Właśnie uświadomiłam sobie, że żadna pora roku nie przynosi mi tyle zadowolenia, radości i akceptacji tego, co jest, ile bym chciała.
Lato - upał i wściekłe komary Jesień - deszcze i chłody. Zima - mróz i ślisko na drogach. Tylko jeszcze wiosna cieszy.
Wyraźnie widzę, że pierniczeję. Planów, jak sobie zagospodarować swój czas, mam sporo. Ale plany sobie, a życie sobie.
Jest godzina 17,20. Przed chwilką rudy kocur powędrował na dwór. Do mieszkania przyszedł rano. Podjadł sobie, łobuz jeden, wyspał się przyzwoicie na ławie przykrytej kocem, na której trzymam czystą bieliznę po praniu, a teraz poszedł. Nie będzie go, jak zwykle, przez całą noc, a rano znowu nas odwiedzi. A ja siedzę przed komputerem i trochę piszę, trochę przeglądam różne strony. Bawię się tworzeniem mojej pożal się Boże grafiki i tak czas leci.
W poniedziałek jadę do poradni okulistycznej w Warszawie na badanie kontrolne. Pewno dostanę już termin operacji zaćmy w drugim oku, a później zobaczymy, co lekarze postanowią. Ostatnio wspominali o błonie nasiatkówkowej i o tym, że trzeba będzie przemyśleć, czy ją usuwać, czy nie. Gdy ją odkryli u mnie, to lekarz powiedział, że operacja nie jest bezpieczna dla oka, więc mam o czym myśleć.
Chcę widzieć dobrze, nawet jeśli wiąże się to z widzeniem mojej zaawansowanej już starości, ale chyba muszę zaufać lekarzom, bo oni są specjalistami i to oni wiedzą czy warto ryzykować.
Zamyśliłam się i odpłynęłam w nieznane strony.
Jest już nowy dzień. Zegarek pokazuje godzinę 1,10. Dobranoc.








