Wczoraj był pierwszy dzień września. Weszłam do pokoju, akurat włączony był telewizor i wyświetlany był film, w którym wracano wspomnieniami do tragicznych chwil, gdy zaczęła się wojna i Niemcy weszli do naszego kraju. Poczułam się znowu małą 4-letnią dziewczynką siedzącą w pokoju na podłodze i słuchającą rozmowy Niemców z moim ojcem. Wiedzieli, że moi rodzice są nauczycielami. Ojciec co chwila sięgał do słownika, bo nie znał języka niemieckiego. Rozmowa była spokojna, ale do dziś czuję związane z nią napięcie i niepokój ojca. Strach towarzyszył rodzicom przez cały okres wojny. Życie ludzkie przestało mieć jakąkolwiek wartość i można było je stracić nawet za zabicie świni z własnego chowu.
Można byłoby sobie zadać pytanie. Co takie małe dziecko mogło czuć i w czasie tej rozmowy i w czasie przyjazdów Niemców z sąsiedniej wsi, gdzie mieli swój posterunek. Ja byłam jak czuły odbiornik. Odbierałam strach rodziców. I ten ich strach do dziś czuję. Odebrane nagle ludziom poczucie bezpieczeństwa trwało pięć długich lat i oby nigdy więcej nie było wojny i ludzkich tragedii z nią związanych.
💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫
Aby oderwać się od traumatycznych wspomnień zajęłam się dziś pracą przy przerabianiu kupionych pomidorów. Kupiłam ich aż dwie skrzynki (40 kg.) i dziś od rana zajmuję się robieniem z nich przecieru. Już na szafce w kuchni stoi 28 litrowych słoików z przecierem. Reszta roboty przy pomidorach została na jutro.
Rudy kot, ten, co to dwa razy pogryzł mojego męża, najwyraźniej szuka przytuliska. Gdy przychodzi do naszego domu, to dostaje jeść, idzie na górę, aby sobie poleżeć na łóżku, albo na krzesełku, po czym przychodzi do mnie lub do mojego męża i prosi, aby go wypuścić na dwór. Nasza kocica ledwo go toleruje. Wczoraj zobaczyłam scenkę. Kocica siedziała przed domem, a rudzielec ostrożnie się zbliżał do wejścia. Wyraźnie obserwował reakcję kocicy i okazywał jej swoją przyjaźń, ale ona nie miała zamiaru wpuścić go do domu. Prychała na niego.
Oboje z mężem lubimy i koty i psy. Czytałam gdzieś, że ludzie którzy mają kontakt z psami i kotami mniej zapadają na koronawirusa. Nie wiem, czy to prawda, ale jedno jest pewne. Odkąd kot jest w domu nie mamy myszy w mieszkaniu, a wcześniej nie mogłam sobie z nimi dać rady.

Ja jestem prawdziwy kociarz. Moja Tup - Tusia miałaby dziś dziewiętnaście lat. Pozdrawiam serdecznie Mario :)
OdpowiedzUsuńByłem dziś między 5.00 a 5.50 na spacerze po osiedlu. Wszędzie w maseczce - i po ulubione mleko Mario. O 5.30 przejechał radiowóz duży. Piętnaście kilometrów ode mnie proboszcz parafii złapał koronawirusa. W przyszłym roku planuję swój własny ogródek. Na razie moim biotopem są rośliny w moim mieszkaniu - i Mamy.
UsuńWłasny ogródek, to i własne warzywa. Wspieram Twój zamiar zajęcia się ogródkiem. To świetny pomysł.
Usuń"Proboszcz złapał koronawirusa". Nie wierzę. Przecież głoszą, że ""Jezus sług swoich i wiernymch nie zaraża"... Czytam to na każdej niemal stronie religijnej w Youtube...
UsuńOby nigdy więcej wojny. Ja nawet boję się o tym czasie czytać, bo boli mnie od razu serce. Powodzenia z pomidorami i zdrówka życzę i jeśli zwierzaki mają taką moc to oby u Was działała :)
OdpowiedzUsuńBardzo dziękuję za życzenia zdrowia. Przyda mi się, bo jestem już trochę zmęczona przerabianiem pomidorów.A jeśli chodzi o wojnę, to nie oglądam filmów wojennych i nie czytam książek o tematyce wojennej.Serdecznie pozdrawiam.
UsuńDobrze byłoby, żebyś rozłożyła sobie pracę na kilka dni. Dbaj o siebie. Przeciery nie są najważniejsze !
OdpowiedzUsuńI chyba tak zrobię, bo po wczorajszym dniu jestem zmęczona.
OdpowiedzUsuńTyle pomidorów to kupa roboty, mnie już śliwki też bokiem wychodzą.Juz ostatnia partia tylko do słoików włożyć.Wczoraj daliśmy pierwsze wiadro śliwek, 2 cukinie i reklamowke sąsiadom.Jesli przetwarzaja to chce się dawać, państwo bardzo zadowoleni.
OdpowiedzUsuńZe śliwkami to kupa roboty zwłaszcza jeśli robisz powidła. Ja pomidorami dałam sobie nieźle w kość.
UsuńRozumienie, a odczuwanie to dwie różne rzeczy, może nie rozumiałaś o co chodzi, ale czułaś, że dzieje się coś złego...
OdpowiedzUsuńCzy nie za dużo pracy sobie nakładasz?
Pewno masz rację z odczuwaniem dziejącego się zła.
UsuńJuż jestem zmęczona przerabianiem pomidorów. Dzisiaj kończę robotę po wczorajszym odpoczynku.
Strasznie dużo tego przecieru, i tyle wysiłku z Twojej strony. Czy to na własne potrzeby taka ogromną ilość?
OdpowiedzUsuńPomidorów u nas dużo idzie w zimie. I do zupy pomidorowej i do gołąbków i do sosów. Tych soków ze sklepów nie lubię. Czeka mnie jeszcze przerobienie buraczków, które urosły na działce i które robię z kwaśnymi jabłkami, a nie z octem i sok z malin. Mam na działce dwa duże krzaki czarnego bzu, którego owoce już dojrzewają, więc będzie też trochę soku na przeziębienie. Największa praca jest z przecierem pomidorowym.
Usuń