piątek, 15 stycznia 2021

Stanisław Jerzy Lec Myśli nieuczesane. Wybór.

Wolności nie można symulować.

Nie podcinaj gałęzi, na której siedzisz, chyba że cię chcą na niej powiesić.

Każdy wiek ma swoje średniowiecze.

Jak ćwiczyć pamięć, by umieć zapominać?

Z szeregu zer łatwo stworzyć łańcuchy.

Jedynie ludzie o zdrowych zmysłach wariują.

Nie dziw się, że kto nie pachnie, lubi, by mu kadzono.

Sumienie miał czyste. Nie używane.  

Miał umysł otwarty, niestety na przestrzał.

I bat puszcza pędy, gdy trafi na podatny grunt.

Wyjcie! Poczujcie się młodsi o miliony lat. 

Czasem łatwiej przyznać nagrodę niż rację.

Nareszcie się porozumieli. Doszli do zgodnego wniosku, że są wrogami.

Tam, gdzie spadają głowy, kręcą się ci, co chcą sobie przynajmniej oblicza przywłaszczyć.

Gdy woda sięga twych ust, nie martw się, że nie nadaje się do picia.

Nie każdy człowiek, który wie za dużo, wie o tym.

Nie poddawajcie się nigdy rozpaczy - nie dotrzymuje obietnic.

Wielkie czasy mogą zmieścić pokaźną ilość małych ludzi.

Czasem sztywna postawa jest wynikiem paraliżu.

Milczącym nie można odebrać słowa.

Kij ma dwa końce, nie bądź na żadnym.

Boję się zawsze tych, co żądają rządu dusz. Co robią z ciałami?

Najstraszniejszy jest brud moralny, prowokuje do krwawej kąpieli. 

Głowa do góry! - rzekł kat zarzucając stryczek.

Myśl jest nieśmiertelna, pod warunkiem, że się ją ciągle na nowo rodzi.

Kat występuje zazwyczaj w masce - sprawiedliwości.

Najtrudniej podpalić piekło.

Nieznajomość prawa nie zwalnia od odpowiedzialności. Ale znajomość często.

Od czasu wynalezienia człowieka udoskonala się go jedynie protezami.

Ludzie są sobie coraz bliżsi. Świat się przeludnia.

Łakniesz krwi? Bądź pchłą.

Skąd wziąć odwagę? Odważni jej nie oddadzą.

Przyjąć laur to znaczy zdradzić rozmiar swojej głowy.

Niejeden sternik otacza się zerami - przypominają koła ratunkowe.


środa, 13 stycznia 2021

Za oknem zima.

Za oknem przez jedną noc zrobiło się biało. Zima. W mojej grafice biało jest na drzewach, w rzeczywistości biało zrobiło się na dachach domów na jezdniach i chodnikach. 

Józef Antoni Birkenmajer

Choć z że­la­za są me łyż­wy,
ale mi nie cię­żą wca­le!
Pę­dzę, lecę — prę­dzej niż wy —
bo się śli­zgam do­sko­na­le.
Dać mi rady nie mo­że­cie —
sta­nę pierw­szy sam przy me­cie!

Choć się cza­sem ktoś wy­wa­li,
nie po­my­śli nikt o gu­zie!
Choć mróz tęgi szczy­pie w bu­zię.
nie bę­dzie­my na­rze­ka­li!
Nie­ ma smut­ków, roz­go­ry­czeń —
niech nam żyje bia­ły sty­czeń!

