Ania i Jardian prosili mnie o wspomnienia, dlatego dziś wstawiam część moich zapisanych wcześniej przeżyć. Nie będą one radosne, ani budujące, ale w życiu jest różnie. Wiedzę o sobie i o innych zdobywa się na podstawie różnych doświadczeń. Tych trudnych także, a może przede wszystkim tych trudnych.
Dziś, gdy tych różnych przeżyć mam wiele za sobą jestem pewna, że były one konieczne. Bez nich nie byłabym dziś tym, kim jestem. Oczywiście chwile radosne w życiu są i potrzebne i mile widziane, ale uczą przede wszystkim różne trudności, z którymi musimy sie mierzyć.
Przepraszam za to, że pierwsze litery w poszczególnych wersach nie są wyraźne, ale chciałam ułatwić sobie pracę i spróbowałam przenieść tekst z innej strony do bloga. No i wyraźnie mi to nie wyszło. Nie będę podawała w tekście nazw miejscowości, nazwisk itd. Te nazwy pozostaną tylko ze mną..
Fragmenty mojego pamiętnika.
Wiadomość, że będę chodziła do liceum w P(.......), a nie w W(.........) bardzo mnie ucieszyła.
- Ale będą za mną w domu tęsknili! – pomyślałam. Oczami wyobraźni widziałam już, jaka będzie radość ww rodzinie, gdy przyjadę na ferie. Byłam przekonana, że rodzicom, siostrom i babci będzie beze mnie źlźle, że zobaczą ile ja w domu znaczę. Poczułam się ważna i prawie dorosła. Gdybym poszła do liceum w WW(........) wszystko byłoby tak, jak do tej pory. Moi koledzy, z którymi kończyłam siódmą klasę, chchodzili pieszo do liceum. Byłam przekonana, że ja też, tak jak oni, mieszkałabym dalej w domu, a do szszkoły chodziłabym pieszo. W końcu sześć kilometrów w jedną stronę i sześć z powrotem, to niezbyt dudużo jak na młode nogi.
DDo P(.......) trzeba było dojechać ponad dwadzieścia kilometrów autobusem. Z góry było wiadomo, że niniezbyt często odwiedzę rodzinę. To mnie właśnie najbardziej radowało. Cieszyłam się, że w domu będę arbardzo oczekiwanym gościem, a mój przyjazd będzie prawie świętem. Nie czułam strachu przed nową ssszkołą, a tylko lekkie podniecenie. Nie myślałam o tym, że zamieszkam z obcymi ludźmi. Wiedziałam, żżże w P(.......) będę razem z bratem On miał pójść do męskiego liceum i tam miał skończyć ostatnią klasę, jaa ja do liceum żeńskiego.
NNa egzamin pojechałam z ojcem. W P(.......) spędziliśmy dwa dni. Na noc zaprosiła nas znajoma rorodziców. Jak przez sen przypomina mi się wieczór i rozmowa dorosłych przy kolacji. Pani mówiła o ssswoim mężu, który zginął w Katyniu. Mój ojciec go znał jeszcze sprzed wojny.
SSamego egzaminu nie pamiętam. Nie pamiętam także, abym jakoś szczególnie była zainteresowana wwynikiem. Właściwie to chyba mnie ta sprawa niezbyt obchodziła. To rodzice starali się dowiedzieć, czy zazdałam. Nie wiem, kto pojechał do P(.......,) aby to sprawdzić. Myślę, że ojciec.
P(........)
NNa piętrze w drugim końcu korytarza była aula. Zbierano tu czasami młodzież całego liceum. Tu ooznajmiano, jakie zarządzenia wydała dla nas pani dyrektor i tu nas łajano. Do auli przylegała stołówka. PPo obiedzie odrabiałyśmy w niej lekcje. Na wprost stołówki miała swoje mieszkanie– dyrektorka liceum.
Mój czas został rygorystycznie podzielony. Było miejsce na sen, na mycie się, posiłek, zajęcia lekcyjne, ktktóre odbywały się w klasach na parterze. Od obiadu do czwartej po południu było wolne, później oodrabianie lekcji, kolacja, apel jak w obozie i spanie.
