środa, 4 listopada 2020

Warto spróbować.


 Od wielu już lat mam kłopoty z nogami. Po rehabilitacji jest dużo lepiej, ale na stopy i ich ułożenie na podłożu muszę bardzo uważać. Gdy jeździłam do pana Jurka na rehabilitację, to pan Jurek starał się zrehabilitować mi nogi i nie tylko nogi. Od ubiegłego roku nie mam kontaktu z panem Jurkiem, a problemy z nogami zaczynają się ponownie ujawniać. Pomocy zaczęłam szukać w internecie i ją znalazłam. 

Pan Marek Purczyński - trener personalny, fizjoterapeuta. Magister fizjoterapii, absolwent Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, terapeuta manualny, ... wstawił do internetu cały szereg ćwiczeń, które każdy sam może wykonywać w domu. Między innymi są ćwiczenia - Jak leczyć haluksy.  Pomyślałam, że może nie tylko ja, ale także ktoś z Was będzie także zainteresowany tymi ćwiczeniami, które są dosyć proste i łatwe do wykonania, a podobno są także skuteczne.

Jestem panu Markowi Purczyńskiemu ogromnie wdzięczna, że swoją fachową wiedzą zechciał się podzielić nieodpłatnie z ludźmi, którzy tego potrzebują. 

Marek Purczyński - Jak leczyć haluksy.





wtorek, 3 listopada 2020

A może by tak wcześniej pomyśleć.


 

Nie rozumiem dlaczego ogłoszenia o zamknięciu cmentarzy w Święto Zmarłych nie ogłoszono wcześniej. Ludzie kupiliby kwiaty, postawili je na grobach swoich bliskich i praca ludzi hodujących kwiaty i handlujących nimi nie poszłaby na marne. 

Wysłanie dzieci po wakacjach do szkół to też, moim zdaniem, nie była przemyślana decyzja. Czy wszystkiego musimy uczyć się na popełnianych błędach?

Czytałam wypowiedzi polityków, że protesty kobiet prowadzone na ulicach różnych miast i mniejszych miejscowości przyczyniają się do roznoszenia zarazy. A kto spowodował to, że kobiety wyszły na ulice? Czy aż tak trudno było to przewidzieć? Czy winien jest ten, kto prowokuję, czy  ten, kto się broni.

 Rozumiem, że koronawirus jest wciąż w natarciu. Rozumiem, że wszelkie zgromadzenia w tym trudnym czasie nie są wskazane, ale przecież było wiadomo, że sytuacja z dnia na dzień nie zmieni się na lepsze. Zabrakło myślenia o tym, co będzie jutro i jakie będą skutki podejmowanych decyzji lub braku ich podjęcia.

 Jonasz Kofta 

 Jak pięknie by mogło być.

Jak pięknie by mogło być
Na ziemi wiecznie zielonej
Wystarczy wiedzieć, gdzie wstaje świt
I pójść, i pójść w tę stronę

Wśród szczęku broni, zgiełku spraw
Krzyczą Kasandry wszystko wiedzące:
Tu mądrość świata na nic się zda
Tu trzeba umieć spojrzeć w słońce

Jak pięknie by mogło być
Ziemia jest wielką jabłonią
Starczy owoców, wystarczy cienia
Dla tych, co pod nią się schronią

Jak pięknie by mogło być
Bo przecież jesteśmy ludźmi
Jest sen zbyt straszny, aby go śnić
Obudźmy się, obudźmy!

Wśród krwi, pożogi toczy się gra
Codziennie jest Sąd Ostateczny
Tu mądrość świata na nic się zda
Musimy znów stać się dziećmi

Jak pięknie by mogło być
Ziemia jest wielką jabłonią
Starczy owoców, wystarczy cienia
Dla tych, co pod nią się schronią

Jak pięknie by mogło być...
Przecież tak dobre jest życie

  "Jak pięknie by mogło być" - Tekst Jonasz Kofta, muzyka Jarosław Kukulski, śpiewa Halina Frąckowiak.


 

 



sobota, 31 października 2020

Myślę......

Zdrowie - cytaty

Naturalna siła uzdrawiająca w każdym z nas
jest największym źródłem dobrego samopoczucia.
- Hipokrates

"Dziewięć dziesiątych naszego szczęścia polega na zdrowiu.
Zdrowy żebrak jest szczęśliwszy niż chory król."
- Arthur Schopenhauer

Dwóch rzeczy nie ceni się należycie, dopóki się ich nie straci: młodości i zdrowia. - przysłowie

Choroba pozwala poznać słodycz zdrowia, zło – dobra, głód – sytości, zmęczenie – wypoczynku. - Heraklit

Co jest najśmieszniejsze w ludziach:
Zawsze myślą na odwrót: spieszy im się do dorosłości,
a potem wzdychają za utraconym dzieciństwem.

