Patrzę na naszą wschodnią granicę. Słyszę w jakich warunkach żyją ludzie po drugiej jej stronie. Ja nie wiem, jak należy rozwiązać problem tych ludzi, ale wiem, że to, co się tam dzieje i fakt, że nikt nie ma pomysłu na to rozwiązanie przypomina mi dawne czasy i historię, którą ja przeżyłam z rodziną.
Jesień 1944 roku. Mieszkamy we wsi, do której zbliża się front. Przed tym frontem uciekamy do pobliskiego lasu, a wokół nas padają kule armatnie. W lesie jest pozornie bezpieczniej. Pozornie, bo i tu padają co jakiś czas kule i wpadają Niemcy, aby wyłapać mężczyzn i skierować ich na linię frontu, do kopania okopów. Tu w lesie ojciec z bratem, podobnie jak nasi sąsiedzi, wykopali rowy w ziemi. Żeby móc wejść do środka zrobili schodki w ziemi, a całość tego schronu przykryli balami ściętych drzew. Na wierzch dali warstwę ziemi. Do środka schronu wchodziło się dopiero na noc. Było tu ciasno, chłodno, i duszno. Cały jesienny dzień spędzaliśmy z rodziną w lesie pod chmurką. Obiady mama gotowała na rozpalanym każdego dnia ognisku. W rodzinie oprócz rodziców i babci, było nas czworo dzieci. Najstarszy brat miał wtedy 15 lat, my - trzy dziewczynki - byłyśmy młodsze. Ja miałam 9 lat, jedna siostra - 3 lata, a druga 1/2 roku. W tym lesie mieszkaliśmy do pierwszych przymrozków. Cały czas towarzyszył nam strach. Baliśmy się Niemców, którzy co jakiś czas wpadali do tego lasu i mężczyzn kierowali do pracy na linię frontu.
Kiedy słyszę o ludziach, którzy koczują na naszej granicy, to widzę naszą rodzinę i naszych znajomych w lesie. Wracam myślami do tych minionych już - na szczęście - czasów.
"Ludzie ludziom zgotowali ten los" - napisała nasza noblistka w wierszu.
Nie wiem, jak należy rozwiązać problem tych nieszczęsnych ludzi na naszej granicy, ale wiem, że nie można ich zostawić o głodzie i chłodzie z różnymi chorobami i przy braku jakichkolwiek pozytywnych dla nich rozwiązań.
Tymczasem nasi przedstawiciele mają pomysły, jak powinny ubierać się do szkoły dziewczynki.



