niedziela, 23 sierpnia 2020

Nowy dzień.

Cytat dotyczący porządku dotyczy mojego biurka. Ile ja już razy je sprzątałam. Ale u mnie na biurku bałagan robi się sam, prawie bez mojej pomocy. 

**********************

Właśnie zaczął się nowy dzień. Postaram się zapisywać to, co jest dokoła i to, co jest we mnie.

***********************

Wstałam dosyć późno, bo o godzinie 8 rano. ale ja siedzę zwykle do godziny 2 - 3 w nocy, więc rano muszę odespać. Wiem, że sen powinien się zaczynać sporo wcześniej, ale mnie się dobrze siedzi w nocy, więc tego nie zmieniam.

Na dworze jest jasno. Zapowiada się ładny, słoneczny dzień. A ja tych ładnych dni się boję, bo na słońcu od razu zaczyna się u mnie ucisk w głowie. Nawet  kapelusz z szerokim rondem nie pomaga. Jest to uczucie bardzo niepokojące, więc w czasie upału siedzę w domu i moczę się w wannie.

A w domu i na działce praca bez końca. Już powinnam opleć zagonki, bo wyrosło wielkie zielsko. Pojawiają się pierwsze jesienne maliny i też trzeba się nimi zająć. Po malinach będzie rwanie owoców czarnego bzu (mam dwa duże krzaki na działce) i robienie soku na zimę, oczywiście zagotowanego. Pamiętam o tym. Jakiś czas temu moi sąsiedzi i moja córka, która ich odwiedziła, wypili trochę surowego soku z czarnego bzu i efekt był taki, że moja córka dostała w domu torsji (na szczęście bo opróżniła żołądek), a sąsiedzi prawie pobili się o to, kto ma pierwszy dopaść sedesu.

Ogórki już się kończą. Liście im zasychają. Dziś wyrwałam rośliny z ziemi. Z pędów oberwałam wszystkie ogóreczki, nawet te najmniejsze i  zrobiłam z nich  kilka słoików ogórków konserwowych.   Zakupiłam już nowe nasiona ogórka do posiania w przyszłym roku. Lubię bawić się w ogrodnictwo. Krzaki pomidorów w tym roku bardzo chorowały na jakąś chorobę wirusową tak, że owoców jest mało, ale te, które wiszą na krzakach zaczynają dojrzewać. Dwa już zjadłam. Żaden z tych kupionych nie umywa się nawet, jeśli chodzi o smak, do tych z naszego ogródka. Nasze są słodkie z lekko kwaskowym posmakiem.

W polityce krajowej dzieje się. Każdego dnia ilość zachorowań na koronowirusa jest w Polsce większa, niż dnia poprzedniego. Odchodzą jedni ministrowie, przychodzą na ich miejsca drudzy. Uczniowie od 1 września mają pójść do szkoły, a koronawirus wciąż w natarciu. Każdego dnia duża ilość nowych zachorowań. 

Do sklepów wyskakujemy z mężem samochodem. Zakładam maseczkę i obowiązkowo kapelusz na głowę i szybko staram się zrobić potrzebne zakupy.

Na zakończenie wiersz Wojciecha Młynarskiego

 Nie wycofuj się

Byłaś ze mną cały PRL,
Potrafiłaś bić się i wykłócać,
Dziś Ci muszę śpiewać jak Jacques Brel:
"Nie opuszczaj mnie i nie porzucaj!"
Bo o wolność cały PRL
Bił się umysł Twój, i czyn, i słowa,
Dziś, gdy prawie osiągnęłaś cel,
To mi mówisz, że chcesz emigrować...

Jak bez Ciebie odbić się od dna?
Całkiem nie wiadomo, lecz wiadomo,
Że wewnętrzna emigracja ta
To w tej chwili jest najgorszy pomysł...
Na dziesiątkach politycznych scen
Tłum cwaniaczków chce mnie robić w konia,
Jest mi wciąż potrzebna niby tlen
Twoja lekkość, dystans i ironia.

Polityków paru trochę znam,
A bez Ciebie i trzech zdań nie skleję,
A gdy z nimi się w dyskusję wdam -
Oni nie zmądrzeją, ja zgłupieję...
Oni wciąż traktują jak ten śmieć
Moralności mej zasady wszystkie,
Lecz, gdy przegram - pragnę pewność mieć,
Że przegrałem w dobrym towarzystwie!

Chcę Cię mieć przy sobie noce, dnie,
Więc mnie, proszę, nie strasz swą absencją!
Ukochana, nie opuszczaj mnie,
Nie wycofuj się...