Tracą zdrowie by zdobyć pieniądze,
potem tracą pieniądze by odzyskać zdrowie.
Z troską myślą o przyszłości, zapominając o chwili obecnej
i w ten sposób nie przeżywają ani teraźniejszości ani przyszłości.
Żyją jakby nigdy nie mieli umrzeć, a umierają, jakby nigdy nie żyli.  - Paulo Coelho

Badania medyczne zrobiły tak niebywały postęp, że dziś praktycznie nie ma już ani jednego zdrowego człowieka. - Aldous Huxley

 "Zawsze ilekroć człowiek się śmieje,
przedłuża swoje życie"
- Cuurzio Malaparte

Im więcej zdrowia zwykle się ma, tym mniej cierpliwości w cierpieniu fizycznym. – Fryderyk Franciszek Chopin

 Choroba pozwala poznać słodycz zdrowia”- Heraklit z Efezu

 Najlepszymi lekarzami na świecie są:doktor dieta, doktor spokój i doktor dobry humor.- Jonathan Swift

 „Lekarstwem dla chorej duszy jest dobre słowo”- Menander

 "Jest tysiące chorób, ale tylko jedno zdrowie".- Ludwig Borne

😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉

Cytatami na temat zdrowia rozpoczęłam dzisiejszy wpis.

Zastanawiam się nad tym, co zmieni się w naszym życiu, gdy minie zagrożenie koronawirusem. Chociaż zaczęłam się już przyzwyczajać do siedzenia w domu, gdzie zajęć mam bardzo dużo i to różnych, począwszy od sprzątania różnych kącików, a na gotowaniu i wymyślaniu różnych nowych potraw skończywszy, to jednak mam świadomość, że brak różnych bodźców, które normalnie w aktywnym życiu człowieka mają miejsce, bardzo to moje życie zmienia. Z niepokojem uświadomiłam sobie, że to ja sama ostatnio zaczynam się ograniczać w różnych działaniach i to przede wszystkim intelektualnych. I chociaż staram się być bardzo aktywna, to kiepsko mi to wychodzi. Chyba trochę to jest tak, że brak potrzebnych bodźców powoduje przysypianie umysłu. W końcu umysł nie jest przecież jakąś wyizolowaną całością i nie pracuje w odosobnieniu. Na jego pracę ma wpływ wszystko, co życiem się nazywa. To, czy spotykamy się z ludźmi, czy nie. Czy jest coś w tym życiu, co nas ekscytuje, co kieruje nasze myśli i zainteresowania w różne strony, czy też tkwimy w marazmie. My oboje z Mężem siedzimy, bez możliwości wychodzenia poza dom i naszą działkę. Mamy przykaz, aby nie chodzić do żadnych sklepów. Zakupy przywozi nam syn, a my mamy tylko grzecznie siedzieć na miejscu. 

 Dochodzi godzina 23, a ja zamiast iść spać, siedzę przed komputerem i próbuję coś napisać. Rudy kot - łotr jeden - wyleguje się na moim łóżku. Gdybym chciała sama z tego łóżka skorzystać, to musiałabym go grzecznie wyprosić. Mam nadzieję, że zarówno psy, jak i koty zarazy nie roznoszą. W przeciwnym wypadku - strach pomyśleć.

poniedziałek, 26 października 2020

Poezja jest dobra na wszystko.

 

Koronawirus wciąż zbiera śmiertelne żniwo. Nie wiadomo jak długo jeszcze będzie nam zagrażał. My oboje z Mężem jesteśmy zamknięci w obrębie domu i działki. Na powietrze wychodzimy coraz rzadziej, ponieważ pogoda robi się kapryśna. Czy można się do tego przyzwyczaić? Oczywiście, że jak jest taka konieczność, to można. Ale mam odczucie, że coś bardzo cennego nam umyka. Czas płynie, a my tracimy kontakt ze światem, z ludźmi. Mam poczucie, że także ja sama zaczęłam zamykać się w sobie. Staram się wypełnić czas porządkami w domu, które są, oczywiście, bardzo potrzebne, ale nie mogą być sensem życia. .Częściej teraz sięgam do poezji ulubionych poetów.                                    

Leopold Staff.

Czar.

