Pamięć czasem płata figla.

Chyba już pojęłam jak pisać tekst w nowym miejscu, oraz jak dodawać grafiki i zdjęcia do bloga. Trochę trwało zanim najistotniejszą część wiedzy na ten temat poukładałam sobie w głowie.  Korci mnie, żeby co jakiś czas zmieniać kolor strony, ale trochę się boję, żeby czegoś nie popsuć.

 

Co tu dużo gadać. Lubię  poznawać nowe rzeczy i nowe możliwości działania. 

********************************************************************************

Ostatnio dni mojego życia są podobne do siebie, jak krople wody.

Wstaję rano, idę dać jeść naszym pieskom. Jeśli mój Mąż jeszcze nie zdążył sobie zrobić śniadania, to robię je ja, po czym przerabiam co się jeszcze da z działki. Obieram, kroję i suszę jabłka, które opadają z drzew, zbieram maliny i robię z nich sok na zimę. Staram się o to, aby mieć cały czas jakieś zajęcie, bo koronawirus spowodował, że czuję się osamotniona i tę samotność muszę jakoś zagospodarować. 

Lubię spotykać się z ludźmi, rozmawiać. A gdyby nie to, że w domu jest Mąż z którym mogę porozmawiać, a przez ogrodzenia rozmawiam z sąsiadami, to czułabym się jak w więzieniu.

Ostatnio kupiłam książeczkę zatytułowaną Trening umysłu. Zachowaj sprawność mózgu na długie lata. Czego tu nie ma? Są wiadomości o mózgu, o jego pracy, o tym, co należy jeść, o pamięci i o tym, co robić, aby tę pamięć zachować długo.

Podano tu 8 wyzwań dla umysłu:

1. Ucz się języków.

2. Licz w pamięci.

3. Tańcz.

4. Pisz lewą ręką.

5.Trenuj zapamiętywanie. (Każdego dnia coś zapamiętać. Np. cytat, nr. telefonu, łacińska nazwa rośliny itd.)

6. Graj na instrumencie.

7. Robótki ręczne.

8. Rozwiązuj łamigłówki.

W środku książeczki są testy pamięci wzrokowej. 

Takie trenowanie pamięci bardzo mi się przydaje, bo już kilka garnków przypaliłam. Gdy usiądę w fotelu i zacznę oglądać jakiś program w telewizji, to już po garnku. Dobrze, że znalazłam sposób na to, jak taki garnek doprowadzić z powrotem do stanu używalności. Ale gorzej, że gubię się w czasie kupowania w sklepach. Tę moją kiepską pamięć znają już sprzedawcy wszystkich sklepów w mojej miejscowości. Co jakiś czas wracam tam po zostawione zakupy. A szczytem mojego roztargnienia było, gdy w ubiegłym roku po powrocie z Warszawy z rehabilitacji, postawiłam na nogi wszystkich znajomych i sprzedawców sklepów bo nie mogłam znaleźć swojego plecaka ze wszystkimi dokumentami. Na szczęście moja wnuczka zachowała się przytomnie i zapytała: - Babciu! A czy ty nie zostawiłaś plecaka w domu? 

Plecak był w moim pokoju. Stał na podłodze koło krzesła na którym zwykle siedzę.