Czemu to się za mną wlecze.

 

Dlaczego uczucie zagrożenia odzywa się u mnie nawet przy oglądaniu seriali rozrywkowych takich jak: Stawka większa niż życie, lub Komisarz Alex.

Uczucie zagrożenia  jest u mnie nie do przyjęcia w żadnej postaci.  Zagrożenie jest fikcyjne, filmowe, a mój strach rzeczywisty. I nie ma na ten strach żadnej rady. Siadam w pokoju, włączamy telewizję i mój Mąż zaczyna oglądać jakiś stary odcinek Stawki większej niż życie z panem Mikulskim w roli głównej. Pan Mikulski w każdym odcinku znajduje się w niebezpieczeństwie, ale dzięki swojej wiedzy,  sprytowi i różnym sprzyjającym okolicznościom wychodzi z każdego zagrożenia bez żadnego szwanku. Ot, taki filmik dla relaksu. A ja rosnę. Niepokój wywołany wymyślonymi sytuacjami podnosi mi prawie włosy na głowie. Toteż gdy słyszę muzykę zapowiadającą film wychodzę z pokoju, aby się nie denerwować.

To samo dotyczy serialu Komisarz Alex. Ja wiem, że tu pies zapobiegnie jakiemuś nieszczęściu. Wiem też, że to tylko jest film, a jego fabuła jest wymyślona, że tak naprawdę nikomu nic nie grozi. A ja boję się, tak bardzo, że aż wstyd się przyznać. Wiem, że to, co robią bohaterowie oglądanego przeze mnie serialu, to fikcja, że w rzeczywistości ci aktorzy, którzy przeżywają właśnie chwile zagrożenia na ekranie, w rzeczywistości są całkowicie bezpieczni. A ja jestem rozsypana. W wyobraźni razem z komisarzami czaję się na złoczyńców, ponoszę ryzyko niebezpiecznej filmowej akcji itd.

Jedynym serialem kryminalnym, który mogę spokojnie oglądać, jest Ojciec Mateusz. Tu na początku odcinka dowiadujemy się o popełnionej zbrodni, a później prowadzone jest śledztwo policyjne. Ojciec Mateusz występuje w roli świetnego detektywa. Odnajduje zwykle jakieś ślady przestępstwa i doprowadza do jego wykrycia. Tu widz śledzi tylko przebieg czynności operacyjnych policji, no i widzi działania księdza.

Wiem, że ten mój niepokój jest być może drobiazgiem, przy którym nie warto się nawet zatrzymywać, ale z różnych drobiazgów składa się życie. Przez głowę przebiega mi myśl, czy u mnie nie są to echa wojny i czasów tuż po wojnie, gdy wszystko było możliwe. Życie lub nagła śmierć. Np. w lesie od niewypału lub od kuli schowanego za drzewami bandyty. 

Po zakończeniu wojny zdarzało się, że wieczorem ludzie z bandy kryjącej się w sąsiednim lesie wyprowadzali kogoś z mieszkania i zabijali na podwórku. Mógł to być sołtys, jakiś działacz, lub ktoś inny.

Mój brat po zakończeniu wojny poszedł do gimnazjum w sąsiednim mieście. Do klasy przestał przychodzić jeden z uczniów. Znaleziono go zabitego w łódce zakotwiczonej na brzegu rzeki. 

Wojna była już zakończona, a w wielu miejscowościach wcale nie było bezpiecznie. To były straszne czasy pełne zagrożenia i braku podstawowych artykułów potrzebnych do życia.

Kiedy patrzę na to, co dziś dzieje się u nas w kraju to też ogarnia mnie niepokój i pojawia się myśl: - Nigdy więcej wojny i nieszczęścia, które ona niesie.