Lata jak chmury płyną, lecz nadzieja
Moja zielona jest wiecznie jak sosna.
Cienie wieczoru dłużą się koło mnie,
Lecz w sercu moim jest wiosna.

Orałem twarde, jałowe ugory,
Żyłem w mozole i serca ucisku,
Ale w otusze zawsze ręce obie
Grzałem przy życia ognisku.

Pamięć ma chowa żałosne zdobycze,
Które ukryła śmierć pod mogiłami,
Lecz to, co w życiu najlepsze, jest zawsze
Jeszcze daleko przed nami.

Kocham myśl, pieśni, ludzi i zwierzęta,
Gwiazdy i kwiaty, ciszę pól i lasu.
Lecz czar prawdziwy życia jest ukryty
Po tamtej stronie gór czasu. 

 

piątek, 23 października 2020


"Trybunał Konstytucyjny orzekł w sprawie zakazu aborcji. Uznał, że przerwanie ciąży, gdy istnieje duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu jest niezgodne z Konstytucją. Wygląda więc na to, że Polska obecnie będzie miała najbardziej restrykcyjne prawo aborcyjne w Europie, tuż obok Watykanu i Malty."

💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚

Jestem już w takim wieku, że ciąża, ani aborcja mi nie grozi. Ale kiedy słyszę, co uchwalają w tej sprawie "mądre głowy", to wszystko się we mnie wywraca do góry nogami i ogarnia mnie nawet nie gniew, a wściekłość.

Pytam. Jakim prawem ktokolwiek poza kobietą, jej partnerem i ewentualnie lekarzem, który może występować w charakterze doradcy, ma prawo wtykać swój nos w tak intymne sprawy kobiet jak seks, ciąża, szczególnie taka, o której wiadomo, że urodzi się dziecko kalekie, które będzie potrzebowało do końca swojego życia całodobowej opieki osoby dorosłej - zwykle matki. Kto poza kobietą ma prawo decydować, czy takie niepełnosprawne dziecko chce ona urodzić, czy nie chce. Co tu ma do gadania KK, czy Trybunał Konstytucyjny.

Kto takim kobietom później pomaga i w jaki sposób?

Przypominam sobie  strajkujące matki w gmachu Sejmu i ich niepełnosprawne dzieci. Nikt się wtedy nad nimi nie pochylił. Nie przypominam sobie nikogo, kto przynajmniej obiecał, że zajmie się sprawą i że będzie się starał im pomóc. 

💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦

 A co u mnie? Sprzątania ciąg dalszy. Już sprzątnęłam swoje biurko i pokój, wniosłam paproć i begonię z tarasu do pokoju, a na biurku zaczyna się tworzyć następny bałagan. Czyli wszystko jest w normie.

 

niedziela, 18 października 2020

Co do głowy wpadnie.


Jest mglisty poranek. Nad nami szare niebo. Takie szarości na dworze na ogół nie nastrajają optymistycznie, a ja dzisiaj w tych szarościach całkiem dobrze się czuję. Te szarości  i jesień kojarzy mi się dziś od rana z książką M. Konopnickiej "O krasnoludkach i o sierotce Marysi". Lubię baśnie. A ta jest mi szczególnie bliska ze względu na to, że łączy się w niej proza z poezją. Zarówno przedstawione postacie te rzeczywiste, jak i te z krainy baśni, są pełne życia, emocji, energii. Już samo to, że książkę ilustrował Janusz Grabiański, a opatrzyła wstępem zatytułowanym "Najpiękniejsza książka" Janina Porazińska świadczy o wyjątkowości tej książki. Zastanawiam się nad tym, czy była ona adresowana przez poetkę do dzieci, czy do dorosłych? A może i do jednych i do drugich. Dzieci znajdą  w niej przede wszystkim baśniową opowieść, a dorośli treść, która nie tylko zachwyca, ale także wzrusza. Co skłoniło Marię Konopnicką do napisania tej książki?

Fragment wstępu napisanego przez Janinę Porazińską.

"Do księgarni wydawniczej Michała Arcta w Warszawie wchodzi pani w średnim wieku, ciemno, skromnie ubrana. Jest niewysoka, drobna, w binoklach na oczach. Będący właśnie w sklepie właściciel firmy żywo do niej podbiega, wita się. 

- Czy może  pani poświęcić mi chwilę czasu? Przed paru dniami wróciłem z zagranicy. Nabyłem tam piękne, kolorowe obrazki. Bardzo bym pragnął, aby pani je obejrzała. 

- I owszem, z chęcią. 

