środa, 14 października 2020

Czy to tylko dołek?


 W grafice wykorzystałam kolor zieleni, który podobno jest także kolorem nadziei, a we mnie w środku jest ciemno, buro i ponuro. Przez ten bury kolor nie przedziera się nawet jeden cieplejszy promyk. Jedyna myśl, która mi teraz towarzyszy, to zwinąć się jak kot, przykryć w łóżku kołdrą i przespać cały dzisiejszy dzień i tę szarzyznę, która mnie otacza. Brak mi napędu do działania. Czas już byłoby wstawić zarówno kwiaty, jak i drzewka z tarasu do domu. Zwykle wstawiał je mój wnuk, lub zaproszony pan. Mój wnuk obecnie pracuje koło Gdańska i nie będzie jechał przez pół Polski, aby babci wstawić kwiaty, a znajomego pana boję się zaprosić, bo koronawirus zbiera żniwo, a mój Mąż nie dosyć że jest mocno starszą osobą, to na dodatek leczy się na cukrzycę.

Pomyślałam, że jeśli nie będzie innego wyjścia, to moje drzewka z tarasu zostawię na zimę na powietrzu i trudno. Pewno zmarzną. Wyhodowałam je z maleńkich roślinek, zawsze bardzo o nie dbałam i gdyby miały zmarnieć szkoda by mi ich było. A może - pojawia mi się myśl w głowie - opadną im liście, jak wszystkim drzewom na jesieni, a na wiosnę odżyją i pokryją się nowymi liśćmi. Może wystarczy otulić im mocno donice z korzeniami. Może ktoś z Was wie, czy takie drzewka mają szansę przeżyć zimę na dworze i odżyć wiosną. Ja nawet nie wiem jaką mają nazwę.

                                  

Zdjęcie  z ubiegłego roku.

niedziela, 11 października 2020

Zabawa - różne typy czcionki.


 Dziś starałam się zmienić typ czcionki. Weszłam w polecenie typ czcionki. Wybrałam - Quicksand i chyba mi wyszło, choć robię to pierwszy raz. 

A teraz Inconsolata. Zabawa trwa. Zobaczmy, co można zmienić jeszcze.

A gdyby tak zmienić kolor tekstu. Spróbujmy.

Lubię poznawać różne nowe rzeczy. Możliwość wprowadzania zmian bardzo mi się podoba, ale jest już godzina dosyć późna i czas wskoczyć do łóżka. Dalsze próby zostawiam na jutro.

Dobranoc!

 

 

Przed Świętem Zmałych.


Koronawirus wciąż szaleje i jest go coraz więcej. Już nie ma mowy, o tym, że można czuć się bezpiecznie w czasie robienia jakichkolwiek zakupów.  My z Mężem nie wychodzimy z domu. W potrzebne produkty zaopatrują nas Syn z Synową. Obiady w razie potrzeby przynosi Wnuczka, a Córka z Bieszczad przysyła najskuteczniejsze maseczki. 

My oboje z Mężem siedzimy w domu i prawie nie wychodzimy poza naszą działkę. A tu jesień w pełni. Można by było przejść się choćby do lasu, który jest prawie przez drogę, rozejrzeć się, czy nie ma grzybów, a jakoś stetryczeliśmy. Najpierw trzeba było siedzieć w domu, bo takie były zarządzenia odgórne i rodzinne, a teraz siedzimy już bez żadnych nakazów. Pewno jest to sprawa przyzwyczajenia.

 Nie wybieramy się na żaden cmentarz w Święto Zmarłych. Tym, którzy odeszli od nas, nic już nie pomożemy, a sami nie chcemy ryzykować. Jesteśmy mocno starszymi ludźmi. Każde z nas zarówno ja, jak i mój Mąż mamy ponad osiemdziesiąt lat, różne zdrowotne niedomagania i bezpieczniej będzie, jeśli pozostaniemy w domu. Z naszymi bliskimi Zmarłymi będziemy myślami i wspomnieniami.

Bogumił Pijanowski „Dzień Zmarłych”

Pulsuje życie. Powstaje, kwitnie i zamiera.

Cmentarze kryją pamięć, co chwastem obsiana.

