Wszystkiego najlepszego z okacji Świąt Wilkanocnych!

Dużo zdrowia, miłości, radości i wszystkiego, co najlepsze, Życzy Marysia. 

No i następne święta, a w tle coronavirus. Trudno. Trzeba się do niego zacząć chyba przyzwyczajać, bo nie widać na razie sposobu, aby się od niego raz i na zawsze wyzwolić. Chyba dobrze się u nas poczuł i ani myśli nas opuszczać.

Dużo siedzę przy telewizorze i czytam różne teksty. Czasami pokazują one bestialstwo człowieka (pies ciągnięty na sznurku za samochodem), przywiązywanie psa w lesie do drzewa nawet bez miski wody. Takim psem jest nasza Sarna znaleziona z matką i resztą miotu przez panią weterynarz, takim psem jest także suka w zaawansowanej ciąży przywiązana do drzewa w lesie, znaleziona przez mojego siostrzeńca i jego żonę. Sukę zabrali do siebie, czyli zakończenie było szczęśliwe.

I trafiłam na taki tekst, który mnie nawet nie poruszył, a rozwalił wewnętrznie.

Starsze małżeństwo wzięło chłopca, który wcześniej wychowywał się w jakimś ośrodku. W nocy kobieta poczuła, że ktoś dotyka lekko jej twarzy. Obudziła się i zorientowała się, że przy niej jest chłopiec, którego oboje z mężem przygarnęli.

- Co ty tu robisz? Zapytała.

- Sprawdzam, czy jesteś.

No i rozsypałam się. Jak bardzo musiał być spragniony miłości i życzliwej uwagi chłopiec, skoro sprawdzał w nocy, czy to, że ma kochających ludzi i dom, jest prawdą, a nie snem.

 

A ile jest takich potrzebujących miłości i zainteresowania dzieci wokół nas. I nie tylko dzieci.

Gdy jeździłam na rehabilitacje do Warszawy, to często w pociągu słyszałam różne opowieści, którymi dzielili się z sobą współpasażerowie. Najczęściej ludzie mówią o wydarzeniach bardzo dla nich trudnych, bolesnych.

I czasami wystarczy trochę życzliwej uwagi, aby ten ktoś poczuł się wysłuchany.