Absurdy gonią następne absurdy. Dziś zamiast słów obrazy. Myślę, że powiedzą one więcej niż słowa.
Nie krytykuję wiary, tylko denerwują mnie absurdy.
Ten blog jest pisany przez kobietę w zaawansowanym wieku, która jest ciekawa świata i ludzi.
Absurdy gonią następne absurdy. Dziś zamiast słów obrazy. Myślę, że powiedzą one więcej niż słowa.
Nie krytykuję wiary, tylko denerwują mnie absurdy.
W czasie ostatniego porządkowania książek na regałach znalazłam tom wierszy Bułata Okudżawy - Pieśni, ballady, wiersze. Z tej książki wybrałam wiersz - Mówi pan Olbrychski. Tłumaczenie tekstu Wiktora Woroszylskiego.

„Nie język tu zawinił — tłumaczy pan Olbrychski —
w nim wszystko zmieści się, pojemne ma granice:
mowa straganów, jej obierki i ogryzki,
sztubacki żart i wiecznych ksiąg stronice.
Po groszu dokładają profesje, stany, kasty...
Czy Moskwa, czy Warszawa — cóż warte są wyrzuty?
Nie język winowajcą — lecz stary duch lokajski —
moskiewski czy sarmacki — co przeżarł mózg zatruty.
Kiedy wrogości płomień fatalny rozgorzeje
i krwią nabiegnie oko, i mściwe grzmi orędzie,
cóż ma do tego język, co ludzkie zawarł dzieje,
i miłość, i nadzieję, co było i co będzie?"
Najtrudniejsze są noce, bo każde ułożenie ręki w łóżku jest bolesne. A skąd wziął się ten ból?
Wiele lat temu lekarz, do którego wtedy jeździłam polecił mi zabiegi rehabilitacyjne u znanego mu rehabilitanta. Zgłosiłam się do tego pana i on w czasie jednego z zabiegów wykręcił mi ręce do tyłu tak bardzo, że łokcie zetknęły się z sobą na plecach. Ja się darłam z bólu, a on był zachwycony ruchomością moich ramion. Od tego momentu bolał mnie bark tak bardzo, że zgłosiłam się do lekarza ortopedy, który najpierw mnie opierdziaczył, a później ustawił mi bark prawidłowo. Ale ten bark odzywa się co jakiś czas i właśnie odezwał się ostatnio. Ano za głupotę się płaci i ja właśnie płacę bólem ramienia.
Wiosna jest już tuż, tuż. Wysiałam nasiona pomidorów i czekam na młode roślinki. Lubię mój mały ogródek i pracę w nim.
Renata Strug.
Wiosna
Szarą mgieł sukienką otulona,
z roztańczonym, psotnym wiatrem na ramionach,
budzi stare drzewa z zimowej tęsknoty,
wplata w bure pola promień słońca złoty;
maluje leciutką zielonością łąki,
rozwija zaspane i nieśmiałe pąki,
świt czaruje śpiewem ptaków kryształowym,
na gałęziach kładzie kotki - bazie płowe;
wita srebrnym śmiechem zbudzone motyle,
kąpie im skrzydła w tęczo złotym pyle.
Słonecznym dotykiem dłonie nam ogrzewa
w duszy nuty układa i ubiera w słowa ...
Zanim kwiaty rozdzwoni wiosenną piosenką
wybiegnij na spotkanie i podaj jej rękę!
kwiecień 1996

Staram się nie oglądać telewizji. Denerwuje mnie to, co się u nas dzieje w
kraju. Nie potrafię spokojnie słuchać tego, co nadaje rządowa telewizja. Zdumiewa mnie, że wciąż PiS ma w naszym kraju tak duże poparcie w społeczeństwie.
Wolę zajmować się drobiazgami, które związane są z życiem codziennym i z planami gdzie co będzie posiane i posadzone w ogródku. Jeszcze co prawda na ogródek jest zbyt wcześnie, ale planować, już można. Można też zacząć myśleć o sadzonkach do ogródka. Wczoraj posiałam w doniczkach nasiona pomidorów i kilka nasion ogórków na wczesny zbiór.
A wieczorem zrobiłam sobie na drutach beret z włóczki. Nie jest to arcydzieło, ale w ogródku można go nosić.
Dziś mam kiepski dzień, bo boli mnie bark. Najtrudniejsze są noce, bo każdy ruch ręką powoduje ból, który wyrywa mnie ze snu.
Jeszcze tylko grafika i do jutra. Marysia.
Kiedy wreszcie będzie można bez niepokoju zacząć normalnie żyć? Chociaż oboje z mężem jesteśmy zaszczepieni przeciwko koronawirusowi, to cały czas myślę, żeby przez jakąś nieostrożność nie przywlec koronawirusa córce i zięciowi, którzy zaszczepieni nie są. Toteż siedzę wciąż w domu.
Od ostatniej mojej wizyty u fryzjera i u pani, która robi pedicure minęło już sporo czasu. Efekt jest taki, że włosy mi mocno podrosły, a grzywka podcięta przeze mnie jakiś czas temu jeszcze dziś nie nadaje się do pokazywania jej komukolwiek.
Swoje siedzenie w domu wykorzystałam wczoraj do porządkowania mojego księgozbioru. A książek mam sporą ilość. 10 regałów to już jest spora biblioteka. W czasie tego porządkowania ze zdziwieniem stwierdziłam, że mam nawet dwie książki M. Rodziwieczówny i nie wiem skąd one się u mnie znalazły, bo nie podejrzewam, abym to ja je kupiła. W czasie tego porządkowania odkryłam dwie książki, z którymi wieczorem zasiadłam pod nocną lampką, aby je jeszcze raz przekartkować.
Pierwsza z nich to książka
Sam Horn Tongue Fu! Sztuka walki językiem, o rozwiązywaniu konfliktów słownych." Sztuka walki językiem" to praktyczna i łatwa w lekturze książka. (...) Zawarte w niej rady uczą, jak się dogadywać (...) z każdym(...).
Druga książka to Fernando Savater - Etyka dla syna.
Wieczorem przekartkowałam książkę Sama Horna i doszłam do wniosku, że takich rad, jakie są w książce, powinno się udzielać nie tylko ludziom dorosłym, ale także dzieciom w szkole, aby umiały się porozumiewać z rówieśnikami, a później w pracy i nie tylko w pracy.
Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...