wtorek, 15 czerwca 2021

Roztargnienie, czy brak pamięci.

Ten Demotywator  wstawiłam, aby móc przypominać sobie co jakiś czas, że nie tylko mnie przytrafiają się luki w pamięci.

Matematyk i cybernetyk Norbert Wiener, znany był z wielkiej nieporadności życiowej i tego, że ciągle czegoś zapominał – Przeprowadziwszy się do nowego domu, wyszedł kiedyś na spacer i nagle ze zgrozą stwierdził, że nie pamięta, gdzie mieszka. Zobaczywszy na chodniku dziewczynkę, zagadnął ją:- Przepraszam, nazywam się Norbert Wiener, niedawno się tu przeprowadziłem. Czy wiesz może, gdzie ja mieszkam?Dziewczynka odpowiedziała na to:- Tak, tatusiu, wiem. Mama mówiła, że możesz zapomnieć, więc kazała mi czekać na ciebie na dworze

W przyszłym tygodniu mam wizytę u lekarza psychiatry i mam nadzieję, że pan doktór wypowie się na temat mojego zapominania i być może da jakieś leki. 

Na razie siedzę całymi dniami na działce, pielę, gracuję, jeszcze dosiewam różne nasiona. Wczoraj mój bardzo sympatyczny sąsiad poradził mi, co zrobić, aby wydłużyć czas zbierania ogórków. Powiedział,  aby wysiać nasiona  jeszcze teraz, gdy te z pierwszego siewu nie tylko wzeszły, ale już i podrosły. No i nowa porcja nasion ogórków jest już w ziemi.

💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚

Wygląda na to, że Fionka zaakceptowała fakt, że została sama na działce bez żadnego towarzysza. Częściej tylko teraz przychodzi do mnie i nadstawia łebek do pogłaskania. Chętnie wzięłabym jakiegoś pieska, ale oboje z moim mężem jesteśmy już mocno starszymi ludźmi i nie chcę moim dzieciom sprawić kłopotu gdyby....... nie będę kończyła zdania. 

Ptaki karmione całą zimę ziarnem ze słonecznika zupełnie się mnie nie boją. Wczoraj jakiś spory ptak spacerował po naszym podwórku zupełnie nie zwracając uwagi na to, że kilka metrów dalej siedzę na stołeczku przy grządkach z warzywami i wyrywam zielsko.

💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚

W telewizji słyszałam, że zbliżają się do nas upały. To jest dla mnie spory problem, bo wtedy siedzę wyłącznie w domu, okna zasłonięte są  od południowej strony długimi zasłonami i włączam jeszcze wiatrak lub niewielki klimatyzator. Gdyby to nie pomogło, to jest jeszcze w domu możliwość ochłodzenia się wodą w wannie. A może pan doktór powie mi, jak sobie radzić w czasie upałów.

 

 

czwartek, 10 czerwca 2021

Pamięć.


 Dziś zastanowiłam się, jak to jest z tą pamięcią. Co pamiętamy dobrze, jakie treści zapamiętujemy najdokładniej łącznie z różnymi odczuciami. 

Ja z przeszłości pamiętam wiele, ale najczęściej jest to pamięć dotycząca silnych przeżyć. Pamiętam wojnę, ucieczkę przed frontem, noce spędzane w wykopanym w lesie bunkrze, strach przed Niemcami. Pamiętam już po wojnie gwałtowną burzę. Całą rodziną zeszliśmy dla większego bezpieczeństwa z piętra, gdzie było nasze mieszkanie na parter budynku, do samych drzwi wejściowych, aby można było uciekać gdyby piorun strzelił w dom.  Pamiętam rów porośnięty trawą, zalany wodą po deszczu. Do dziś tę chłodną wodę stojącą w rowie czuję na swoich stopach.                           Pamiętam babcię, która przędzie wełnę z hodowanych przez rodziców owiec. Babcia śpiewa patriotyczne pieśni. Do dziś słyszę słowa: "Wtem wystrzał się rozległ i odbił się echem, a na murawę padł trup".                                                                          Pamiętam także jak uczyłam się gramatyki historycznej. Spacerowałam leśną ścieżką z książką w ręku i wkuwałam treść, a za mną chodziła nasza znaleziona na ulicy suka - bokserka.

