Przymierzam się do pisania w nowym interfejsie.

Z wielkim niepokojem zabieram się do poznawania nowych zasad pisania i wstawiania zdjęć w nowym interfejsie.Co prawda droga Skarlet tak wyjaśniła wszystkie zawiłości tego nowego sposobu, że moim zdaniem, tylko wyjątkowy niedouk może mieć jeszcze jakieś problemy przy korzystaniu z niego. Ale niestety z wielką  przykrością stwierdzam, że tym niedoukiem jestem właśnie ja. Zwykle, gdy poznawałam jakąś nowość w korzystaniu z komputera, to siadał przy mnie mój wnuk, lub zięć i punkt po punkcie wyjaśniał mi wszystko, a ja te uwagi zapisywałam i później przy pisaniu tekstu, czy wstawianiu zdjęć korzystałam z zapisanych instrukcji. Ale oni byli przy mnie. Mogłam o wszystko zapytać, wyjaśnić, czego jeszcze nie wiedziałam. Teraz mam bardzo szczegółową instrukcję, ale brakuje mi osoby, która w czasie moich prób byłaby przy mnie i prowadziła mnie za rękęCzuję jakbym była dzieckiem i szła pierwszy raz do pierwszej klasy szkoły podstawowej. Matko kochana! Dlaczego nikt z decydentów, którzy wprowadzili zmiany nie wziął pod uwagę faktu, że takich ludzi jak ja może być więcej w blogosferze.  Nie wszyscy są orłami komputerowymi. Są także ludzie starsi, i nieporadni w tych nowościach.Zaczynamy. Dzisiejszy dzień przespałam.  Był trudny do wytrzymania upał . Nawet moczenie się w wannie chłodnej wody niewiele pomagało. Źle znoszę takie temperatury. Już bardzo dawno są za mną czasy, gdy leżałam na plaży i przewracałam się z boku na bok, aby się równo opalić. Dziś uciekam nie tylko przed słońcem, ale też i przed nagrzanym powietrzem. Czytam różne książki o dalekich lądach i morzach, o podróżach, a sama siedzę w domu lub na działce i boję się ruszyć gdzieś dalej. Tu w domu czuję się względnie bezpiecznie. Jest wanna z  chłodną wodą, gdy są upały w lecie. W zimie jest ciepło. Skurczył mi się bardzo mój świat.  Czy to, co piszę jest formą skargi? Nie! to stwierdzenie faktu. Przypominam sobie moją Mamę, Ojca, Babcię, Teściową. Zastanawiam się, jak oni się czuli w zaawansowanym już wieku. Wydawało mi się, że żyli normalnie, ale to tylko Oni mogliby powiedzieć, jak było naprawdę, a Ich już nie ma. A ja dziś nie mogę nawet zlikwidować w tekście linii podkreślającej.