1 - Babcia wspomnienie i 2 - babcia z uśmiechem.

Moja Babcia.

Moja babcia urodziła się w wiejskiej rodzinie pod koniec IX wieku w wiosce w okolicach Sokołowa Podlaskiego. Była bardzo zdolną i odważną dziewczyną. Kiedyś na pastwisku zobaczyła, że jej koleżanka robi serwetkę szydełkiem wykonanym z patyka. Stanęła z tyłu dziewczyny, bo tamta zazdrośnie strzegła swojej umiejętności i przyjrzała się  pracy koleżanki. Po czym sama zrobiła sobie szydełko, znalazła jakieś nici i zaczęła wyrabiać różne ładne rzeczy. 
Gdy podrosła postanowiła pojechać do Warszawy. Nie wystraszyła się opowieści ludzi na wsi, którzy mówili. że w lokomotywie siedzi diabeł i pod kotłem pali. W Warszawie znalazła pracę i męża i mieszkała z rodziną w wynajętym mieszkaniu, w piętrowym budynku na poddaszu. Dziadek nauczył ją czytać. Żyli bardzo biednie. Po śmierci dziadka i już po wybuchu wojny zamieszkała na wsi razem z nami, ale zawsze tęskniła do Warszawy, gdzie spędziła swoje młode lata.
Gdy myślę o Niej, to widzę jak siedzi przy kółku i śpiewa, a z wełny, która była ze strzyżenia naszych owiec wyciąga długie nici, które nawijały się na szpulę, albo opowiada nam bajki. Z tych wełnianych nici później nasza mama robiła na drutach nam - dzieciom swetry. Po odrobieniu lekcji brałam mały stołeczek, siadałam koło babci i prosiłam : Babciu! Opowiedz mi bajkę. Koło mnie zaraz siadały dwie moje młodsze siostry, a babcia zaczynała opowieść o królewiczach, o królewnach, o smokach i złych czarownicach. Nie namyślała się, nie zastanawiała, tylko opowiadała jakby te różne historie zawsze w niej siedziały i tylko czekały na odpowiednią chwilę, aby ukazać się światu.
Czy moja babcia miała zdolności literackie? Po raz pierwszy przyszła mi do głowy niedawno taka myśl, że babcia mogła mieć takie zdolności, tylko brakowało jej warunków, aby je rozwinąć.


Jakoś rzewnie mi się zrobiło. Babcia bardzo kochała nas - swoje wnuki, lubiła rozmawiać z ludźmi,  kochała też zwierzęta. To Ona dawała nam miłość, ciepło, uwagę, a ja chyba nie doceniałam tego Jej daru tak jak teraz bym chciała. I przychodzi mi na myśl cytat z poezji ks. Jana Twardowskiego - Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą....

Włodzimierz Słobodnik
SPOJRZENIE STAREJ KOBIETY.

Tak patrzy, jak gdyby
patrzała na kamień przydrożny
albo na ciemną rzeźbę
własnego smutku. W spojrzeniu jej
można odnaleźć
cień strzelistej topoli
i zagubienie figury przydrożnej
w nieobeszłej dali.
Oprócz tego znalazłem w jej spojrzeniu 
dwa nie skłócone ze sobą światła:
Światło macierzyństwa
i miłowania wnuków. 

A żeby nie zrobiło się smutno, to wstawię charakterystykę babci (czyli moją) napisaną przez Leonka - mojego starszego prawnusia  i dzisiejsze odezwanie się do mnie mojego młodszego prawnusia. 

I to będzie ta część z uśmiechem.

 

Charakterystyka mojej babci

Praca Leonka

Moja babci ma ponad 80 lat i ma na imię Marysia

Jest średniego wzrostu, ma krótkie ciemno brązowe włosy, jasno zielone oczy oraz ubiera się ciepło

Jest miła, troskliwa, pomocna, wesoła, i mądra.

Często, gdy mam problemy z nauką, proszę ją o pomoc, a kiedy coś się dzieje, wiem że mogę jej o tym powiedzieć

Podsumowując bardzo kocham swoją Babcię i życzę jej jak najlepiej. 

A mój młodszy prawnusio Adaś powiedział dziś do mnie Babciu przyszedłaś i  tym wyrazem przyszedłaś ogromnie mnie wzruszył. Chyba założę specjalny zeszyt, aby zapisywać takie perełki.

 

Jest godzina 1, 40 (oczywiście w nocy) Dobranoc.