wtorek, 21 stycznia 2020

Jak pięknie by mogło być.


 Jonasz Kofta
Jak pięknie by mogło być

Jak pięknie by mogło być
Na ziemi wiecznie zielonej,
Wystarczy wiedzieć, gdzie wstaje świt,
I pójść w tę stronę.
Wśród szczęku broni, zgiełku spraw
Krzyczą Kasandry wszystko wiedzące,
Tu mądrość świata na nic się zda,
Tu trzeba umieć spojrzeć w słońce.
Jak pięknie by mogło być,
Bo przecież jesteśmy ludźmi,
Jest sen zbyt straszny, aby go śnić.
Obudźmy się, obudźmy!
Wśród krwi, pożogi toczy się gra,
Codziennie jest Sąd Ostateczny,
Tu mądrość świata na nic się zda,
Musimy znów stać się dziećmi.
Jak pięknie by mogło…

Z sondaży wynika, że jeśli dojdzie do drugiej tury wyborów prezydenckich, to panią Kidawę Błońską będą dzielić od  pana Dudy drobne procenty, czyli wszystko będzie możliwe.

Ja przeżyłam wojnę, bardzo trudne i niebezpieczne czasy powojenne i kolejne rządy za czasów których nie było łatwo żyć i coś kupić w sklepach.

I tu jeden drobny przykład, a takich i podobnych było tysiące.

Idę do sklepu mięsnego, aby coś kupić na obiad. Dzieci jeszcze małe, mąż zapracowany i zaopatrzenie rodziny spoczywa na moich barkach. Przed sklepem tłum ludzi. Teoretycznie wiadomo, kto za kim stoi, ale w praktyce, kto bardziej sprytny, ten wygrywa. - Ja tu już stałam! -  mówi pani wpychająca się przede mnie.
Zajeżdża ciężarowy samochód, a w nim na brudnej zadeptanej podłodze leżą pęta kiełbasy. Panowie dostawcy wchodzą do środka samochodu w brudnych gumiakach i chodzą po tej kiełbasie. Muszą przecież ją jakoś zebrać i zanieść do sklepu. Nikt ze stojących ludzi nie protestuje. Każdy tylko myśli o tym czy tej kiełbasy dostanie dla rodziny i ile, bo sprzedawca wydzielał każdemu według własnego rozeznania tak, aby starczyło jej może nie dla wszystkich, ale dla jakiejś grupy szczęśliwców.
To były czasy, gdy nawet papier toaletowy był towarem deficytowym.
Dziś to już przeszłość. I dobrze. 

I teraz, gdy jestem już kobietą mocno zaawansowaną wiekiem chciałabym, aby moje dzieci, wnuki i prawnuki żyli godnie i spokojnie w kraju,  gdzie ludzie szanują się i pomagają sobie nawzajem. Gdzie człowiek w innych ludziach widzi swoich bliźnich i przyjaciół, a nie  wrogów lub przeciwników politycznych.

Moje doświadczenia życiowe uczą mnie, że nic nie jest dane człowiekowi raz i na zawsze. Że w każdym czasie może znaleźć się ktoś, kto doprowadzi do zawieruchy, do biedy, do nieszczęścia.


Jak pięknie by mogło być. Słowa Jonasz Kofta. Muzyka Jarosław Kukulski. Śpiewa Halina Frąckowiak.


wtorek




 Kupiłam dziś czasopismo Angora. Pierwsza strona z ogromnym tytułem: Przeszkodzisz w polowaniu trafisz do więzienia. I dalej: Nowe prawo zapewni myśliwym całkowitą bezkarność. Artykuł dwustronicowy pani Ewy Wesołowskiej na temat polowań wzburzył mnie ogromnie. Nie żebym miała cokolwiek przeciwko niemu. Wprost przeciwnie. Co to za prawo, które stanowi, że  grupa myśliwych bez pytania właściciela terenu o zgodę może sobie spokojnie na tym terenie polować, a właściciel nie ma prawa się temu przeciwstawić. Gdy myśliwi urządzają polowanie, to właściciele nie mają prawa wejść na teren, aby nie przeszkadzać myśliwym, a samemu nie być narażonym na niebezpieczeństwo. Aby myśliwym zabronić wstępu na swój teren właściciel musi się starać o wyłączenie tego terenu spod terenów łowieckich. Jestem przekonana, że gdyby jakiś myśliwy zapuścił się bez zgody właściciela na tereny jakiegoś amerykańskiego farmera, to mógłby się znaleźć w kłopotliwej dla siebie sytuacji.

