Dzień za dniem...

Właśnie skończyłam sprzątanie jednej łazienki i usiadłam przed komputerem, aby trochę odpocząć przed rozpoczęciem sprzątania drugiej. Czego tam na półkach oprócz kurzu nie było. Były nawet takie przedmioty, co do zastosowania których miałam tak dużo wątpliwości, że pytałam Córkę i Zięcia do czego one mogą służyć. No ale jest zrobiony porządek i oddycham z ulgą. Nie wiem tylko, czy nasza kocica zaakceptuje nowe miejsce, w którym stoi kuweta. Wsunęłam ją pod szklaną półkę dosyć wysoko zawieszoną. Oczywiście kuwetę, a nie kotkę. Zobaczymy.
Dzień jest jakby specjalnie wybrany do robienia porządków w domu, bo na dworze pada deszcz. Słychać jak krople wody uderzają o parapet okna przy którym siedzę.

Pomidory posadzone w ogródku chyba się ukorzeniają, bo zmienia im się kolor nowych liści . Te wcześniejsze liście mają kolor wyblakłej zieleni, nowe są ciemnozielone.
Zaczęły się już pierwsze zbiory. Wyrywam młodziutką rzodkiewkę i czekam na sałatę, która też już ma piękne młode listki.

A co u mnie?  Przydałaby mi się rehabilitacja u pana Jurka. Myślę, że nawet trzy, cztery zabiegi już by coś poprawiły w moim znowu bolącym kręgosłupie. Na razie jednak nie ma mowy o żadnych wyjazdach. Po pierwsze - koronawirus. Po drugie - zasiedziałam się w domu i na działce. Wiem, że  w końcu będę się musiała z domu ruszyć. Mam jednak świadomość, że tak, jak trudno było przyzwyczaić się do aresztu domowego, tak teraz będzie trudno wrócić do dawnej aktywności.

Cisza. Ciemność nocy rozjaśnia tylko światło lampy. Moje myśli pędzą w dal. Niestety, nie wybiegają do przodu. To, co przed nami budzi niepokój. Bezpieczniejsze są podróże w przeszłość.
To, co minęło już nie wróci, ale to podstawa tego, co jest dziś.

Leopold Staff
Jak często...

Jak często, płosząc posępne cienie,
Powracam myślą w lata najmłodsze,
Gdy świat był jasny jak przebudzenie,
A kwaśne jabłka były najsłodsze;

Kiedy się śniły wielkie przygody:
Dzielnie w słabszego stanąć obronie
Lub tonącego wydobyć z wody,
Lub rozbiegane zatrzymać konie.

Kusiła dziuplą wierzba garbata,
Nęciła każda szpara w parkanie,
Lecz nocą strach brał przed końcem świata
Lub że kraść dzieci będą Cyganie.

I winy były w małych zuchwalcach,
Ale ich nie tknął jeszcze ślad błota,
I atramentu ślady na palcach
Były jedynym brudem żywota.