Puzzle.

 

Wspomniałam synowi o tym, że tracę pamięć i że przydałyby mi się puzzle do ćwiczenia umysłu. Przyniósł mi pudło - 2000 sztuk części. Na pudle z puzzlami jest widok miasta położonego nad morzem. Trochę  domów, dużo błękitnej wody i błękitnego nieba, które się z sobą prawie zlewają. Usiadłam dziś rano, aby oddzielić puzzle brzegowe od środkowych i to zajęcie zajęło mi ponad godzinę. Wyobrażam sobie, co będzie z układaniem obrazka z poszczególnych kawałków. Ale chciałam, to mam. Do układania obrazka muszę przeznaczyć jeden stół w mieszkaniu, bo układanie go na podłodze mogłoby mi bardzo zmęczyć kręgosłup.Te puzzle to próba odizolowania się od tego, co się u nas dzieje.  Szukam sobie zajęć wyłączających  myślenie o polityce, o rządzie, o coronawirusie i o szczepionkach. Prawie każdego dnia siadam do rysowania grafik, do nakładania na nie kolorów, filtrów, żeby się tylko oderwać od tego, co dzieje się na świecie, od naszej polityki i od absurdów z nią związanych. 

A dziś muszę już skończyć pisanie, bo zawiesza mi się co chwila komputer i szlag mnie trafia, że nie mogę sobie z nim poradzić. Czekam, aż syn znajdzie trochę czasu w swoim zabieganym dniu i przyjdzie, aby mi go odblokować.