Drobna pani ogląda obrazki. Pełno na nim krasnoludków. Tu jakiś paraduje z wielką księgą pod pachą i gęsim piórem za uchem. Tu gramolą się całym tłumem na wóz. A tu dziewczynka pilnuje paru gąsek... 

- Czy się one pani podobają?

 - Tak, tak. Bardzo miłe. 

- A więc może by pani - nieśmiało proponuje - zechciała wybrać sobie jakiś z nich i napisać do tych obrazków jakąś historyjkę dla dzieci. 

Ciemno ubrana pani na chwilkę zamyśliła się.

 - No, dobrze. 

Owa pani była to Maria Konopnicka. A napisana przez nią do kolorowych obrazków historyjka to  baśń (...) O Krasnoludkach i o sierotce Marysi."

W tym momencie przypominam sobie rady Babci bez mohera, która radziła, aby zapisać sobie kilka dowolnie wybranych wyrazów i wykorzystać je do stworzenia jakiejś opowieści. Babciu! Masz świetne pomysły i rady. Kupuję je od Ciebie. Konopnicką, co prawda, nie jestem, ale może będzie mi łatwiej coś w sobie uruchomić i wykorzystać w jakimś opowiadaniu.

I na zakończenie Idź swoją drogą... Edyta Geppert (słowa Jonasz Kofta).


 

czwartek, 15 października 2020

Plany na najbliższy czas.

 Podoba mi się sposób, w jaki Chińczycy walczą z koronawirusem. Może warto byłoby wziąć z nich przykład.

Władze chińskie błyskawicznie zaczęły testowanie całego miasta, które ma 11 milionów obywateli. Najważniejsze obszary zostaną przetestowane w ciągu 3 dni, całe miasto - 5 dni. Dodatkowo, rząd sprawdza też osoby w Pekinie, które ostatnio odwiedzały Qingdao – Tymczasem polski rząd: Świetnie sobie radzimy, robimy 25 tys. testów dziennie. Prosimy nosić maseczki 

U nas koronawirus wciąż w natarciu. Każdego dnia do wiadomości podawane są informacje o kolejnych zachorowaniach. My oboje z Mężem  siedzimy w domu. Zaopatrywani jesteśmy w artykuły spożywcze przez Syna i Synową.Wpada Wnuczka z posiłkami. Wcześniej siedziała z nami Córka.  Z jednej strony jesteśmy wdzięczni za opiekę i pomoc, z drugiej strony coraz bardziej zaczynamy się czuć jak osoby nie w pełni samodzielne. Całe szczęście, że do niedawna była praca na działce, że było wekowanie tego, co urosło, ale brakuje nam spotykania się z ludźmi, rozmów, pełnej wolności. A prognozy wcale nie są optymistyczne. Wygląda na to, że z koronawirusem trzeba się będzie oswoić i jakoś sobie z nim radzić. Tylko jak? Każde wyjście z domu na ulicę nawet w maseczce jest obarczone ryzykiem. Chyba jedynym wyjściem jest zajęcie sobie głowy czymś ciekawym, żeby mniej było myślenia o koronawirusie i innych chorobach. 

Mój plan na najbliższy czas. 

1. Rano wznawiam krótką gimnastykę, aby się rozruszać. 

2. Do południa - sprzątanie domu i przygotowywanie obiadu.

3. Po obiedzie - praca umysłowa, czyli projektowanie nowej mapy myśli. Do mapki z pojęciami gramatycznymi postaram się dołączyć inne elementy. Pewno będzie to słownictwo i być może jakieś elementy związane z poetyką. Jeszcze nie wiem, jak to wszystko razem połączyć i rozrysować, ale najważniejsze to zacząć. 

4. Przerwa na relaks. 

5. Powrót do nauki języka obcego.  Z angielskim mam kiepskie doświadczenia, więc może postaram się choć trochę przypomnieć sobie podstawy języka francuskiego. (Zdawałam go na studiach, ale już nic z niego nie pamiętam).

6. No i czas wolny, czyli czytanie książek, telewizja i krojenie jabłek do suszenia.

Krojenie obranych jabłek na cieniusieńkie plasterki i suszenie ich w dwóch suszarkach to praca kontynuowana każdego dnia już od jakiegoś czasu. Myślę, że już ususzyłam ich około skrzynki. Ususzone jabłka wędrują do powłoczki i czekają na przyjazd gości. Moja Córka bardzo lubi takie suszki. Myślę, że inni członkowie rodziny takimi suszonymi jabłkami też nie pogardzą, a ja mam zajęcie.

Sama jestem ciekawa, co mi z tych planów wyjdzie.



Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...