...Inteligencjo!



niedziela, 16 sierpnia 2020

Czemu to się za mną wlecze.

 


Dlaczego uczucie zagrożenia odzywa się u mnie nawet przy oglądaniu seriali rozrywkowych takich jak: Stawka większa niż życie, lub Komisarz Alex.

Uczucie zagrożenia  jest u mnie nie do przyjęcia w żadnej postaci.  Zagrożenie jest fikcyjne, filmowe, a mój strach rzeczywisty. I nie ma na ten strach żadnej rady. Siadam w pokoju, włączamy telewizję i mój Mąż zaczyna oglądać jakiś stary odcinek Stawki większej niż życie z panem Mikulskim w roli głównej. Pan Mikulski w każdym odcinku znajduje się w niebezpieczeństwie, ale dzięki swojej wiedzy,  sprytowi i różnym sprzyjającym okolicznościom wychodzi z każdego zagrożenia bez żadnego szwanku. Ot, taki filmik dla relaksu. A ja rosnę. Niepokój wywołany wymyślonymi sytuacjami podnosi mi prawie włosy na głowie. Toteż gdy słyszę muzykę zapowiadającą film wychodzę z pokoju, aby się nie denerwować.

To samo dotyczy serialu Komisarz Alex. Ja wiem, że tu pies zapobiegnie jakiemuś nieszczęściu. Wiem też, że to tylko jest film, a jego fabuła jest wymyślona, że tak naprawdę nikomu nic nie grozi. A ja boję się, tak bardzo, że aż wstyd się przyznać. Wiem, że to, co robią bohaterowie oglądanego przeze mnie serialu, to fikcja, że w rzeczywistości ci aktorzy, którzy przeżywają właśnie chwile zagrożenia na ekranie, w rzeczywistości są całkowicie bezpieczni. A ja jestem rozsypana. W wyobraźni razem z komisarzami czaję się na złoczyńców, ponoszę ryzyko niebezpiecznej filmowej akcji itd.

Jedynym serialem kryminalnym, który mogę spokojnie oglądać, jest Ojciec Mateusz. Tu na początku odcinka dowiadujemy się o popełnionej zbrodni, a później prowadzone jest śledztwo policyjne. Ojciec Mateusz występuje w roli świetnego detektywa. Odnajduje zwykle jakieś ślady przestępstwa i doprowadza do jego wykrycia. Tu widz śledzi tylko przebieg czynności operacyjnych policji, no i widzi działania księdza.

Wiem, że ten mój niepokój jest być może drobiazgiem, przy którym nie warto się nawet zatrzymywać, ale z różnych drobiazgów składa się życie. Przez głowę przebiega mi myśl, czy u mnie nie są to echa wojny i czasów tuż po wojnie, gdy wszystko było możliwe. Życie lub nagła śmierć. Np. w lesie od niewypału lub od kuli schowanego za drzewami bandyty. 

Po zakończeniu wojny zdarzało się, że wieczorem ludzie z bandy kryjącej się w sąsiednim lesie wyprowadzali kogoś z mieszkania i zabijali na podwórku. Mógł to być sołtys, jakiś działacz, lub ktoś inny.

Mój brat po zakończeniu wojny poszedł do gimnazjum w sąsiednim mieście. Do klasy przestał przychodzić jeden z uczniów. Znaleziono go zabitego w łódce zakotwiczonej na brzegu rzeki. 

Wojna była już zakończona, a w wielu miejscowościach wcale nie było bezpiecznie. To były straszne czasy pełne zagrożenia i braku podstawowych artykułów potrzebnych do życia.

Kiedy patrzę na to, co dziś dzieje się u nas w kraju to też ogarnia mnie niepokój i pojawia się myśl: - Nigdy więcej wojny i nieszczęścia, które ona niesie.

sobota, 15 sierpnia 2020

Cytaty c.d.

Dziś kolory mi się zbuntowały i dlatego nie mogłam ustawić tylko jednego koloru dla wszystkich cytatów.

 

Dobra szkoła nie produkuje geniuszy, tylko zdrowe społeczeństwo.

(Piotr Szreniawski)

1. Bardzo łatwo jest usprawiedliwić nieuczciwość, jeśli się z niej żyje.

(Napoleon Hill)

2. Uciekła mi myśl z głowy. Przed kim?  (Stanisław Jerzy Lec)

3. Wyobraźnia jest ważniejsza od wiedzy, ponieważ wiedza jest ograniczona. (Albert Einstein)

4. Dla uczciwych jest to piekło Dla cwaniaków raj Dla głupich głupota Dla mnie to mój kraj.

(Krzysztof Daukszewicz)

5. Życie odmienia nas przez przypadki.  (Mirosław Welz).