 Dlaczego o tym piszę? Bo zastanawiam się nad tym, ile w tych zapisanych wspomnieniach jest różnych nieścisłości, a być może także nieświadomie przekazanych zafałszowań. Przecież nawet mimo najlepszych  chęci pamięć może nas zawodzić. 

Mimo moich wewnętrznych rozterek i pytań nie żałuję tego, że zapisałam wspomnienia mojej teściowej. Żałuję, że nie wpadłam na to, aby zapisać wspomnienia moich rodziców, cioci i wujka. Dziś już nie żyją i swoją wiedzę zabrali z sobą.


niedziela, 6 czerwca 2021

Dziś cytaty.

Dziś jestem w psychicznym dołku. Dla odwrócenia uwagi od przygnębiających myśli wstawiam kilka cytatów.  

Rhonda Byrne Rhonda Byrne

Sam piszesz historię. Pióro tkwi w Twoim ręku, a wynik zależy od tego, co wybierzesz.

Napoleon Bonaparte Napoleon Bonaparte

Studiowanie historii nauczyło mnie, że elekcja głowy państwa lub rady rządzącej niesie w sobie zaród upadku lub zgoła niewoli dla ludów...

Georg Wilhelm Friedrich Hegel Georg Wilhelm Friedrich Hegel

Z historii narodów możemy się nauczyć, że narody niczego nie nauczyły się z historii.

Stanisław Jerzy Lec Stanisław Jerzy Lec

W historii i fakty niedokonane się liczą.

Jim Morrison Jim Morrison

Każdy dzień jest podróżą przez historię.

Łukasz Kośmicki Łukasz Kośmicki

(...) Eskimosi mają siedemnaście określeń na biel, a my mamy tyle na błoto.

Éric-Emmanuel Schmitt Éric-Emmanuel Schmitt

Kto jest dobry? Kto zły? Nie ma ludzi dobrych i złych, są tylko złe albo dobre uczynki. I ludzie, którzy miotają się między nimi.

Józef Stanisław Tischner Józef Stanisław Tischner

Tak jak prawda jest dla człowieka kluczem do świata, tak wolność jest kluczem, który wartości otwiera drogę w głąb człowieka.

Stanisław Jerzy Lec Stanisław Jerzy Lec

Człowiek zwycięży. Człowieka.

 Arthur Schopenhauer Arthur Schopenhauer

To co ludzie nazywają fatalną nieuchronnością, jest zwykle tylko ich własną głupotą.

Stanisław Jerzy Lec Stanisław Jerzy Lec

Ludożerca nie gardzi człowiekiem.

Stanisław Jerzy Lec Stanisław Jerzy Lec

Od słowa do słowa idzie człowiek czasem całe życie.

Fiodor Dostojewski Fiodor Dostojewski

Najlepsza definicja człowieka: istota, która do wszystkiego się przyzwyczaja.

Michał Choromański Michał Choromański

Patrz dobremu człowiekowi na ręce, żeby ci przypadkiem nic złego nie zrobił.

Peter de Rosa Peter de Rosa

Jeśli człowiek i świat w swej nieudanej postaci pochodzą od Boga, to może i inne Jego dzieła są także niedoskonałe, na przykład Biblia czy Kościół.

 Arthur Schopenhauer Arthur Schopenhauer

Zaiste, chciałoby się powiedzieć, że ludzie są diabłami na ziemi, a zwierzęta dręczonymi przez nich duszami.

Stanisław Fornal Stanisław Fornal

Człowiek pyszny budzi niesmak.

Stanisław Jerzy Lec Stanisław Jerzy Lec

Nie wiem kto jest praworządny, ja jestem prawożądny.

Stanisław Jerzy Lec Stanisław Jerzy Lec

Ten, co wciąż depce prawo, rzadko stoi mocno na nogach.

 

 

środa, 2 czerwca 2021

Skutek zbyt długiego siedzenia w domu.

Coś się zmieniło w robieniu, zapisywaniu i wstawianiu do bloga moich grafik. Siedzę, kombinuję i nie wiem, jak wrócić do tego sposobu, który był wcześniej. 

