Co do głowy wpadnie.

Jest mglisty poranek. Nad nami szare niebo. Takie szarości na dworze na ogół nie nastrajają optymistycznie, a ja dzisiaj w tych szarościach całkiem dobrze się czuję. Te szarości  i jesień kojarzy mi się dziś od rana z książką M. Konopnickiej "O krasnoludkach i o sierotce Marysi". Lubię baśnie. A ta jest mi szczególnie bliska ze względu na to, że łączy się w niej proza z poezją. Zarówno przedstawione postacie te rzeczywiste, jak i te z krainy baśni, są pełne życia, emocji, energii. Już samo to, że książkę ilustrował Janusz Grabiański, a opatrzyła wstępem zatytułowanym "Najpiękniejsza książka" Janina Porazińska świadczy o wyjątkowości tej książki. Zastanawiam się nad tym, czy była ona adresowana przez poetkę do dzieci, czy do dorosłych? A może i do jednych i do drugich. Dzieci znajdą  w niej przede wszystkim baśniową opowieść, a dorośli treść, która nie tylko zachwyca, ale także wzrusza. Co skłoniło Marię Konopnicką do napisania tej książki?

Fragment wstępu napisanego przez Janinę Porazińską.

"Do księgarni wydawniczej Michała Arcta w Warszawie wchodzi pani w średnim wieku, ciemno, skromnie ubrana. Jest niewysoka, drobna, w binoklach na oczach. Będący właśnie w sklepie właściciel firmy żywo do niej podbiega, wita się. 

- Czy może  pani poświęcić mi chwilę czasu? Przed paru dniami wróciłem z zagranicy. Nabyłem tam piękne, kolorowe obrazki. Bardzo bym pragnął, aby pani je obejrzała. 

- I owszem, z chęcią. 

Drobna pani ogląda obrazki. Pełno na nim krasnoludków. Tu jakiś paraduje z wielką księgą pod pachą i gęsim piórem za uchem. Tu gramolą się całym tłumem na wóz. A tu dziewczynka pilnuje paru gąsek... 

- Czy się one pani podobają?

 - Tak, tak. Bardzo miłe. 

- A więc może by pani - nieśmiało proponuje - zechciała wybrać sobie jakiś z nich i napisać do tych obrazków jakąś historyjkę dla dzieci. 

Ciemno ubrana pani na chwilkę zamyśliła się.

 - No, dobrze. 

Owa pani była to Maria Konopnicka. A napisana przez nią do kolorowych obrazków historyjka to  baśń (...) O Krasnoludkach i o sierotce Marysi."

W tym momencie przypominam sobie rady Babci bez mohera, która radziła, aby zapisać sobie kilka dowolnie wybranych wyrazów i wykorzystać je do stworzenia jakiejś opowieści. Babciu! Masz świetne pomysły i rady. Kupuję je od Ciebie. Konopnicką, co prawda, nie jestem, ale może będzie mi łatwiej coś w sobie uruchomić i wykorzystać w jakimś opowiadaniu.

I na zakończenie Idź swoją drogą... Edyta Geppert (słowa Jonasz Kofta).