JJJuż sam początek pobytu w internacie był dla mnie bardzo trudny. Dostałam biegunki. W dzień sobie raradziłam. Najgorsza była noc. Musiałam wiele razy wstawać i iść po ciemku nieznanym mi korytarzem, ssschodzić w dół po schodach i szukać ubikacji. (Na piętrze jej nie było.) Bardzo się bałam. W domu zzdarzało się, że po przebudzeniu w nocy, wołałam mamę, gdyż bałam się ciemności. Tu mamy nie było. MMusiałam sama radzić sobie ze swoim strachem i z samotnością. Po takiej źle przespanej nocy rano mmyłam się, zakładałam spódniczkę, bluzeczkę, sweterek i czarny fartuszek przykrywający podniszczoną cacałość. To było moje jedyne ubranie do chodzenia na co dzień.
Na święto przygotowana była granatowa układana spódniczka, biała bluzeczka i biały puszysty sweter z angory, zrobiony na drutach przez mamę. Do tego na zimę dochodziło jeszcze palto. O żadnym płaszczu, czy kurtce nie mogłam nawet marzyć. Nie przyszło mi nigdy do głowy, że mogłabym prosić o jakieś dodatkowe ubranie. Moi rodzice byli biedni. Czasy były ciężkie powojenne, a nas dzieci było czworo. Wiedziałam o tym. Poza tym miałam wewnętrzne przekonanie, że gdyby było mi coś jeszcze potrzeba, to rodzice by mi dali. Skoro nie dali, to znaczy, że to, co mam, wystarcza.
PPani dyrektor od początku budziła we mnie przerażenie. Do dziś widzę jej zwalistą postać, nalaną twarz i wwyłupiaste oczy. Gdybym miała powiedzieć z kim mi się kojarzyła wtedy i kojarzy dziś, to byłby to ryś BBazyli z utworu Jana Brzechwy „Opowiedział dzięcioł sowie”.
WWspomnienia związane z nią do dziś są dla mnie przykre. Tej przykrości nie pozbyłam się, choć od ccczasów I klasy liceum minęło wiele lat. Emocje wciąż są żywe.
PPani dyrektor posiadała gruntowne wykształcenie. Podobno uczęszczała na wykłady prowadzone przez KKasprowicza. Starsze dziewczęta twierdziły, że była dobrą polonistką. Ja na szczęście nie musiałam tego sssprawdzać. Nie chodziło o jej wygląd, choć miał on też swoje znaczenie, chodziło o jej sposób bycia i ststosunek do uczniów.
BByć może, gdybym przeszła twardą szkołę życia w domu, inaczej bym ją spostrzegała. Przecież nie wwszystkie dziewczyny w liceum żeńskim, do którego chodziłam, bały się jej. Dziś myślę, że to ja byłam wwyjątkiem pod tym względem. Przypominałam mimozę, przesadzoną w wyjątkowo niekorzystne śrśrodowisko. Ale prawda była również taka, że pani dyrektor nie zrobiła nic, abym się jej nie bała i abym ppoczuła się bezpiecznie w nowym miejscu.
SStarałam się tak zachowywać, aby się nie narazić. I zaraz na początku wpadłam jej w oko.
- Chodź no tu! – powiedziała do mnie rozkazującym tonem. Podeszłam wystraszona. Krytycznie zmierzyła mnie od góry do dołu.– Co ty masz na sobie? Idź się przebierz!
SSzybko poszłam do sypialni, gdzie były wszystkie moje rzeczy. Założyłam mój strój galowy i angorowy sssweter. Pani dyrektor czekała, aż jej się pokażę. Spojrzała na mnie niezadowolona i powiedziała:
- Co to za sweter? Zdejmij go.
Oczywiście posłusznie, bez słowa protestu, zdjęłam sweter i chodziłam w samej bluzeczce, choć było mi zzimno. Budynek nie był jeszcze ogrzewany, a jesienne ranki chłodne.