Nie chcę się zastanawiać, co powoduje ludźmi, że lubią strzelać do zwierząt. Co to za przyjemność widzieć, jak trafione zwierzę zwija się z bólu i pada. Zwierzęta też chcą żyć. 

Moja córka mieszka w Bieszczadach i bardzo lubi zwierzęta.  Do miski z pokarmem wystawionym dla kotów zaczął przychodzić lisek, który tak się oswoił, że zaczął wpadać do mieszkania, nawet 
łebkiem odbijał rzucaną mu piłkę. Znikał tylko, gdy pojawiali się jacyś goście, po czym gdy goście odjeżdżali lisek wracał.  I nagle lisek zniknął. Po jakimś czasie córka dowiedziała się, że miejscowy myśliwy go odstrzelił.  Po prostu lis - to cel dla myśliwego. A podobno zwierzęta - to nasi bracia mniejsi.

niedziela, 19 stycznia 2020

Dzień jak co dzień.

  
   Ostatnio pracowicie zmieniam detale w starych grafikach i wstawiam je jako nowe  Ta szara grafika jest dzisiejszej produkcji.

Dzisiejszy dzień  był taki sobie. Niebo i powietrze zamglone, na dwór nie chce się wyjść, toteż zajęłam się kuchnią.
Nie był to zbyt szczęśliwy pomysł, bo złapałam się za zrobienie pasztetu z fasoli, ale ten eksperyment mi nie wyszedł. A tak się napracowałam. Ugotowana fasola została zmielona, do tego doszły jajka, mąka ziemniaczana i różne dodatki smakowe. Efekt jest taki, że zamiast wywalić ugotowaną fasolę, która stała już kilka dni na dworze i nie bardzo wiedziałam, co z niej zrobić, to teraz wywalę gotowy pasztet, bo jest do niczego. Jeszcze myślę, że może ptaki się zlitują i wydziobią choć trochę tego "rarytasu".
Nie będę narzekać. Sama tego chciałam. Zamiast trzymać się sprawdzonych przepisów zachciało mi się poeksperymentować w kuchni, a eksperymenty lubię i to różne. W kuchni też. No i eksperyment nie wyszedł. Całe szczęście, że mój mąż już do moich dziwactw przywykł i nie dobijał mnie uwagami typu. - I po co ci to było! - Ma żonę, która co jakiś czas zaskakuje go niecodziennymi pomysłami. Pewno potraktował to, jako dziwactwo kolejne.

Ale przynajmniej już wiem, jak ustawić pokrętła w kuchence, aby coś upiec w piekarniku. Dziś była próba generalna, co prawda nieudana, ale jakieś korzyści i z tego niepowodzenia można wyciągnąć.
Tak, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Po siedzeniu w kuchni warto byłoby się gdzieś wybrać. Mój wybór pada dziś na góry i to  nie byle jakie. Ruszamy zdobywać Himalaye. Będziemy zdobywać je wzrokiem i będziemy podziwiać śmiałków, którzy próbują zdobyć te niedostępne szczyty.
Zapraszam na wycieczkę.



 


                                                                               



piątek, 17 stycznia 2020

Czwartek.

W programie PhotoScape wszystkie zmiany w grafikach robię na tak zwane oko. Brak mi wiedzy  teoretycznej i praktycznej. Chyba zacznę od przetłumaczenia na język polski wszystkich poleceń. To już będzie coś. A później wykorzystam poradnik. Obecna moja wiedza jest jeszcze bardzo mizerna. Umiem już wstawić do grafiki dymek z napisem i ten dymek przesunąć w odpowiednie miejsce. Umiem zapisać grafikę i wstawić ją do bloga. Na tym na razie kończą się moje umiejętności.
Jest to dopiero wstęp do wiedzy, ale od czegoś trzeba zacząć.


Jest godzina 18. Na dworze jest ciemno. Ja siedzę przy biurku i popijam ziołową herbatkę. Podobno jest zdrowa, ale nie mogę powiedzieć, żeby była smaczna.
Jeśli chodzi o takie herbatki, to przypominam sobie, że po wojnie razem z mamą zbierałyśmy dziurawiec na ugorach i z tego suszonego ziela mama robiła każdego dnia w lecie garnek naparu dla nas. Gdy któraś z nas sióstr wpadała do mieszkania z wołaniem: - Mamusiu! Ale mi się chce pić! To mama mówiła: - Jest dziurawiec w garnku! - My piłyśmy ten napar i dalej biegałyśmy po dworze. Dopiero, gdy dorosłam, znalazłam w jakiejś medycznej książce ostrzeżenie. Podobno można dostać uczulenia, gdy się przebywa na słońcu po piciu dziurawca.  Nie przypominam sobie, aby którakolwiek z nas miała z tego powodu jakieś zmiany na skórze.

