Zapasy na zimę.

 Zaczyna się spokojny, pogodny dzień. Właśnie odwiedził nas rudy kot. Wszedł do mojego pokoju, podszedł do mnie, pozwolił się pogłaskać, wskoczył na moje łóżko i ułożył się do spania. Lubię go, chociaż to jest mały zbój. W porównaniu z naszą kotką można powiedzieć, że jest chudy. Karmimy go, ale on chyba dużo biega i tego karmienia nie widać na nim poza tym, że futro ma błyszczące. Trudno powiedzieć, gdzie mieszka. Wychodzi od nas i znika. 

Nie wabimy go. Jeśli przyjdzie, to jest, gdy chce wyjść, to wychodzi. Jego kocie prawo. 

 

A ja przerabiam na zimę, co się da. Wpadłam w taki zapał, że nie zdziwię się, gdy nagle okaże się, że w słoikach  jest zamknięte także zielsko z działki. Np. pokrzywa. Podobno jest bardzo zdrowa. W słoikach znalazły się buraczki z antonówkami, a nie z żadnym octem i marchewka, którą z  groszkiem  już dziś jedliśmy na obiad. Na działce zostały tylko dwie niewielkie dynie, zielone jeszcze papryki,  maliny, zbierane co kilka dni i owoce czarnego bzu, które zostaną zerwane, gdy dojrzeją. No i czekamy na jesień najpierw tę piękną, słoneczną, a później zimną i dżdżystą.

 

 

Chyba zajrzę do Lipiec Reymontowskich, czyli do książki Chłopi Reymonta. Od wielu już lat książka ta zajmuje pierwsze miejsce na liście moich lektur. Czytałam ją już tyle razy, że fragmenty znam na pamięć, a wciąż bardzo chętnie do niej wracam. Ma ona w sobie prawdziwy wiejski klimat i prawdę psychologiczną występujących postaci. A nade wszystko ma w sobie to coś, co powoduje, że od książki trudno się oderwać nawet przy którymś kolejnym czytaniu.