Kurczy mi się mój świat.

„Nieważne , gdzie jestem”, wszystko jedno, gdzie jestem. Jestem.  (Cytat z książki Bieguni Olgi Tokarczuk).
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jest godzina 23, 20. Siedzę przed komputerem i myślę. Tak wiele się przez ten ostatni rok zmieniło. Przez jeden rok. Gdy byłam dzieckiem czas wlókł się niemiłosiernie. Rok szkolny trwał w moim odbiorze całe wieki. Świat się do mnie wtedy uśmiechał i był na wyciągnięcie ręki. A dziś już czas pędzi i wciąż przyspiesza. W ubiegłym roku o tej porze zaczynałam jeżdżenie na rehabilitację. Jeździłam raz w tygodniu. Dobrze się czułam i nie bałam się podróży, ani tego, że przez pół dnia jestem sama wśród obcych ludzi, zdana na siebie samą. Teraz nie jestem pewna, czy odważę się na takie wyjazdy. W zasięgu moich możliwości są dziś jeszcze sklepy, do których mam kilometr drogi, oraz bibliotekę i kino - 2 km. odległości od mojego domu. I nie wiem, czy ten mój lęk przed dalszą samotną podróżą, to jest efekt obecnego zamknięcia w domu z powodu koronawirusa, czy to starość po prostu. A jeżeli to sprawa starości, to może jest to zjawisko ogólnoludzkie. Przypomina mi się fragment Ody do młodości Adama Mickiewicza.

"Niechaj, kogo wiek zamroczy,

Chyląc ku ziemi poradlone czoło,

Takie widzi świata koło,

Jakie tępemi zakreśla oczy.

Młodości! ty nad poziomy

Wylatuj, a okiem słońca

Ludzkości całe ogromy

Przeniknij z końca do końca!

 
A co mówią inni poeci o przemijaniu?

Jan Lechoń

Mokotowska piętnaście.

Nad obce wiel­kie mia­sto zmrok za­pa­da obcy.
Sto­ję w oknie i pa­trzę, jak wol­no śnieg pró­szy.
Ach! by­ło ­to tak daw­no, kie­dy mali chłop­cy,
Bie­ga­li­śmy przez War­sza­wę, roz­cie­ra­jąc uszy!

Po tylu od­tąd la­tach czyż je­stem tak inny?
Gdy wszyst­ko leży w gru­zach, mnie zda­je się tyl­ko
Że zno­wu się otwo­rzy nasz po­kój dzie­cin­ny
I po­wiem: "Ja stąd prze­cież wy­sze­dłem przed chwil­ką."

To prze­cież moja Mat­ka szy­je ręką drob­ną,
I wi­dzę po­chy­lo­ny cień Ojca na ścia­nie,
Co no­ca­mi od­ra­bia ro­bo­tę osob­ną,
Za któ­rą dla nas wszyst­kich ma ku­pić ubra­nie.


Myśli nawiedzające mnie na ruchliwych ulicach Wisława Szymborska

---

Twarze.
Miliardy twarzy na powierzchni świata.
Podobno każda inna
od tych, co były i będą.
Ale Natura - bo kto ją tam wie -
może zmęczona bezustanną pracą
powtarza swoje dawniejsze pomysły
i nakłada nam twarze
kiedyś już noszone.
Może cię mija Archimedes w dżinsach,
caryca Katarzyna w ciuchu z wyprzedaży,
któryś faraon z teczką, w okularach.
Wdowa po bosym szewcu
z malutkiej jeszcze Warszawy,
mistrz z groty Altamiry
z wnuczkami do ZOO,
kudłaty Wandal w drodze do muzeum
pozachwycać się trochę.
Jacyś polegli dwieście wieków temu,
pięć wieków temu
i pół wieku temu.
Ktoś przewożony tędy złoconą karetą,
ktoś wagonem zagłady.
Montezuma, Konfucjusz, Nabuchodonozor,
ich piastunki, ich praczki i Semiramida,
rozmawiająca tylko po angielsku. Miliardy twarzy na powierzchni świata.
Twarz twoja, moja, czyja -
nigdy się nie dowiesz.
Może Natura oszukiwać musi,
i żeby zdążyć, i żeby nastarczyć
zaczyna łowić to, co zatopione
w zwierciadle niepamięci. 

NA KONIEC DNIA DLA CIEBIE.