Znika w otchłaniach twarz bliska, kochana

I czas nieubłagany wspomnienia zaciera.

Oblicza zmarłych bledną gdzieś w niebycie…

Zmiana pokoleń jest nam z góry dana.

Nasze modły i zgięte kolana

Nie wskrzeszą zmarłych, gdy odeszło życie.

Próżno tęsknimy i znicze palimy?

Niedowiarka też nad grobem ujrzycie,

Jak opłakuje bliskiego z rodziny

I jak do niebios wzdycha, usłyszycie.

Ach, różną drogą ku Bogu dążymy

O raju marząc – otwarcie lub skrycie.

 

piątek, 9 października 2020

Ostatnio....

 

CO TU DZIŚ NAPISAĆ? 

Kilka dni miałam przerwę w pisaniu i czuję się tak, jakbym nie pisała już przynajmniej kilka miesięcy. Gdy usiądę do komputera, to myśli gonią, ale żadna z nich nie nadaje się do zapisania. Klęska. Trwa u mnie bezwład umysłowy i emocjonalny. Właściwie nie ma się co dziwić. Tak długo robiłam soki, przeciery, powidła itd, że zupełnie straciłam kontakt ze słowem pisanym. Piwnica jest pełna różnych przetworów, a ja w głowie czuję pustkę.

Za oknem jest już ciemno. Słychać tylko od czasu do czasu głos przejeżdżającego pociągu i szum pracującego komputera. Właśnie mija kolejny dzień życia. Staram się nie myśleć o tym ile jeszcze takich dni, tygodni, a może lat przede mną. Staram się żyć tym, co jest tu i teraz.

Tu i teraz

Nie jutro i nie wczoraj,
a dziś liczy się właśnie.
Nie koszmar i nie zmora,
i nie fantazji baśnie.

Nie to co nam się stanie,
nie to cośmy przeżyli,
lecz ciągłe przemijanie,
ulotność każdej chwili.

Bo mam takie wrażenie,
że nigdy nie umierać
to nie, żyć nieskończenie,
lecz żyć na tu i teraz.

autor

karat

 

niedziela, 4 października 2020

Przygotowanie do zimy.

Działka sprzątnięta. Trawa na działce skoszona, w kompostowniku tworzy się z niej nowy kompost. Warzywa wyrwane, część już przerobiona i stoi zamknięta w słoikach w piwnicy. 

Psia piwniczka ma nowe długie zasłony, które wiszą na lekko uchylonych drzwiach. Jeszcze tylko dorzucę pieskom świeżego siana na posłania, aby miały ciepło, miękko i wygodnie. Na razie miski i kubełek ze świeżą wodą stoją jeszcze na dworze, ale po pierwszych przymrozkach też znajdą się w piwnicy. 

Zastanawiam się, czym teraz się zająć w pierwszej kolejności. I chodzi mi nie o sprzątanie, gotowanie i przygotowywanie ogródka do przyszłorocznych zasiewów, a o to, co nowego w czasie jesieni wprowadzić do harmonogramu dnia. Czym zająć nie tylko ręce, ale przede wszystkim głowę. Będą to pewno krzyżówki różnego rodzaju, ale nie tylko.

Postaram się trochę doszkolić swoją wiedzę polonistyczną. Wyjęłam już z regałów kilka książek do przejrzenia. Tym razem będą to książki dotyczące pisania, np:

1. Sztuka pisania Tajemnice warsztatu pisarstwa odsłaniają: Ernest Hemingway, John Steinbeck, Kurt Vonnegut,  i inni.  

2. Michał Rusinek, Aneta Załazińska - Retoryka podręczna czyli jak wnikliwie słuchać i przekonująco mówić.

3. Andrzej Wiszniewski - Sztuka pisania. Poradnik.

4. Dorota Zdunkiewicz - Jedynak Jak to napisać? Poradnik redagowania i komponowania tekstu.

5. Maria Nagajowa - Sztuka dobrego pisania i mówienia.

6. Anna Pragłowska - Napisz lepiej.

7. Remigiusz Mróz - O pisaniu na chłodno.

Książek o podobnej tematyce znalazłabym więcej, ale nie będę wyciągała z regałów wszystkich książek na ten temat.  Mam nadzieję, że w tych wybranych znajdę wiadomości dotyczące samego warsztatu pisania różnych tekstów. 