A skoro przypomniałam sobie historię z dziurawcem, to od razu nasunął mi się następny obraz. Jest lato. Upał. Rok szkolny się skończył i są właśnie wakacje. Teren  szkoły od ulicy odgradza siatka, a wzdłuż niej rośnie rząd wiśni. Piękne soczyste owoce kuszą, więc włażę na drzewo jak wiewiórka, rozsiadam się na gałęzi i objadam się owocami bez opamiętania. Początkowo jem same owoce, później połykam także pestki.
Resztę owoców, których my dzieci nie zdołaliśmy zjeść, mama wsypywała do gąsiora i zasypywała cukrem. W zimie był sok wiśniowy i lekko pachnące alkoholem owoce. 
Przypominam sobie, że kiedyś sama chciałam nałożyć sobie tych podfermentowanych wiśni na talerzyk. Mama mnie ostrzegła. -  Możesz zbić gąsior. Zaczekaj! Sama ci nałożę!
- Nie stłukę! - zapewniłam i nim skończyłam wymawiać ostatni wyraz wiśnie i szkło z gąsiora znalazły się na podłodze.

W zimie zawsze też mieliśmy jagody w soku na oknie. Las był blisko i krzaczków jagodowych było aż gęsto. Było rodzinne zbieranie owoców i konserwowanie ich cukrem.

 Może to moje coroczne robienie zapasów na zimę jest pozostałością wspomnień z dzieciństwa? - pomyślałam.


środa, 15 stycznia 2020

Uśmiech słonka.




 Przewałkoniłam cały dzisiejszy dzień.
Już dawno zauważyłam, że do pracusiów się nie zaliczam. Mam napady. Jak się łapię za robienie map myśli, to potrafię cały dzień poświęcić rysowaniu, sprawdzaniu w literaturze naukowej, co należy wstawić i w którym miejscu. Z czym powiązać wstawiony wyraz itd.
Jak robię pączki, to tylko o pączkach myślę i przy nich siedzę. Skończyło się już myślenie o kilku sprawach jednocześnie. A tak było jeszcze nie tak dawno.
Dzisiejszy dzień poświęciłam na porządkowanie moich różnych notatek i wydruków. Kupiłam kilka teczek i moje zapiski zostały posegregowane tematycznie, ulokowane w teczkach, a teczki opisane tak, że wiem, co w której jest.  Podobnie z wydrukowanym materiałem do zaplanowanej pracy. Na samym wierzchu leży teczka z ćwiczeniami fizycznymi, które polecał mi kiedyś pan Jurek i z takimi, które znalazłam w internecie. Od jutra  zabieram się za ćwiczenia.  Był czas, kiedy początek dnia - to były ćwiczenia rozciągające. Wtedy byłam bardzo sprawna fizycznie. Dziś kapcanieję i postaram się to kapcanienie przerwać.
Czas ostatnio przyspieszył i godziny śmigają jedna za drugą. Właśnie spojrzałam na zegarek i zobaczyłam, że za chwilę będzie 23,00. Czas pakować się do łóżka.
Do jutra.







poniedziałek, 13 stycznia 2020

Brawo Jurek Owsiak






Ogromnie się cieszę, że Jurek Owsiak - Szef Fundacji WOŚP nadal działa. Znowu do szpitali wjedzie nowy sprzęt. A to, co się dzieje z ludźmi tego dnia napawa ogromną nadzieją. Skoro tak ludzie potrafią się zjednoczyć, gdy zbierane są do puszek pieniądze na wyposażenie szpitali w potrzebny sprzęt medyczny, to znaczy, że dobro zwycięża, a wszelkie zło ucieka do mysiej dziury. Brawo Jurek i wszyscy, którzy z nim współpracowali.

W czasie, gdy zbierano pieniądze w Warszawie ktoś z artystów zaśpiewał  Imagine Johna Lennona
Ten utwór wstawiam też do swojego dzisiejszego wpisu.