Grafika jest zrobiona, a ja nie wiem, jak ją wstawić do bloga. 


 Grafika wstawiona. 

Ostatnio siedzę przede wszystkim w ogródku. Dziś było pielenie malin. Zwróciłam uwagę na to, że w polu malinowych krzaczków zrobiły się spore przerwy.  Nie podejrzewam, że część krzaczków wymarzła podczas zimy, bo nie było u nas jakichś wielkich mrozów. Zadaję sobie pytanie, co się stało?

 W ogródku warzywnym  już drugi raz w tym roku siałam ogórki, ale mi nie wzeszły, ani te z poprzedniego siewu, ani z ostatniego. I nie wiem, co się dzieje. Są systematycznie co wieczór podlewane, a małe  pojedyncze roślinki pojawiają się tylko gdzieniegdzie na grządce. Czyli zanosi się na to, że będzie sporo pracy bez oczekiwanych efektów.  Koleżanka poradziła mi, żeby namoczyć część nasion ogórka w wodzie i dopiero, gdy pojawią się na nich maleńkie kiełki dopiero wtedy nasiona sadzić na grządce. Zastanawiam się, czy tę radę wykorzystać.

A jeśli chodzi o mnie, to przez czas epidemii mocno zdziadziałam. Brak normalnych kontaktów z ludźmi dał znać o sobie. Sama siebie nie poznaję. Teoretycznie wszystko jest w porządku, a praktycznie zmiana na niekorzyść jest duża i ją wyraźnie czuję.  

Mam nadzieję, że mój następny wpis będzie bardziej optymistyczny. Dziś sama siebie nie lubię.


 


 


 

piątek, 28 maja 2021

Znowu utknęłam w miejscu.

Trochę się zaniedbałam z robieniem wpisów. Ale czasu jest mało na tę robotę, którą teraz wiosną trzeba wykonać w ogródku.

Utknęłam w miejscu ze wstawianiem grafik. Niby wszystko jest w porządku i obrazek powinien wskoczyć, a nie wskakuje. Zupełnie nie rozumiem, co się stało. Obrazek jest w komputerze na pulpicie, a zaparł się i nie daje się ruszyć. Otrzymuję jakąś informację, której ani nie rozumiem, ani nie potrafię jej zmienić. 

Trudno będzie bez grafiki. Szkoda tylko mojego czasu, bo robiłam ją ponad godzinę, a będzie tylko sam tekst.

💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢

Na tarasie jest już kolorowo. Koleżanka jechała do sąsiedniego miasta po sadzonki kwiatów i zaprosiła mnie do samochodu. Pojechałam z nią i przywiezione przeze mnie kwiaty zostały posadzone w dużych donicach. Zrobiło się kolorowo, bo kupiłam sadzonki już kwitnące. Czyli taras jest przygotowany do relaksowania się na nim. Szkoda, że z przesyłaniem zdjęć mam znowu kłopoty, bo chętnie bym pokazała wyniki mojej pracy. 

A w domu bałagan jeszcze nie został nawet ruszony. W mieszkaniu ostatnio trochę sprzątnęłam tylko biurko, czyli mnóstwo roboty wciąż przede mną. Za to w ogródku widać już pierwsze listki wschodzących ogórków. Cebula dymka wypuszcza szczypior. A dziś posiałam na rabacie przed domem kwiaty. 

💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥

Widzę, że mój dzisiejszy wpis, to relacja z wykonanej pracy. Ale przecież życie  to nie tylko praca. 

Wciąż brakuje mi bliższych kontaktów z ludźmi. Zawsze bardzo lubiłam spotykać znajomych, rozmawiać, trochę plotkować, a tu już dłuższy czas mam tylko kontakty z bezpośrednimi sąsiadami mieszkającymi za siatką ogrodzenia i po drugiej stronie drogi. Cieszę się z tych spotkań, bo ja jestem przysłowiową gadułą, a moi sąsiedzi - to przemili ludzie. A im więcej spotkanych znajomych, tym więcej informacji o tym, co się u nas dzieje nie tylko w kraju, ale także w naszej miejscowości.

💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕

Wyciągnęłam już mój trzykołowy rower. Mam zamiar pojechać nim do sklepów. (Około 1 km drogi). Co prawda trzykołowiec to ciężar w porównaniu do dwukołowca. Ale lekarza ortopeda, który operował mi przed kilku laty kręgosłup zabronił mi jazdy na dwukołowcu. A jazda na trzykołowcu to nie tylko większy wysiłek dla nóg, ale przede wszystkim mój przeogromny niepokój. Boję się, że każdy pojazd szybko jadący za mną z tyłu może na mnie najechać. Toteż, gdy jadę tym rowerem, to na każdy odgłos jadącego za mną pojazdu, szybko schodzę z roweru i to na tę stronę, po której jedzie ten pojazd. I chociaż zdaję sobie sprawę z absurdalnego mojego zachowania, to lęk zwycięża. Ja zeskakuję z roweru, czekam, aż pojazd jadący za mną wyprzedzi mnie i dopiero wtedy wsiadam na niego ponownie. A droga jest dosyć ruchliwa i tych zejść z roweru mam całkiem sporo.

Obiecuję sobie także, że postaram się, mimo prac w ogrodzie i w domu, częściej siadać do komputera i pisać, bo po pierwsze bardzo lubię kontakt z Wami wszystkimi i bardzo go sobie cenię, a po drugie moja pamięć zaczęła mi już mocniej szwankować, a pisanie to praca głową i można je traktować jako działanie lecznicze.

 

niedziela, 16 maja 2021

Zamyślenie.

Bardzo podobał mi się cytat Marka Aureliusza i dlatego go wstawiam do dzisiejszego wpisu. To prawda. Najważniejsze, że żyjemy my i nasi bliscy, że możemy się cieszyć z każdego kolejnego dnia i z każdej kolejnej nocy.

Ale tak jakoś jest, że łatwiej i chętniej myślę i piszę o tym, co mnie niepokoi, co każe mi zastanawiać się, nad tym, czy wszystko ze mną jest w porządku.  No i co z tego zastanawiania się wynika. 

Po pierwsze tracę pamięć. i to nie tracę pamięci o tym, co przeszło i minęło, ale dotyczy tego, co jest tu i teraz. Nie bardzo już mogę polegać na swojej pamięci. I co ciekawe, gdy idę do sklepu, (co w w ostatnim czasie dosyć rzadko się zdarza, bo zaopatrzeniem nas w żywność i inne potrzebne produkty zajmuje się nasz syn mieszkający w tej samej miejscowości co my, lub córka, która co jakiś czas przyjeżdża do nas z Bieszczad) to wiem, co trzeba kupić i na ogół radzę sobie z tym dobrze. Gorzej, gdy trzeba zapamiętać jakiś termin, jakąś sprawę do załatwienia itd. 

W 2018 roku miałam robione badanie psychologiczne i wypadło jeśli nie bardzo dobrze, to z całą pewnością dobrze. A dziś moja pamięć bardzo mnie niepokoi. W dodatku bardzo zeszczuplałam. Kiedyś bardzo bym się z tego cieszyła, dziś mnie zastanawia, z czego to chudnięcie wynika. Ostatnio moje waga jest taka, jak w czasach, gdy miałam dwadzieścia kilka lat. 

Czyli, krótko mówiąc, martwić można się wszystkim,. Nawet tym, co powinno nas cieszyć. Chwilami zastanawiam się nad tym, do czego mi to zamartwianie się jest potrzebne.

Teraz, gdy jesteśmy już oboje z mężem zaszczepieni wybieram się do lekarza psychiatry, aby porozmawiać z nim o moich niepokojach. Nie jest wykluczone, że  ten niepokój, który siedzi we mnie i co jakiś czas wychyla łeb, ma związek z długotrwałym siedzeniem w domu, ma związek z brakiem kontaktów z ludźmi, chociaż ja i tak nie jestem w złej sytuacji.  Sympatyczni sąsiedzi są za siatką z jednej i drugiej strony naszej działki i po drugiej stronie drogi. Ale ja siedzę w domu i nie ruszam się nigdzie dalej.