Poza tym mam sporo literatury pięknej, w tym książki noblistów. 

Jak ważne jest ciągłe powtarzanie sobie dobrze znanych wiadomości przekonałam się, gdy zgłosił się do mnie mój prawnusio z pytaniem: - Babciu! Co to są przyimki? I nagle u mnie panika i gonitwa myśli w głowie, oraz pytania: czy nad - to przyimek, a pod itd. A przecież w 2002 roku wydana została moja książka z gramatyki w której wykorzystałam mapy myśli i była tam mowa także o przyimkach.

Niestety człowiek starzeje się, a wraz z z całym ciałem starzeje się także mózg i żeby utrzymać go w niezłej kondycji trzeba ciągle go ćwiczyć  i powtarzać zdobytą wcześniej wiedzę.

                                                                    Julian Tuwim

Nauka

Nauczali mnie mnóstwa mądrości,
Logarytmów, wzorów formułek,
Z kwadracików, trójkącików i kółek
Nauczali mnie - nieskończoności.

Rozprawiali o cudach przyrody,
Poznawałem różne tajemnice:
W jednym szkiełku - życie w kropli wody,
W drugim zaś - kanały na księżycu.

Mam tej wiedzy zapas nieskończony:
2(pi)r, H2SO4,
Jabłka, lampy Crookesy, Newtony,
Azot, wodór, zmiany atmosfery...

Wiem o kuli napełnionej lodem,
O bursztynie, gdy się go pociera,
Wiem, że ciało zanurzone w wodzie
Traci tyle, ile ... et cethera.

Ach, wiem jeszcze, że na drugiej półkuli
Słońce świeci, gdy u nas jest ciemno.
Różne rzeczy do głowy mi wkuli,
Tumanili nauką daremną.

I nic nie wiem, i nic nie rozumiem,
I wciąż wierzę biednymi zmysłami,
Że ci ludzie na drugiej półkuli
Muszą chodzić do góry nogami.

I do dziś mam taką szkolną trwogę.
Bóg mnie wyrwie, a stanę bez słowa.
Panie Boże - odpowiadać nie mogę,
Ja - wymawiam się, mnie boli głowa.

Trudna lekcja, nie mogłem od razu,
Lecz nauczę się, po pewnym czasie.
Proszę, zostaw mnie na drugie życie,
Jak na drugi rok w tej samej klasie.

 

czwartek, 24 września 2020

Wstał nowy dzień.

 Jest godzina 8,15.  Rano wstałam zamyślona. 

Przyśniło mi się, że jestem w jakimś dużym mieście. Domy z czerwonej cegły. Dużo ulic, a ja wiem, że tu mieszka moja śp. Siostra. Wiem, że jej mieszkanie jest malutkie i znajduje się w suterenie. Mijam kolejne ulice i nagle przypominam sobie, że przecież trzeba do niej zadzwonić, ale nie mogę znaleźć numeru telefonu. 

Taki sen lub podobny do tego powtarza się co jakiś czas. Moja Siostra nie żyje już 8 lat, a mnie wciąż trudno jest się z tym pogodzić. 

Kiedyś przyśniło mi się, że Ją spotkałam. Wiedziałam o tym, że jest już w innym świecie i zapytałam, jak tam jej jest. Coś odpowiedziała, ale  zobaczyłam, że nie jest pełna zachwytu. Nagle obie  znalazłyśmy się przed bardzo wysokim budynkiem przypominającym kościół. Pomyślałam, że to stacja kolejowa i zapytałam Siostry: - Czy to ta? - Nie! odpowiedziała i zaprowadziła mnie do murku otaczającego teren budynku. Pokazała mi maleńką iskierkę świecącą w oddali i powiedziała: - To ta! Jestem głęboko przekonana, że to jest moja stacja. Od tamtego czasu minęło już wiele lat i nie wiem, gdzie jest ta stacja dzisiaj. Mam nadzieję, że jest jeszcze daleko. Podoba mi się tu na świecie. Moje życie płynie spokojnie i dosyć monotonnie. Ale to ja decyduję o tym, jakie ono jest i jakie będzie jutro. Przynajmniej próbuję decydować.