Imagine - John Lennon 










1 - Babcia wspomnienie i 2 - babcia z uśmiechem.

Moja Babcia.

Moja babcia urodziła się w wiejskiej rodzinie pod koniec IX wieku w wiosce w okolicach Sokołowa Podlaskiego. Była bardzo zdolną i odważną dziewczyną. Kiedyś na pastwisku zobaczyła, że jej koleżanka robi serwetkę szydełkiem wykonanym z patyka. Stanęła z tyłu dziewczyny, bo tamta zazdrośnie strzegła swojej umiejętności i przyjrzała się  pracy koleżanki. Po czym sama zrobiła sobie szydełko, znalazła jakieś nici i zaczęła wyrabiać różne ładne rzeczy. 
Gdy podrosła postanowiła pojechać do Warszawy. Nie wystraszyła się opowieści ludzi na wsi, którzy mówili. że w lokomotywie siedzi diabeł i pod kotłem pali. W Warszawie znalazła pracę i męża i mieszkała z rodziną w wynajętym mieszkaniu, w piętrowym budynku na poddaszu. Dziadek nauczył ją czytać. Żyli bardzo biednie. Po śmierci dziadka i już po wybuchu wojny zamieszkała na wsi razem z nami, ale zawsze tęskniła do Warszawy, gdzie spędziła swoje młode lata.
Gdy myślę o Niej, to widzę jak siedzi przy kółku i śpiewa, a z wełny, która była ze strzyżenia naszych owiec wyciąga długie nici, które nawijały się na szpulę, albo opowiada nam bajki. Z tych wełnianych nici później nasza mama robiła na drutach nam - dzieciom swetry. Po odrobieniu lekcji brałam mały stołeczek, siadałam koło babci i prosiłam : Babciu! Opowiedz mi bajkę. Koło mnie zaraz siadały dwie moje młodsze siostry, a babcia zaczynała opowieść o królewiczach, o królewnach, o smokach i złych czarownicach. Nie namyślała się, nie zastanawiała, tylko opowiadała jakby te różne historie zawsze w niej siedziały i tylko czekały na odpowiednią chwilę, aby ukazać się światu.
Czy moja babcia miała zdolności literackie? Po raz pierwszy przyszła mi do głowy niedawno taka myśl, że babcia mogła mieć takie zdolności, tylko brakowało jej warunków, aby je rozwinąć.


Jakoś rzewnie mi się zrobiło. Babcia bardzo kochała nas - swoje wnuki, lubiła rozmawiać z ludźmi,  kochała też zwierzęta. To Ona dawała nam miłość, ciepło, uwagę, a ja chyba nie doceniałam tego Jej daru tak jak teraz bym chciała. I przychodzi mi na myśl cytat z poezji ks. Jana Twardowskiego - Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą....

Włodzimierz Słobodnik
SPOJRZENIE STAREJ KOBIETY.

Tak patrzy, jak gdyby
patrzała na kamień przydrożny
albo na ciemną rzeźbę
własnego smutku. W spojrzeniu jej
można odnaleźć
cień strzelistej topoli
i zagubienie figury przydrożnej
w nieobeszłej dali.
Oprócz tego znalazłem w jej spojrzeniu 
dwa nie skłócone ze sobą światła:
Światło macierzyństwa
i miłowania wnuków. 

A żeby nie zrobiło się smutno, to wstawię charakterystykę babci (czyli moją) napisaną przez Leonka - mojego starszego prawnusia  i dzisiejsze odezwanie się do mnie mojego młodszego prawnusia. 

I to będzie ta część z uśmiechem.

 
Charakterystyka mojej babci


Praca Leonka



Moja babci ma ponad 80 lat i ma na imię Marysia

Jest średniego wzrostu, ma krótkie ciemno brązowe włosy, jasno zielone oczy oraz ubiera się ciepło

Jest miła, troskliwa, pomocna, wesoła, i mądra.

Często, gdy mam problemy z nauką, proszę ją o pomoc, a kiedy coś się dzieje, wiem że mogę jej o tym powiedzieć

Podsumowując bardzo kocham swoją Babcię i życzę jej jak najlepiej. 

A mój młodszy prawnusio Adaś powiedział dziś do mnie Babciu przyszedłaś i  tym wyrazem przyszedłaś ogromnie mnie wzruszył. Chyba założę specjalny zeszyt, aby zapisywać takie perełki.
 


Jest godzina 1, 40 (oczywiście w nocy) Dobranoc. 
 

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...