Kiedyś pisałam już o mojej nauce jazdy na łyżwach, ale było to tak dawno, że nie jestem nawet pewna, czy tamten wpis wstawiłam. Miałam wtedy około sześćdziesięciu kilku lat.  Mieszkaliśmy w bloku, obok którego było co roku wylewane dla uczniów lodowisko. To lodowisko zaczynało się kilka metrów od bloku mieszkalnego, w którym mieszkaliśmy my i sześć innych rodzin nauczycielskich.Wystarczyło wyjść z bloku, przejść kilka metrów i można było zaczynać jazdę. Rolę mojego nauczyciela wziął na siebie mój dorosły syn. Wyszliśmy z budynku. Ja już na schodach domu założyłam łyżwy i syn pociągnął mnie w kierunku tafli lodowej. Popatrzyłam. Tafla oświetlona była lampami elektrycznymi i widziałam z jaką gracją i bez najmniejszego wysiłku jeżdżą po niej nasi uczniowie i inni młodzi ludzie. Wyglądało na to, że utrzymanie się na łyżwach nie jest wcale takie trudne. Asekurowana przez syna dzielnie postawiłam kilka kroków,. Dopóki syn mnie trzymał, to ostrożnie poruszałam się w pozycji pionowej, ale gdy tylko mnie puścił, natychmiast traciłam równowagę. W końcu syn zostawił mnie na lodowisku, a ja nie patrząc na to, że sześćdziesięcioletniej osobie nie wypada raczkować, upadłam na kolana i na  kolanach doczołgałam się do brzegu tafli. Tu założyłam buty i wróciłam do domu z łyżwami pod pachą. Moją naukę jazdy obserwowały przez okna swoich mieszkań moje koleżanki,  które  popłakały się ze śmiechu widząc moją "naukę". Ja śmiałam się później razem z innymi.  Śmieszności się nie bałam ani wtedy, ani dziś.

Kiedy teraz oglądam popis jazdy tanecznej na lodowisku, to mam świadomość ile wcześniej taka para musi włożyć pracy i wysiłku w taką jazdę.

 

poniedziałek, 11 stycznia 2021

Pisać, czy zaczekać?.....


Chyba nie powinnam dziś pisać, bo mam podły nastrój i to, co napiszę będzie smęceniem. A skąd taki nastrój? Chyba jest to wynik zarazy, siedzenia w domu i poczucia, że wszystko mnie przerasta. Poza tym zięć, który nas odwiedził wraca już jutro w Bieszczady. Córka jeszcze zostaje na trochę, ale i ona wkrótce pojedzie. A mnie brak  chęci do zrobienia czegokolwiek i czuję bezsens prawie wszystkiego. Piszę, żeby rozruszać trochę przynajmniej szare komórki, skoro całe moje ciało jest dziś bardziej niż niemrawe.

Przez tę zasłonę składającą się ze smutków i różnych niemożności przedziera się co prawda zdrowa myśl, że mam wiele powodów jeśli nie do radości, to przynajmniej do zadowolenia.

Np:

💚  Syn i synowa, których sieknęła jakaś infekcja doszli już podobno do zdrowia.

💚  Córka wysprzątała cały nasz dom, łącznie z piwnicą.

💚  Przygotowała dla nas ileś litrowych słoików różnych gotowych zup do odgrzania na później, gdy pojedzie w Bieszczady.

💚  Odgraciła i doprowadziła do stanu używalności pomieszczenie, które do tej pory było składem różnych rupieci, a które dzięki temu stało się naszą spiżarnią. 

💚  Córka i zięć wstawili dwa duże dodatkowe regały do tej naszej nowej spiżarni, tak że jest dużo miejsca do ustawiania garnków i różnych zakupionych produktów.

💚 A oprócz tego cały czas córka dbała o nas, jak o swoje własne dzieci i troszczyła się o wszystko. 

💚 Nasz zięć zabrał się do zainstalowania poręczy do piwnicy, abyśmy oboje z mężem mogli bezpiecznie do niej wchodzić. Do tej pory trzymaliśmy się ręką ściany. 

👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤👤

A mnie jest smutno. Myślę, że jest to jakiś stan depresyjny związany z koronawirusem. Aby się zmobilizować mówię sama do siebie: "Kochana! Rusz się  i weź się za odkurzanie mieszkania, bo wkrótce nie będziesz wiedziała, czy to kurz, czy kolor podłogi. Mam nadzieję, że jutro będzie lepiej. Dużo zdrowia życzę Wam wszystkim. Marysia

niedziela, 10 stycznia 2021

Medytacja.