Ostatnio u nas jest szaleństwo przetwórcze. Dziś zmełłam obrane i umyte warzywa łącznie z liśćmi, dodałam sporo soli i napełniłam zieloną gizdrą słoiczki. Wierzch posypałam jeszcze warstewką soli, bo zmieloną zieleninę chcę przechować bez pasteryzowania. Będzie jak znalazł w okresie zimy do różnych sosów i zup. Dziś, aby wypróbować ten nowy sposób przechowywania warzyw, podsmażyłam rozdrobnione mięso z kurczaka, poddusiłam je i dodałam zmielonych warzyw. Jutro dodam trochę śmietany i obiad będzie prawie gotowy. Wystarczy ugotować tylko trochę ziemniaków lub kaszy.

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Czas robienia przetworów się kończy. Jeszcze zrobię gruszki marynowane i przerzucam się na zupełnie inne zajęcia. Będę ćwiczyła systematycznie mięśnie i mózg. Mięśnie to systematyczne poranne   ćwiczenia - rozciąganie ciała w różnych kierunkach, w pozycji stojącej i siedzącej na podłodze. Ćwiczenie mózgu - to powtarzanie sobie wiedzy polonistycznej i próba rozrysowania tej wiedzy w postaci mapek myśli. Poza tym daję sobie prawo do robienia takich rzeczy, które wcześniej uznałam za zbyt ryzykowne. Np. może........ Na razie nie będę określała, co to może być. Niech moja intuicja coś mi podpowie.

poniedziałek, 21 września 2020

Noc.


Dochodzi godzina 3 w nocy. Obudziłam się z uczuciem, że coś jest nie tak, jak być powinno z ciśnieniem. Zmierzyłam je i okazało się, że się podniosło. No to już nie ma spania. Wstałam z łóżka, pospacerowałam po pokoju, wzięłam leki, usiadłam przy biurku i robię różne bazgroły w programie Inkscape, żeby oderwać się od niepokojących myśli. Przy każdym elemencie grafiki - kresce, kółku, czy gwiazdce - trzeba zastanowić się, gdzie je wstawić. Czy ten element ma być pod spodem, czy na wierzchu. Jaki dać mu kolor, co zmienić filtrami i gdzie. Jest to sposób na to, aby się nie nakręcać myśleniem o aktualnym ciśnieniu.

************************************************************************************

Wstaje nowy dzień. Leki zaczynają działać i za chwilę wracam do łóżka. Dziś postaram się skończyć duszenie powideł śliwkowych. Robię je pierwszy raz i trudno powiedzieć, jaki będzie efekt końcowy mojej pracy. Na razie w garnku jest słodko-kwaśna gizdra, nawet dosyć smaczna. Koleżanka poradziła mi, żeby na 10 kg. śliwek które duszę, dać ze trzy łyżki cukru. Podobno wtedy smak powideł staje się bardziej wyrazisty. Zostały mi jeszcze do przerobienia dwie niewielkie dynie, które urosły w ogródku, zebranie i ususzenie ziół, oraz zamarynowanie papryki, która urosła na działce. Wczoraj moja wnuczka z prawnusiem przyszli mi pomóc zebrać maliny i oberwać jabłka z drzew. Z jabłek robię przede wszystkim cieniutko pokrojone jabłka suszone, a z obierek i wykrojonych gniazd nasiennych nastawię nowy ocet jabłkowy. No i teraz po skończeniu robienia zapasów na zimę zaczniemy czekać, najpierw na jesienne pluchy, następnie na zimę ze świętami Bożego Narodzenia, a później na smażenie pączków w karnawale.

***********************************************************************************

Jest ranek. Resztę nocy przespałam spokojnie. 

Na zakończenie Andrzej Poniedzielski - Wesoła dumka o starości . Już wstawiałam kiedyś ten utwór, ale lubię go, bo jest  nastrojowy i romantyczny. Przypomina mi młodość. Dziś chętnie pozbyłabym się choćby na jedną noc kilkudziesięciu lat i ruszyłabym na bal. Oczywiście nie sama, a w miłym towarzystwie.



Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...