza:
-  Z jaką rzeczywistością przyjdzie nam się zmierzyć po wyborach?

Myśl druga:
- Jak będzie wyglądało przygotowanie do operacji zaćmy i jak będzie wyglądało nasze życie (moje i Męża) po operacji mojego oka? Już słyszałam, że nie można nic dźwigać, chyba nie można zbytnio się pochylać. No i pewno będzie niewielki kłopot, bo na razie dom, sprzątanie, gotowanie, zakupy - to moja działka.

Myśl trzecia:
- To nie myśl, tylko niepokój, że mogłabym przegapić jakieś badanie, czy termin mojej operacji. A takie przegapienie kosztowałoby mnie ustawienie się  w kolejce po raz drugi i czekanie następny szmat czasu na zabieg.










Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...