6. Kto się raz sprzeda, tego zawsze kupisz.  (Antoni Regulski)

7. Rozwijamy się dzięki marzeniom. Wszyscy wielcy ludzie to marzyciele.  (Woodrow Wilson). 

8. Są ludzie, którym ordery przynoszą zaszczyt i ludzie, którzy przynoszą zaszczyt orderom.  (Soren        Aabye Kierkegaard)

9. Każdy jest geniuszem. Ale jeśli oceniasz rybę po jej zdolności do wspinania się po drzewie, całe          życie będzie wierzyła, że jest głupia. (Albert Einstein).

10. W życiu najbardziej przeszkadzają mi łokcie i plecy.Chciałbym, żeby było więcej rozumu.          (Krzysztof Kiślowski)

11. Niejeden sternik otacza się zerami - przypominają koła ratunkowe. (S. J. Lec.)

12. Bolesny jest poród człowieka, zwłaszcza gdy rodzi siebie sam w wieku dorosłym. (S. J. Lec.)

13.Gdy kameleon przy władzy, zmienia barwę otoczenie. (S. J. Lec.)

14. Trzeba byłoby stu oczu, by móc je na wszystko przymykać. (S. J. Lec.)

15. Dramat naszego czasu przynosi (jak być powinno) tantiemy jego twórcom. (S. J. Lec.)

16. Nawet najbogatsi mogą cierpieć z powodu nędzy umysłowej. (Jan Gross.)

17. Bez wątpienia byłbym chrześcijaninem, gdyby chrześcijanie byli nimi przez 24 godziny na dobę.

     (Mohandas Karanchand Gandhi.)

18. Nie mam żadnych talentów - prócz namiętnej ciekawości. Albert Einstein

19. Błogosławiony niech będzie człowiek, który nie mając nic do powiedzenia, nie dostarcza tego dowodu w słowach (George  Eliot) 

20. Od kiedy człowiek stanął na tylnych nogach, nie może wrócić do równowagi. (S.J. Lec.)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jestem już bardzo zmęczona upałem. Jedyny sposób, aby jakoś go przetrwać, to sen w południe, gdy jest bardzo gorąco. 

Jeśli chodzi o moje uprawy ogrodowe to nie mam się czym chwalić. Pomidory wyhodowane, z takim trudem i fizycznym wysiłkiem szlag trafia. Dostały zarazy ziemniaczanej. Jeszcze nie wyrywam z ziemi krzaków, bo a nuż z jeden pomidor będzie do zjedzenia. Wygląda jednak na to, że moja ciężka praca poszła na marne. Trudno. I tak bywa. Ale przebywałam dużo na świeżym powietrzu, ruszałam się choćby ze stołeczka - i to są plusy. 


 

 

 

czwartek, 13 sierpnia 2020

Człowiek...

Jestem. Żyję, Czuję, słyszę i widzę. Myślę. 

Człowiek jest jak płynący strumyk - jutro będzie inny niż dziś.      Czesław Banach.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jestem człowiekiem, a nie mrówką polną, ani jaskółką, która ma gniazdo pod dachem mojego domu. Żyję. Czuję jak krew krąży we mnie w czasie upału i czasami uderza mi do głowy. 

Słyszę ciszę w pokoju, w którym siedzę. Jak można słyszeć ciszę? W tej ciszy jest szum komputera i bzyczenie natrętnej muchy. Ale to już nie należy do ciszy. 

Widzę biurko i bałagan na nim. Widzę to, co jest dokoła mnie i widzę to, co jest we mnie. To, co jest we mnie, to jest mój świat pełen tajemnic i różnych myśli i odczuć.

Przez chwilę jestem małą Marynią, dla której słowa jej mamy są wyrocznią. Jestem dorastającą dziewczyną i nie bardzo wiem, kim jestem, bo słowa mamy wciąż są oceną tego, co dobre, a co złe, nawet jeżeli się z nimi nie zgadzam. Boję się świata, bo go nie znam.

Wreszcie jestem sobą. Czuję się, jakbym z zacienionego mocno pomieszczenia wyszła na jasne, pełne słońca ulice. Ludzie, których tak naprawdę wcześniej nie poznałam, są moimi braćmi i siostrami w tej wędrówce przez piękny i tajemniczy świat, a psy, których się zawsze bardzo bałam, nagle stały się moimi przyjaciółmi, podobnie jak koty, które szukają pełnej miski i ciepłego miejsca do spania.