Dziś znalazłam medytację w Netfliksie, a właściwie naukę medytacji. Tytuł: Poradnik Headspace: Medytacja. 

Mam kilka książek na temat medytacji i tyle się nasłuchałam od różnych ludzi wcześniej o medytacji i o jej uzdrowieńczych  działaniach na organizm człowieka  że postanowiłam taką jedną medytację zaliczyć. Włączyłam program usiadłam, tak jak kazali i skoncentrowałam się na świadomym oddychaniu. Po zakończeniu dzisiejszego bardzo aktywnego słuchania, bo wykonywałam polecenia dotyczące oddychania, koncentrowania się itd. poczułam, że moje nogi, które w normalnych warunkach prawie mi zamarzają, nagle się rozgrzały. W pierwszej chwili bardzo mnie to ucieszyło, bo zwykle, żeby nogi rozgrzać, musiałam im robić gorącą kąpiel, lub rozgrzewałam je termoforem, a tu po medytacji są cieple. Ale poczułam także głowę i to mnie zaniepokoiło. No i  zadałam sobie pytanie, czy taka medytacja nie może mieć jakichś niepożądanych skutków ubocznych.

Może ktoś z Was medytował w przeszłości, lub medytuje teraz i  może mi udzielić jakiejś informacji na ten temat. Jestem jej bardzo ciekawa. 

 

sobota, 9 stycznia 2021

Obrazek z Demotywatorów.

–

Do tego zdjęcia z Demotywatorów napisałam tekst pełen zadziwienia. Tekst nie wiem dlaczego zniknął, a ja pozostałam z samym zdjęciem. Tak widocznie miało być. Następny wpis, mam nadzieję, że już mi nie ucieknie.

piątek, 8 stycznia 2021

Inny człowiek......


 
Dziś wieczorem obejrzałam piękny, wzruszający film - Cudowny chłopak. Film się skończył, a ja siedzę i myślę.       Ile jest takich dzieci, a być może także dorosłych, którzy w pewnym sensie odstają od innych. To nie tylko musi być wygląd, tak jak w filmie, może to być inny kolor skóry, inny sposób bycia, inna narodowość, inne wyznanie. Sama kiedyś  znalazłam się w towarzystwie ludzi wykształconych  i ze zdumieniem słuchałam, co mówią.  A wyrażali się  o ludziach innego wyznania z niechęcią i sporą krytyką.                                   Kiedyś zwróciłam uwagę na dziwny dom postawiony na sąsiedniej ulicy. Przez dach wystawały gałęzie żywego, rosnącego drzewa. Ile razy obok tego domu przechodziłam, zastanawiałam się, kto wpadł na pomysł takiej zabudowy.  Kiedyś zapytałam panów przychodzących na piwko do sklepu stojącego po drugiej stronie ulicy, czy nie wiedzą, czyj to dom. Jeden z nich z uśmiechem na ustach powiedział, że to dom jakiegoś kolorowego emigranta i uważnie patrzył, co powiem. - To dobrze!  - odpowiedziałam, co tak go zdumiało i wzburzyło, że zaczął w wykrzykiwanych słowach wyrażać swoją ogromną niechęć do wszystkich ludzi, którzy u nas szukają pracy i bezpieczeństwa dla siebie i swoich bliskich.  
 
Uśmiechnęłam się tylko ciepło do niego i powiedziałam:
- Miłości bliźniego to w was  jest mnóstwo. - i odeszłam.
A dom postawił sobie jakiś ekolog, któremu żal było ściąć drzewo, jak się dowiedziałam później.

Dla mnie liczy się człowiek. I nie przywiązuję wagi do tego, czy jest on wierzący, czy  nie, czy modli się w kościele katolickim, czy w synagodze lub w jakiejkolwiek innej świątyni. A może nigdzie się nie modli i to też jest jego prawo. 

Jest człowiekiem, czyli jest moim bliźnim. 
 


