Tak było.

6 kwietnia 2020 r.

 


Patrzę na swoje życie z wysokości swoich 84 lat i zastanawiam się, jak to się stało, że ze zwykłej zmokłej kury patrzącej najchętniej pod swoje nogi, stałam się kobietą ciekawą świata i przede wszystkim ludzi.
Patrzę wstecz. Tyle lat zmarnowanych.
A może te lata nie były zmarnowane? Może były przygotowaniem do zmiany?

Punktem zwrotnym był przyjazd dwóch panów psychologów do szkoły, w której pracowałam. Zaprosili oni chętnych nauczycieli do wzięcia udziału w sesji terapeutycznej w Warszawie. Nic nie wiedziałam o ich wizycie i gdyby nie moja koleżanka, z którą się przyjaźniłam pewno nie skorzystałabym z ich zaproszenia. Byłam przyzwyczajona do tego, że świat, w którym żyję jest prawie niezmienny. Rano toaleta, śniadanie, wyprawienie dzieci do szkoły i praca bardzo sympatyczna, bo w szkolnej bibliotece i w klasie z uczniami ( uczyłam języka polskiego), powrót do domu, sen i od początku.... Czyli typowy kierat. Nie przyszło mi wtedy nigdy do głowy, że w tym kieracie można coś zmienić. Choćby jakiś drobiazg.

Nasz wyjazd - bo pojechałam ja i koleżanka - zmienił wszystko. Uruchomił u mnie krytyczne myślenie, pokazał mi, że można patrzeć i nie widzieć, nauczył mnie patrzenia na siebie samą i na swoje emocje.

No i pewnego dnia tak wyładowałam emocje, że aż się do dziś dziwię, że ja zawsze zrównoważona Marysia, potrafiłam się tak zachować.

Poszło o zlew zapakowany z czubem brudnymi naczyniami. Byłam zmęczona. Praca w szkole, później na działce i teraz - starta zmywania, a nie miałam wtedy zmywarki. Córka zajęta była dwojgiem dzieci, mąż czytał gazetę.
Podeszłam do zlewu wściekła. Podniosłam kupę naczyń i grzmotnęłam je o dno zlewu. Spokojnie wyjęłam skorupy i wrzuciłam do kubła na śmieci. Podniosłam następną porcję i znowu grzmot z całej siły. W ten sposób zmywanie odbyło się piorunem. Na koniec trzasnęłam plastikowym sitkiem o zlew, aż sitko pękło na pół. W domu zapanowała cisza, a ja wzięłam kubeł ze skorupami i poszłam do kontenera je wyrzucić.

Następnego dnia byłam tak lekka i radosna, że aż sama się sobie dziwiłam. Nawet przez sekundę nie żałowałam  potłuczonych talerzy. Takiej lekkości i radości, jaka mi wtedy towarzyszyła, nie zaznałam nigdy wcześniej.

Wybuch nagromadzonej złości trafił mi się tylko raz. Dziś wiem, że był wtedy iskrą, która pozwoliła mi zaakceptować różne doznania, które były wcześniej schowane u mnie za jakąś mgłą. Ten wybuch był potrzebny, bo pokazał mi, jak ważne są uczucia w życiu człowieka. I to wszystkie uczucia, nie tylko te dotyczące złości. Dziś nie muszę już tłuc talerzy. Potrafię nagromadzoną agresję zamienić w słowa i spokojnie o problemie rozmawiać. Od tamtego czasu rozmowa jest dla mnie bardzo ważna i lubię rozmawiać, ale też lubię słuchać tego, co mówią inni ludzie. I wtedy słucham uważnie - aktywnie.

Ale wystawiłam sobie laurkę. Trudno. Prawda jest prawdą.

Don Wasyl - " Gdzie moja młodość". Tekst i muzyka Robert Biaduń. Ciechocinek 2012.