          Wisława Szymborska

Chmury

Z opisywaniem chmur
musiałabym się bardzo śpieszyć -
już po ułamku chwili
przestają być te, zaczynają być inne.

Ich właściwością jest
nie powtarzać się nigdy
w kształtach, odcieniach, pozach i układzie.

Nie obciążone pamięcią o niczym,
unoszą się bez trudu nad faktami.

Jacy tam z nich świadkowie czegokolwiek -
natychmiast rozwiewają się na wszystkie strony.

W porównaniu z chmurami
życie wydaje się ugruntowane,
omal że trwałe i prawie że wieczne.

Przy chmurach
nawet kamień wygląda jak brat,
na którym można polegać,
a one cóż, dalekie i płoche kuzynki.

Niech sobie ludzie będą, jeśli chcą,
a potem po kolei każde z nich umiera,
im, chmurom nic do tego
wszystkiego
bardzo dziwnego.

Nad całym Twoim życiem
i moim, jeszcze nie całym,
paradują w przepychu jak paradowały.

Nie mają obowiązku razem z nami ginąć.
Nie muszą być widziane, żeby płynąć.

 

 


 

piątek, 14 maja 2021

Dziś krótko...

 Ostatnio trochę zaniedbałam pisanie, ale były też i powody. Pierwszy powód był taki, że odszedł od nas do kraju szczęśliwości nasz piesek - Mały. Był z nami wiele lat. W czasie, gdy mój mąż chodził każdego wieczoru na spacer nagle pojawiał się obok niego i szedł za nim krok w krok. Po spacerze obaj dochodzili do furtki, mój mąż wchodził na nasze podwórko, a piesek znikał. I tak było dłuższy czas, aż usłyszeliśmy, że bezpańskie psy mają być odławiane. Taką wiadomość usłyszały nasze sąsiadki, wielkie miłośniczki wszystkich psów i zaproponowały, że one pieska zaszczepią, a my go przygarniemy. I Mały zamieszkał u nas. Później zamieszkała u nas Fionka, którą pani weterynarz znalazła w lesie razem z matką i resztą szczeniaków. I nasze dwa pieski bardzo się polubiły. Mały był z nami wiele lat. Miał usunięte przez lekarza kilka zębów, gdy okazało się, że ma taki stan zapalny, że trudno mu jeść. Ale żył i cieszył się życiem. Ale czas płynął, piesek się starzał , miał już około 20 lat i widać było, że słabnie i ma kłopoty z gryzieniem nawet gotowanego i drobno posiekanego mięsa. Zaczęły mu wysiadać nerki i lekarz weterynarii orzekł, że aby piesek się nie męczył, trzeba go uśpić. I Mały odszedł od nas. Został uśpiony. Została Fionka, która ze szczeniaka wyrosła u nas na dużego psa. 

Po uśpieniu Małego, Fionka przestała wychodzić z budy. Leżała i nie chciała jeść, ani pić. Poszłam do niej i opowiedziałam jej, że Mały już bardzo cierpiał i dlatego od nas odszedł. Można byłoby pomyśleć, że zgłupiałam, bo co pies może zrozumieć z mowy człowieka. Ale okazuje się, że Fionka chyba zrozumiała, bo po tej mojej łzawej przemowie wyszła do ogrodu i biega teraz tak, jak wtedy, gdy był u nas Mały. A ja myślę, że gdy trafi się jakiś piesek, to go przygarniemy, choć słyszę od koleżanek, że to może nie być odpowiedzialne zachowanie z mojej strony, bo ja weszłam już w 86 rok życia i co wtedy gdy........... Nie chcę kończyć zdania.

Drugi powód tego, że miałam dłuższą przerwę w pisaniu był taki, że zaczęła się wiosna i rozpoczęły się prace w ogródku. Ale dziś warzywa są już posiane, jutro mam zamiar sadzić pomidory i paprykę.

Wszystkim moim Przemiłym Czytelnikom życzę dużo ciepła, tego na dworze i tego w nas samych, radości, miłości i wszystkiego, co nam radość i szczęście przynosi. 

                                                                                             Marysia.

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...