 

 

 

 


niedziela, 3 stycznia 2021

Wojciech Młynarski wciąż aktualny.


Koronawirus wciąż mocno się trzyma. Na razie nie rozpoczął się jeszcze czas masowych szczepień. Ja nie jestem zwolenniczką  szczepienia się na wszystkie zagrażające co roku choroby, w tym także na grypę, z którą sobie radzimy bez szczepienia, ale przeciwko covidowi zaszczepimy się oboje z mężem. Zagrożenie chorobą jest zbyt duże i lepiej licha nie kusić. 

Uważnie patrzę, jak się u nas dba o służbę zdrowia. Ludzie pracują ponad siły i są w ciągłym zagrożeniu, ale brak dla nich pieniędzy na podwyżki. Natomiast są pieniądze na inne cele, Np.na radio z Torunia.

Ostatnio przejrzałam wiersze napisane przez pana Wojciecha Młynarskiego i znalazłam jeden o szpitalach i leczeniu. Nie twierdzę, że nasza służba zdrowia i szpitalnictwo wygląda tak, jak w wierszu. Ale ten tekst wydany został w 1989 roku i jest dowodem na to, że służbą zdrowia od wielu lat nikt na poważnie się nie zajął. 

Wojciech Młynarski
Ballada szpitalna
 

Szpital wstrętny i ponury,
W kołdrach dziury, w kuchni szczury,
Posługacze z mętnym wzrokiem troglodytów
Chorych moc na korytarzach,
Jedni leżą, inni łażą,
Sanitariusz w prosektorium chla spirytus,
I w tej dennej umieralni,
W tej przedśmiertnej poczekalni
Gdzie po kątach blady syf o pomstę wyje,
Scena silnie romantyczna,
Wzruszająca i liryczna,
Rozegrała się niedawno w izbie przyjęć.

Blada wpadła tam kobita,
I z trudnością oddech chwyta,
Wzrok ma jakiś błędny, mętny, niewyraźny,
Od śmiertelnej bledsza chusty,
Pobladłymi szepce usty:
"Wy mnie kładźta bez badania na zakaźny"
Młodszy lekarz się obruszył,
Zaczerwienił się po uszy,
I rzekł grzecznie "Chęć pacjentki nie wystarcza",
Rzecz oprzyjmy o realia, najpierw pani personalia,
Proszę bardzo "Jam reforma gospodarcza".

Tak wdrażano mnie z uporem w różne organizmy chore
W handel, przemysł tak wciskano mnie na siłę,
Że zapadłam na niemożność, niewydolność i niedrożność,
Bo się silnie i przewlekle zaraziłam,
Czemu ci reformatorzy, co z uporem chcą mnie wdrożyć,
Nie chcą pojąć jednej podstawowej rzeczy,
Gdzie nie spojrzysz chorób fura,
Chory przemysł, sport, kultura,
Chorób się nie reformuje tylko leczy.

Ordynator, gdy zobaczył, jak się perlą łzy rozpaczy,
Jak nieboga się na nogach ledwo słania,
Najpierw wzruszył się szalenie, potem wydał polecenie,
"Kłaść pacjentkę na zakaźny bez badania".
Służba zdrowia cię utuli, rzekł w szpitalnej swej koszuli,
Dwa rękawy otwierając, jak dwa skrzydła,
Ona wdzięczna nad pojęcie, podążyła w to objęcie,
I na dłuższy czas w objęciu tym zastygła.

I tak trwali w pół objęci, przy szpitalnym transparencie,
"Świat reformy, lepsze jutro drzwi otwiera"
A pod ścianą ciężkogłowe przycupnęły dwie salowe,
Szczotka, kubeł i dziurawa mokra ściera.

Nie wynika z tej piosenki morał choćby maciupeńki,
I nauka żadna nie tkwi w niej panowie.
Lecz z piosenki tej wynika, jak rozumieć komunikat,
Że reforma już objęła służbę zdrowia. 
 
 
teksty.org

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...