Ile dni, miesięcy i lat trzeba, żeby człowiek stał się świadomy tego, że prawdziwie żyje, że może dokonywać wyborów, nawet czasami nie do końca przemyślanych, ale za to własnych.  

 

Małgorzata Hillar

Ni­g­dy się nie do­wiem
czy wi­dzisz
tak samo jak ja
żół­ty łu­bin


Czy tak jak ja
czu­jesz
jego ak­sa­mit­ny za­pach


Nie prze­ko­nam się
czy tak samo
sły­szysz
sze­lest skrzy­deł sowy


Nie spraw­dzę
czy od­czu­wasz
to samo co ja
głasz­cząc
ko­sma­tą owcę


Ni­g­dy nie do­wiem się tego
choć­bym oglą­da­ła
two­je pal­ce
pod słoń­ce
albo do­ty­ka­ła ich
war­ga­mi

wtorek, 11 sierpnia 2020

Poezja.

Dzisiejszy wpis rozpoczynam od wstawienia przepięknej Modlitwy Bułata Okudżawy w rewelacyjnym wykonaniu Mariana Opani.


 
 
Ten utwór słyszałam w wykonaniu wielu wokalistów, ale najpiękniejsze, moim zdaniem, jest aktorskie wykonanie tego aktora.  

Czemu zaczynam dzisiejszy wpis od Modlitwy i to akurat tej? 
Bo zarówno tekst, jak i wykonanie to arcydzieło sztuki tak poetyckiej, jak i wokalnej. Takie jest moje zdanie. Tego utworu i w tym wykonaniu mogę słuchać prawie bez końca. I za każdym razem jest to dla mnie silne przeżycie estetyczne.
 
Poza tym chciałam sprawdzić, czy po zmianach potrafię wstawić do tekstu  jakiś film. Dzięki temu, że pomogła mi BBM, radząc w co wejść, film znalazł się na stronie mojego bloga. 
Ciągle się uczę i wciąż mam poczucie, że to, co już wiem to kropla wiedzy w morzu niewiedzy.

Bardzo lubię poezję. Często wieczorami otwieram sobie wybraną antologię i szukam tekstów, które są mi szczególnie bliskie. Do takich wierszy należy utwór Kazimiery Iłłakowiczówny Bóg jest wszędzie.
 
Kazimiera Iłłakowiczówna

Bóg jest wszędzie

Nie można tego obejść. Bóg jest wszędzie,
w każdym dziwnym i strasznym obrzędzie.
Wywołuje Go nie tylko modlitw kadzidlany kwiat,
ale szubienice i topór i kat.
Bóg jest w sędzi, który sądzi krzywo,
i w świadku, co przysięga na prawdę fałszywie,
nie może nie być. I to mnie przestrasza.
Bo jeśli – w świętym Piotrze, to także – w Judaszu;
jeśli w Żydzie zamęczonym niewinnie przez Niemców,
to także w Niemcach tych? I tak się kręcę
od Prawdy do Nieprawdy, od kary do zbrodni,
w każdej cząsteczce – Boga odnajdując co dnia.
I chce mi się wyciągnąć ręce nad człowiekiem
i winnym i niewinnym, i małym i wielkim,
i krzyczeć wielkim głosem błagalną przestrogę,
aby sądząc człowieka nie męczono Boga.

Takie sobie rozważania.

 Obudziłam się w środku nocy z uczuciem, że coś jest nie tak. Szybko zmierzyłam ciśnienie i okazało się, że mam mocno podwyższony puls. Oczywiście leki poszły do przodu, a ja siedzę przy biurku i kładę sobie mokre okłady na głowę i na kark i co pewien czas mierzę ciśnienie i sprawdzam puls.

Już jest dobrze, ale nie wiem, czy jeszcze się położę. Tu przy biurku mogę ciśnienie i puls jeszcze raz zmierzyć, toteż czuwam. 

I to są uroki starości. Nieprzewidywalność. 

Wszystko jest dobrze i nagle siup i ciśnienie, albo puls lecą do góry. Ale wciąż logicznie myślę i mam nadzieję, że tak będzie jeszcze długo. Bardzo dużo zawdzięczam Wam kochani moi Czytelnicy. To dzięki Wam siadam do komputera, aby wstawić kolejną notkę. To z Wami rozmawiam za pośrednictwem bloga, a rozmowa to wyrażenie myśli i uczuć.