Z Z chłodem, samotnością, lękiem przed ciemnością jakoś sobie radziłam. Najgorsze były wieczorne apele a Po kolacji stawałam w szeregu razem z innymi uczennicami mieszkającymi w internacie, naprzeciwko stnas stawała dyrektorka, która za najmniejsze przewinienie którejkolwiek karała nas wszystkie. OOdpowiedzialność była zbiorowa. Najczęściej pozbawiała nas możliwości wychodzenia z budynku. CCzasami na dzień, czasami na kilka dni. Nic nie pomagało to, że ja przestrzegałam regulaminu, nie ppomagało moje dobre zachowywanie się. Nie było ono nawet dostrzegane. Stawałam na korytarzu z ininnnymi i drżałam na myśl, że może znowu któraś z dziewcząt spóźniła się na odrabianie lekcji. WWiedziałam, że w konsekwencji także ja razem z innymi nie będę mogła następnego dnia wyjść ani do mmiasta, ani na teren przy liceum.
GGdy pani dyrektor zabraniała nam opuszczać pomieszczenia internatu, siadałam w sali, tęsknie wwyglądając przez okno. Dusiłam się w murach, a na dworze była piękna jesień i świeciło słońce. PPatrzyłam na przylegający do liceum duży ogrodzony szkolny teren, za którym płynął strumień. Lubiłam ppatrzeć w jego zieloną wodę, ocienioną gałęziami drzew. Nie miałam odwagi zlekceważyć zakazów pani ddyrektor. Moje koleżanki nie były aż tak zastraszone jak ja, toteż dosyć często robiły różne „naganne” rrrzeczy. Bałam się, że za ich swobodne zachowanie ja także mogę zapłacić ograniczeniem moich mmaleńkich swobód. Toteż stałam w czasie apelu przerażona w oczekiwaniu dotkliwej kary. Czułam się, jajak na beczce z prochem.
Jaśniejszymi chwilami dla mnie były moje odwiedziny w internacie męskim, gdzie był mój brat. Koledzy mojego brata tak się przyzwyczaili do tych moich odwiedzin, ze przestali je nawet po swojemu komentować.
Oczywiscie pani dyrektor o tych moich odwiedzinach nic nie wiedziała. Dała by mi.
C.d. nastąpi.

Cieszę się, że udostępniłaś Mario wspomnienia. Ja piszę ręcznie od dwutysięcznego pierwszego roku. Mam tych zapisków bardzo wiele. Wszak pisanie ręczne - to najlepsza terapia. Przesyłam pozdrowienia. Przepiękny wpis !
OdpowiedzUsuńDziś świętowałam hucznie, z ajerkoniakiem zrobionym przez Córkę. Wypiłam trzy kieliszki i jeszcze chwila i bym się upiła. Takie świętowanie trafia mi się tylko przy szczególnych okazjach. Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńZazdroszczę Mario tego ajerkoniaku. Ja nie mogę pić alkoholu do końca życia. Jeszcze raz pozdrawiam :) Cukier u mnie i sól tez odpadają, chyba że sól do kąpieli. Staram się tych rzeczy unikać. Cieszę się, że urodziny się udały. Ja świętuję dziewiętnastego maja :)
OdpowiedzUsuńJuż sobie zapisuję Twoje święto.
OdpowiedzUsuńDziękuję :)
OdpowiedzUsuńDość przygnębiająca ta część wspomnień. To fakt- były inne czasy, zupełnie inne...
OdpowiedzUsuńAle fajnie, że w swoje urodziny świętowałaś tak jak chciałaś! :)
Były inne czasy, ale i spojrzenie na człowieka i jego życie było inne. Tego innego spojrzenia trzeba się było dopiero nauczyć i go zaakceptować.
OdpowiedzUsuńMarysiu najlepsze życzenia z okazji urodzin 🌺 Zdrowia przede wszystkim, powrotu normalności, spacerów i radości 🍀 Twoje wspomnienia czytam z zaciekawieniem i czekam na ciąg dalszy. Pozdrawiam serdecznie, Myszka
OdpowiedzUsuńDziękuję za życzenia. Cieszę się, że zainteresowały Cię moje wspomnienia.Postaram się wstawić ciąg dalszy.
OdpowiedzUsuń