Człowiek...

Jestem. Żyję, Czuję, słyszę i widzę. Myślę. 

Człowiek jest jak płynący strumyk - jutro będzie inny niż dziś.      Czesław Banach.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jestem człowiekiem, a nie mrówką polną, ani jaskółką, która ma gniazdo pod dachem mojego domu. Żyję. Czuję jak krew krąży we mnie w czasie upału i czasami uderza mi do głowy. 

Słyszę ciszę w pokoju, w którym siedzę. Jak można słyszeć ciszę? W tej ciszy jest szum komputera i bzyczenie natrętnej muchy. Ale to już nie należy do ciszy. 

Widzę biurko i bałagan na nim. Widzę to, co jest dokoła mnie i widzę to, co jest we mnie. To, co jest we mnie, to jest mój świat pełen tajemnic i różnych myśli i odczuć.

Przez chwilę jestem małą Marynią, dla której słowa jej mamy są wyrocznią. Jestem dorastającą dziewczyną i nie bardzo wiem, kim jestem, bo słowa mamy wciąż są oceną tego, co dobre, a co złe, nawet jeżeli się z nimi nie zgadzam. Boję się świata, bo go nie znam.

Wreszcie jestem sobą. Czuję się, jakbym z zacienionego mocno pomieszczenia wyszła na jasne, pełne słońca ulice. Ludzie, których tak naprawdę wcześniej nie poznałam, są moimi braćmi i siostrami w tej wędrówce przez piękny i tajemniczy świat, a psy, których się zawsze bardzo bałam, nagle stały się moimi przyjaciółmi, podobnie jak koty, które szukają pełnej miski i ciepłego miejsca do spania.

Ile dni, miesięcy i lat trzeba, żeby człowiek stał się świadomy tego, że prawdziwie żyje, że może dokonywać wyborów, nawet czasami nie do końca przemyślanych, ale za to własnych.  

 

Małgorzata Hillar

Ni­g­dy się nie do­wiem
czy wi­dzisz
tak samo jak ja
żół­ty łu­bin


Czy tak jak ja
czu­jesz
jego ak­sa­mit­ny za­pach


Nie prze­ko­nam się
czy tak samo
sły­szysz
sze­lest skrzy­deł sowy


Nie spraw­dzę
czy od­czu­wasz
to samo co ja
głasz­cząc
ko­sma­tą owcę


Ni­g­dy nie do­wiem się tego
choć­bym oglą­da­ła
two­je pal­ce
pod słoń­ce
albo do­ty­ka­ła ich
war­ga­mi