Mam świadomość, że na wszystko trzeba zapracować. Nic nie spada z nieba w postaci manny. Jeśli chcę dobrze chodzić to muszę wykonywać różne ćwiczenia w domu, chociaż nie zawsze mam na nie ochotę. Dobrym zwyczajem jest wychodzenie na spacery choćby na działkę, lub do lasu, który jest u nas prawie przez drogę. Jeśli chcę utrzymać mózg w sprawności, to też muszę go ćwiczyć. Moją ulubioną rozrywką umysłową są szyfrokrzyżówki i arytmokrzyżówki. Dla mnie arytmokrzyżówki są trudniejsze, ale rozwiązanie takiej arytmokrzyżówki daje mi dużo satysfakcji. Lubię czytać książki. Ostatnio powtarzam czytanie nie wiem który już raz Chłopów Reymonta. To nie znaczy, że nie mam innych powieści. Mam ich kilka regałów nie licząc książek wypożyczanych z biblioteki, ale gdy czytam Chłopów, to widzę oczami wyobraźni wieś rodzinną mojego Ojca. Atmosferę tej wsi odnajduję w Chłopach. Dużo później, gdy byłam już zamężna i moja Teściowa przyjeżdżała do nas na zimę, to słuchałam jej opowieści o życiu wiejskim i zapisywałam to, co mówiła. Później czytałam jej napisany tekst, a Teściowa uzupełniała treść i cieszyła się, że wnuki będą miały pamiątkę.

No i teraz to, co napisałam , postaram się opublikować i sama jestem ciekawa jak mi się to uda. Dobranoc.


 


niedziela, 9 sierpnia 2020

Przymierzam się do pisania w nowym interfejsie.

Z wielkim niepokojem zabieram się do poznawania nowych zasad pisania i wstawiania zdjęć w nowym interfejsie.Co prawda droga Skarlet tak wyjaśniła wszystkie zawiłości tego nowego sposobu, że moim zdaniem, tylko wyjątkowy niedouk może mieć jeszcze jakieś problemy przy korzystaniu z niego. Ale niestety z wielką  przykrością stwierdzam, że tym niedoukiem jestem właśnie ja. Zwykle, gdy poznawałam jakąś nowość w korzystaniu z komputera, to siadał przy mnie mój wnuk, lub zięć i punkt po punkcie wyjaśniał mi wszystko, a ja te uwagi zapisywałam i później przy pisaniu tekstu, czy wstawianiu zdjęć korzystałam z zapisanych instrukcji. Ale oni byli przy mnie. Mogłam o wszystko zapytać, wyjaśnić, czego jeszcze nie wiedziałam. Teraz mam bardzo szczegółową instrukcję, ale brakuje mi osoby, która w czasie moich prób byłaby przy mnie i prowadziła mnie za rękęCzuję jakbym była dzieckiem i szła pierwszy raz do pierwszej klasy szkoły podstawowej. Matko kochana! Dlaczego nikt z decydentów, którzy wprowadzili zmiany nie wziął pod uwagę faktu, że takich ludzi jak ja może być więcej w blogosferze.  Nie wszyscy są orłami komputerowymi. Są także ludzie starsi, i nieporadni w tych nowościach.Zaczynamy. Dzisiejszy dzień przespałam.  Był trudny do wytrzymania upał . Nawet moczenie się w wannie chłodnej wody niewiele pomagało. Źle znoszę takie temperatury. Już bardzo dawno są za mną czasy, gdy leżałam na plaży i przewracałam się z boku na bok, aby się równo opalić. Dziś uciekam nie tylko przed słońcem, ale też i przed nagrzanym powietrzem. Czytam różne książki o dalekich lądach i morzach, o podróżach, a sama siedzę w domu lub na działce i boję się ruszyć gdzieś dalej. Tu w domu czuję się względnie bezpiecznie. Jest wanna z  chłodną wodą, gdy są upały w lecie. W zimie jest ciepło. Skurczył mi się bardzo mój świat.  Czy to, co piszę jest formą skargi? Nie! to stwierdzenie faktu. Przypominam sobie moją Mamę, Ojca, Babcię, Teściową. Zastanawiam się, jak oni się czuli w zaawansowanym już wieku. Wydawało mi się, że żyli normalnie, ale to tylko Oni mogliby powiedzieć, jak było naprawdę, a Ich już nie ma. A ja dziś nie mogę nawet zlikwidować w tekście linii podkreślającej.  

 

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...