Jesień w przyrodzie i jesień w życiu człowieka.

 

 

  Stanisław Grochowiak

A tego roku jesień też jest siwa, 

★ ★ ★

A tego roku jesień też jest siwa,    

 Ludzi ucisza, w drzewach kształt odkrywa.

I tego roku obłoki wydłuża,
Że idą niebem jak ziąbu przedmurza.

I tego roku w polach praca tłumna,
Gadają młyny, pachną chlebem gumna.

Jakby, zaiste, nie przeszła nad nami
Chorągiew bólu z ciemnymi skrzydłami,

Jakby nam czoła nie obrosły chrusty
I jakby „spokój” nie był dźwięk już pusty.

A tu — gdzie mieszkam — gdzie do ciebie piszę;
Ptaki dziobami przędą wielką ciszę.

Staw rzęsę dźwiga, rzęsa trzciny wiąże,
Zamyka łono nasycony grążel.

Pola topolom, topole rozstajom,
A lasy borom milczenia podają.

Jakby, zaprawdę, trznadle i czyżyki

Niosły przez niebo Chustę Weroniki.

Jakby, zaiste, za tych drzew bukietem

 Przydrożny strumień rozlewał się w Letę.

Wybacz więc: idę przez wioskę ściszony,
Biorę od ludzi zdawkowe ukłony.
..................................................................................................................................................................

Do siedzenia w domu już przywykłam. Zastanawiam się jakbym się czuła, gdybym dziś bez żadnej opieki pojechała pociągiem do Warszawy. Trudno mi to sobie już wyobrazić, a przecież nie tak dawno, bo rok temu, jeździłam sama systematycznie raz w tygodniu na rehabilitację do Warszawy. 

Jesień już widać i w ogrodzie i w lesie. Ten rok jest bardzo trudny dla amatorskich upraw. Być może ci ogrodnicy, którzy stosują opryski chemiczne nie narzekają na kiepskie zbiory.

Ja owoce pomidorów obrywam jeszcze zielone i wyrzucam, bo całe są w brązowych plamach. Szkoda. Bo te, które wcześniej dojrzały w mieszkaniu, były bardzo smaczne. Winogrona na winorośli są twarde i brązowe. Nadają się tylko do wyrzucenia. Jutro wyrywać będę czerwone buraki i po ugotowaniu ich i po utarciu na tarce dodam do nich utartych jabłek - antonówek zamiast octu i zamknę je w słoikach na zimę.
Wysiałam jeszcze sałatę na jesienny zbiór, ale nie wiem, czy zdąży urosnąć przed przymrozkami.

Ponieważ już kilka miesięcy nie jeżdżę na rehabilitację, to gorzej chodzę. Potykam się co chwila prawą nogą na równej podłodze. Rozumiem, że takie są uroki życia w zaawansowanym wieku, ale łudzę się, że może jeszcze będę dobrze chodziła. Wyszukuję w internecie różne ćwiczenia, po czym najczęściej na oglądaniu ich kończy się moja aktywność fizyczna. Czytałam gdzieś, że wyobraźnia też działa podobnie jak gimnastyka i sama siebie oszukuję.

Teraz często biorę przykład z naszej kotki, siadam na tapczanie, okręcam się kołdrą i przy oglądaniu jakiegoś powtarzanego któryś już raz serialu przysypiam.

Jesień w przyrodzie i jesień człowieka.